ท้าวความก่อนว่าความคิดอาจไม่เวิค อาจมีคนทำขึ้นมาก่อนแล้ว หรืออาจเคยเป็นสิ่งที่สิ้นหวังสำหรับใครคนใดคนหนึ่งที่เคยคิดว่ามันจะออกมาโอเค(แบบผม)
การเขียนหนังสือในแบบที่ผมคิดก็คือ การเขียนแบบหลายผู้แต่ง ซึ่งผู้แต่งแต่ละคนอาจไม่จำเป็นต้องเป็นนักเขียน แต่เป็นคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตธรรมดาและสามารถเจอทั่วไปได้ตามท้องถนน ไม่กำหนดว่าจะเป็นเพศไหน อายุเท่าไร เชื้อชาติอะไร ทำอาชีพอะไร และนับถือศาสนาอะไร ในตอนแรกเราจะมาร่วมกันคิดก่อนว่าเราจะเลือกหัวข้ออะไร โดยหัวข้อการดำเนินเรื่องจะกี่ยวกับชีวิตของคนคนหนึ่ง ความคาดหวัง เป้าหมาย อุปสรรค ความสำเร็จ สิ่งที่ไม่คาดฝันในชีวิต ซึ่งมันก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งในทางที่ดีหรือเลวลงแบบสุดๆ สิ่งพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เค้าจะต้องเจอในระหว่างทางการดำเนินชีวิตของเค้า
หนังสือประเภทนี้อาจมีคนเขียนขั้นมาเยอะแล้ว แต่ผมอยากความแตกต่างด้วยการนำความคิดหลายๆความคิด ที่เกิดมาจากประสบการณ์และสิ่งที่เค้าเคยพบเจอมาในอดีต จากผู้แต่งแต่ละคน และจากกลุ่มตัวอย่างที่ผมได้ยกมาซึ่งมีความหลากหลายในด้านต่างๆนี้เองที่จะเป็นจุดที่น่าสนใจ
ผมว่ามันเป็นสิ่งที่น่าทึ่ง ผู้แต่งแต่ละคนจะต้องคิดแล้วว่าตัวละครนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่เมื่อกลับมาอ่านอีกทีในตอนที่หนังสือถูกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว(จากผู้แต่งหลายสิบหรือหลายร้อย) อาจพบว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเสมอไป ทางเลือกที่เราเคยมองว่ามีอยู่ทางเดียวหรือสองหรือไม่มีเลย แต่พอมันถูกมองจากทัศนคติและความคิดของคนอื่น ทางเลือกของมันกลับมีมากมากหลายทางจนเราคาดไม่ถึง
จุดมุ่งหมายของหนังสือเล่มนี้คือการเปิดมุมมอง และการถอดกะลาที่ครอบหัวเรา ไม่ให้เราไปพบกับทางเลือกของชีวิตที่ดีกว่า ซึ่งเมื่อเราได้เห็นมุมมองที่แตกต่างออกไป เราจะเกิดการหยั่งเห็น และนำการหยั่งเห็นที่เป็นผลพวงมาจากความคิดของคนอื่นมาปรับใช้กับการดำเนินชีวิตของเรา
ปล. ผลเป็นแค่เด็กวัยรุ่นอายุ 17 ที่อยู่ดีๆก็มีความคิดนี้ขึ้นมาในหัว ถ้ามันไม่เวิค มันไม่โอเค มันดูบ้าบิ่นเกินไป ผมก็ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้ตคาดหวังอะไรจากความคิดนี้มาก แค่ไม่อยากให้มันเป็นแค่นามธรรมที่รอวันเลือนหาย ผมก็เลยเอามาตั้งเป้นกระทู้ให้เพื่อให้มันพอดูเป็นรูปธรรมขึ้นมาบ้าง แล้วอยากรู้ด้วยว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับความคิดนี้ของผม ขอบคุณครับ
อยู่ดีๆก็ได้ไอเดียการเขียนหนังสือแปลกๆขึ้นมา
การเขียนหนังสือในแบบที่ผมคิดก็คือ การเขียนแบบหลายผู้แต่ง ซึ่งผู้แต่งแต่ละคนอาจไม่จำเป็นต้องเป็นนักเขียน แต่เป็นคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตธรรมดาและสามารถเจอทั่วไปได้ตามท้องถนน ไม่กำหนดว่าจะเป็นเพศไหน อายุเท่าไร เชื้อชาติอะไร ทำอาชีพอะไร และนับถือศาสนาอะไร ในตอนแรกเราจะมาร่วมกันคิดก่อนว่าเราจะเลือกหัวข้ออะไร โดยหัวข้อการดำเนินเรื่องจะกี่ยวกับชีวิตของคนคนหนึ่ง ความคาดหวัง เป้าหมาย อุปสรรค ความสำเร็จ สิ่งที่ไม่คาดฝันในชีวิต ซึ่งมันก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งในทางที่ดีหรือเลวลงแบบสุดๆ สิ่งพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เค้าจะต้องเจอในระหว่างทางการดำเนินชีวิตของเค้า
หนังสือประเภทนี้อาจมีคนเขียนขั้นมาเยอะแล้ว แต่ผมอยากความแตกต่างด้วยการนำความคิดหลายๆความคิด ที่เกิดมาจากประสบการณ์และสิ่งที่เค้าเคยพบเจอมาในอดีต จากผู้แต่งแต่ละคน และจากกลุ่มตัวอย่างที่ผมได้ยกมาซึ่งมีความหลากหลายในด้านต่างๆนี้เองที่จะเป็นจุดที่น่าสนใจ
ผมว่ามันเป็นสิ่งที่น่าทึ่ง ผู้แต่งแต่ละคนจะต้องคิดแล้วว่าตัวละครนี้จะต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่เมื่อกลับมาอ่านอีกทีในตอนที่หนังสือถูกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว(จากผู้แต่งหลายสิบหรือหลายร้อย) อาจพบว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเสมอไป ทางเลือกที่เราเคยมองว่ามีอยู่ทางเดียวหรือสองหรือไม่มีเลย แต่พอมันถูกมองจากทัศนคติและความคิดของคนอื่น ทางเลือกของมันกลับมีมากมากหลายทางจนเราคาดไม่ถึง
จุดมุ่งหมายของหนังสือเล่มนี้คือการเปิดมุมมอง และการถอดกะลาที่ครอบหัวเรา ไม่ให้เราไปพบกับทางเลือกของชีวิตที่ดีกว่า ซึ่งเมื่อเราได้เห็นมุมมองที่แตกต่างออกไป เราจะเกิดการหยั่งเห็น และนำการหยั่งเห็นที่เป็นผลพวงมาจากความคิดของคนอื่นมาปรับใช้กับการดำเนินชีวิตของเรา
ปล. ผลเป็นแค่เด็กวัยรุ่นอายุ 17 ที่อยู่ดีๆก็มีความคิดนี้ขึ้นมาในหัว ถ้ามันไม่เวิค มันไม่โอเค มันดูบ้าบิ่นเกินไป ผมก็ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้ตคาดหวังอะไรจากความคิดนี้มาก แค่ไม่อยากให้มันเป็นแค่นามธรรมที่รอวันเลือนหาย ผมก็เลยเอามาตั้งเป้นกระทู้ให้เพื่อให้มันพอดูเป็นรูปธรรมขึ้นมาบ้าง แล้วอยากรู้ด้วยว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับความคิดนี้ของผม ขอบคุณครับ