สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 6
ใครมาไม่ทัน จะอธิบายให้ฟัง
เจ้าของกระทู้นั้น เขาแจ้งลบกระทู้ เจ้าของกระทู้นี้(ที่ใส่ลิงค์กระทู้นั้น) ก็เลยแจ้งลงกระทู้นี้ด้วย
เพราะน้องเจ้าของกระทู้นั้น เขาเล่าเรื่องชีวิตที่ตกอับของเขา แล้วก็มีคนเข้ามาว่าเขาแต่งเรื่อง(สไตล์พันทิปเลยแหละ ชอบจับผิดคน)
แล้วจริงๆ อยากฝากบอกน้องเจ้าของกระทู้นั้น ว่า...
เล่นพันทิปก็งี้แหละ..
ห้องที่โลกสวยที่สุด คือ "สยาม" ถ้าไปเล่นที่สยาม จะโดนแขวะน้อยที่สุด (แต่ก็ยังโดน แต่โดนน้อยที่สุด)
การมาเล่าเรื่องหรือปรึกษาปัญหาชีวิตในพันทิป ถ้าใจไม่หนักแน่นพอ จะเดินออกไปแบบช้ำๆ
เพราะ คนในนี้ มีทั้งใจดีและใจร้าย คนที่มาให้กำลังใจก็มี คนที่มาจับผิดแล้วซ้ำเติม ก็มี
แล้วคนที่ไม่เคยตั้งกระทู้แนวๆขอกำลังใจแล้วเล่าประวัติตัวเอง ถ้าไม่เคยตั้งกระทู้แนวนี้ จะไม่เข้าใจหรอก คนที่เป็นเจ้าของกระทู้ เวลาเขาอ่านความเห็นที่วิจารณ์เขา เขาเจ็บมาก (ถึงแม้จะมีคนให้กำลังใจเยอะก็ตาม)
พอเขาออกมาแก้ตัว หรือออกมาบอกว่าเสียใจ ก็จะมีคนอีกประเภทหนึ่ง ที่ชอบมาบอกว่า "ถ้ารับไม่ได้ แล้วจะมาตั้งกระทู้ในที่สาธารณะทำไม???"
มันเป็นอย่างนี้จริงๆนะ
แล้วสังเกตเลย ขาประจำในพันทิป ที่เราเห็นอมยิ้มโผล่บ่อยๆ จะไม่ค่อยตั้งกระทู้ ขาประจำพวกนี้ "เน้นตอบอย่างเดียว ไม่ตั้งกระทู้"
คนที่ตั้งกระทู้ในพันทิปแล้ว อยู่ไม่ได้หรอก เพราะโดนบางความเห็น จิกกัด
เราเข้าไปอ่านกระทู้ของน้องจขกท.คนนั้น อ่านไปได้นิดเดียว เลื่อนๆลงมาดูจำนวนคนที่แสดงความเห็น เป็นไปตามคาด เยอะมาก
เราเดาทางได้ออกเลย..
ว่า.. ต้องมีคนบอกว่า "เจ้าของกระทู้ แต่งเรื่อง"
ถ้าเจ้าของกระทู้แต่งเรื่องจริงๆ ก็แล้วไปสิ่ ก็ไม่ต้องอ่าน
แต่ถ้าเขาไม่ได้แต่งเรื่องล่ะ ??? ถ้าเรื่องที่เขาเล่ามันเป็นความจริงล่ะ ??? แทนที่เขาจะได้รับกำลังใจ หรือคำแนะนำ เจือกได้คำประชด จับผิด กระแนะกระแหน(สไตล์พันทิปเลย)
มิหนำซ้ำ มีการไปสืบเฟสบุ๊คน้องเขา จะเอาให้ได้ว่า เป็นเรื่องจริง ทั้งๆที่น้องเขาบอกตั้งแต่บรรทัดแรกๆแล้วว่า ใช้นามสมมติ เพราะไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน (แล้วไอ่คนไปตามสืบจากเฟสบุ๊ค ก็ไปเจอน้องเขาจริงๆนะ)
เป็นไง สมใจแล้วสิ่นะ ที่ได้รู้ว่า น้องเขามีตัวตนจริงๆ และเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องจริง (ทั้งๆที่น้องเขา อุตส่าห์หลีกเลี่ยงทุกทาง ที่จะไม่เปิดเผยตัวตน)
เรายอมรับเลยนะ เรามีล็อคอิน กับบัตรผ่าน
แต่เราไม่ค่อยใช้ล็อคอินแล้ว อย่างน้อยๆใช้บัตรผ่าน เวลาโดนใครว่าอะไร มันจะไม่ค่อยรู้สึกเจ็บมาก มันจะเฉยๆ แล้วเราไม่กลับไปอ่านความเห็นเก่าๆด้วย
แต่ล็อคอิน มันมีอายุนาน เคยเขียน blog ด้วย (แต่ลบไปหมดแล้ว) ไม่อยากให้รู้ว่าเราเป็นใคร(มันชอบมีคนสืบนะ พูดจริงๆ) เราชอบเล่าประวัติตัวเองเวลาตอบกระทู้ เล่นพันทิปมา 1-2 ปี คิดว่า ถ้ามีคนรู้จักเผอิญผ่านมาอ่านเจอ คงรู้แน่ว่าเราเป็นใคร เราก็เลย เปลี่ยนสไตล์การเล่า และเราชอบสลับพวกสถานที่ ตัวเลข ชื่อคน(สมมติขึ้นมา)
กระนั้น มันก็ยังมีคนตามมาจับผิด ว่าเราโกหก เราเล่าไม่เหมือนกัน
ก็เราตั้งใจโกหกอ่ะ แล้วจะให้แก้ตัวว่าไง??? O.O เราเน้นๆเปลี่ยนพวกชื่อสถานที่ ชื่อคน เปลี่ยนจำนวนตัวเลข แต่ละกระทู้จะเล่าไม่เหมือนกัน แต่ก็เน้นเนื้อหาว่ามันเหมือนเดิม ที่เราต้องเปลี่ยนชื่อสถานที่(เช่น กระทู้นั้นบอกว่าเราเกิดจังหวัดนี้ อีกกระทู้บอกเกิดจังหวัดนั้น) เพราะไม่ต้องการให้คนสืบรู้ว่าเราเป็นใคร แล้วคนที่ชอบเอาล็อคอินไป search ตามสืบว่าเราเป็นใคร มันจะได้งง
แต่.. กระนั้น ก็ยังมีบัตรผ่าน แวะมาทักทายหลังไมค์ บอกว่าเราโกหก บอกว่า คนอ่านไม่ได้โง่นะคร้าบบบบ!!
คือ.. ก็เราตั้งใจโกหกอ่ะ O.O แล้วจะให้แก้ตัวว่าไงวะ ??? แถมมีการเอากระทู้เก่าๆมาแฉ ว่าเราโกหก เราเล่าไม่เหมือนกัน
ก็เราตั้งใจโกหก คือ.. เราตั้งใจทำ แล้วจะให้แก้ตัวว่ายังไง ???
สุดท้าย เราเลยคิดว่า ใช้บัตรผ่านเล่นดีกว่า ปลอดภัยกับระบบภาวะจิตใจ ที่สุด!! ^^ (จริงๆเลียนแบบคนๆหนึ่งในศาลาประชาคมนี่แหละ เห็นเขาใช้บัตรผ่านเล่นตลอด แต่เป็นขาประจำ แต่ก่อนเคยสงสัยเหมือนกัน ทำไมเขาไม่ใช้ล็อคอิน ตอนนี้รู้ละ ใช้บัตรผ่านเล่นมันสบายใจกว่านี่เอง ^^ ไม่ต้องเปิดเผยข้อมูลมาก ไม่ต้องส่งบัตรประชาชน อยากเล่าอะไรก็เล่า ใครว่าโกหกช่างหัวมัน)
แล้วหลายๆกระทู้ในพันทิปนะ เวลาที่คนเขามาเล่าเรื่องแล้วขอกำลังใจ ก็จะชอบโดนแขวะ โดนจิกกัด จิกจน.. เจ้าของกระทู้หลายๆคนหายไปเลยก็มี
ส่วนเรา เรารู้ทันแล้วล่ะ วิธีเล่นพันทิปคือ "อย่าตั้งกระทู้เกี่ยวกับชีวประวัติของเราเอง ไม่งั้น เวลาโดนด่าถึงพ่อแม่ โคตรเซ็ง"
เราจะเน้นตั้งกระทู้ "ไร้สาระ" แต่เวลาตอบ ก็เลือกตอบกระทู้มีสาระนี่แหละ แต่ถ้าเป็นปัญหาชีวิตหรืออะไรที่มันจริงจัง เราไปถามที่อื่นแทน ไม่คิดจะเอาปัญหาชีวิตมาถามที่พันทิปเลย "เข็ดๆๆๆ เข็ดแทนคนอื่นๆด้วย"
เวลาตั้งกระทู้ ก็จะตั้งแบบไร้สาระ หรือไม่ก็ออกแนววิชาการไปเลย งดตั้งกระทู้ปัญหาชีวิตที่พันทิปเด็ดขาด ไม่งั้น.. ชีวิตคุณ อาจจะดราม่ากว่าเดิมก็เป็นได้!! ^^
เหอๆๆ ^^
เจ้าของกระทู้นั้น เขาแจ้งลบกระทู้ เจ้าของกระทู้นี้(ที่ใส่ลิงค์กระทู้นั้น) ก็เลยแจ้งลงกระทู้นี้ด้วย
เพราะน้องเจ้าของกระทู้นั้น เขาเล่าเรื่องชีวิตที่ตกอับของเขา แล้วก็มีคนเข้ามาว่าเขาแต่งเรื่อง(สไตล์พันทิปเลยแหละ ชอบจับผิดคน)
แล้วจริงๆ อยากฝากบอกน้องเจ้าของกระทู้นั้น ว่า...
เล่นพันทิปก็งี้แหละ..
ห้องที่โลกสวยที่สุด คือ "สยาม" ถ้าไปเล่นที่สยาม จะโดนแขวะน้อยที่สุด (แต่ก็ยังโดน แต่โดนน้อยที่สุด)
การมาเล่าเรื่องหรือปรึกษาปัญหาชีวิตในพันทิป ถ้าใจไม่หนักแน่นพอ จะเดินออกไปแบบช้ำๆ
เพราะ คนในนี้ มีทั้งใจดีและใจร้าย คนที่มาให้กำลังใจก็มี คนที่มาจับผิดแล้วซ้ำเติม ก็มี
แล้วคนที่ไม่เคยตั้งกระทู้แนวๆขอกำลังใจแล้วเล่าประวัติตัวเอง ถ้าไม่เคยตั้งกระทู้แนวนี้ จะไม่เข้าใจหรอก คนที่เป็นเจ้าของกระทู้ เวลาเขาอ่านความเห็นที่วิจารณ์เขา เขาเจ็บมาก (ถึงแม้จะมีคนให้กำลังใจเยอะก็ตาม)
พอเขาออกมาแก้ตัว หรือออกมาบอกว่าเสียใจ ก็จะมีคนอีกประเภทหนึ่ง ที่ชอบมาบอกว่า "ถ้ารับไม่ได้ แล้วจะมาตั้งกระทู้ในที่สาธารณะทำไม???"
มันเป็นอย่างนี้จริงๆนะ
แล้วสังเกตเลย ขาประจำในพันทิป ที่เราเห็นอมยิ้มโผล่บ่อยๆ จะไม่ค่อยตั้งกระทู้ ขาประจำพวกนี้ "เน้นตอบอย่างเดียว ไม่ตั้งกระทู้"
คนที่ตั้งกระทู้ในพันทิปแล้ว อยู่ไม่ได้หรอก เพราะโดนบางความเห็น จิกกัด
เราเข้าไปอ่านกระทู้ของน้องจขกท.คนนั้น อ่านไปได้นิดเดียว เลื่อนๆลงมาดูจำนวนคนที่แสดงความเห็น เป็นไปตามคาด เยอะมาก
เราเดาทางได้ออกเลย..
ว่า.. ต้องมีคนบอกว่า "เจ้าของกระทู้ แต่งเรื่อง"
ถ้าเจ้าของกระทู้แต่งเรื่องจริงๆ ก็แล้วไปสิ่ ก็ไม่ต้องอ่าน
แต่ถ้าเขาไม่ได้แต่งเรื่องล่ะ ??? ถ้าเรื่องที่เขาเล่ามันเป็นความจริงล่ะ ??? แทนที่เขาจะได้รับกำลังใจ หรือคำแนะนำ เจือกได้คำประชด จับผิด กระแนะกระแหน(สไตล์พันทิปเลย)
มิหนำซ้ำ มีการไปสืบเฟสบุ๊คน้องเขา จะเอาให้ได้ว่า เป็นเรื่องจริง ทั้งๆที่น้องเขาบอกตั้งแต่บรรทัดแรกๆแล้วว่า ใช้นามสมมติ เพราะไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน (แล้วไอ่คนไปตามสืบจากเฟสบุ๊ค ก็ไปเจอน้องเขาจริงๆนะ)
เป็นไง สมใจแล้วสิ่นะ ที่ได้รู้ว่า น้องเขามีตัวตนจริงๆ และเรื่องนี้ก็เป็นเรื่องจริง (ทั้งๆที่น้องเขา อุตส่าห์หลีกเลี่ยงทุกทาง ที่จะไม่เปิดเผยตัวตน)
เรายอมรับเลยนะ เรามีล็อคอิน กับบัตรผ่าน
แต่เราไม่ค่อยใช้ล็อคอินแล้ว อย่างน้อยๆใช้บัตรผ่าน เวลาโดนใครว่าอะไร มันจะไม่ค่อยรู้สึกเจ็บมาก มันจะเฉยๆ แล้วเราไม่กลับไปอ่านความเห็นเก่าๆด้วย
แต่ล็อคอิน มันมีอายุนาน เคยเขียน blog ด้วย (แต่ลบไปหมดแล้ว) ไม่อยากให้รู้ว่าเราเป็นใคร(มันชอบมีคนสืบนะ พูดจริงๆ) เราชอบเล่าประวัติตัวเองเวลาตอบกระทู้ เล่นพันทิปมา 1-2 ปี คิดว่า ถ้ามีคนรู้จักเผอิญผ่านมาอ่านเจอ คงรู้แน่ว่าเราเป็นใคร เราก็เลย เปลี่ยนสไตล์การเล่า และเราชอบสลับพวกสถานที่ ตัวเลข ชื่อคน(สมมติขึ้นมา)
กระนั้น มันก็ยังมีคนตามมาจับผิด ว่าเราโกหก เราเล่าไม่เหมือนกัน
ก็เราตั้งใจโกหกอ่ะ แล้วจะให้แก้ตัวว่าไง??? O.O เราเน้นๆเปลี่ยนพวกชื่อสถานที่ ชื่อคน เปลี่ยนจำนวนตัวเลข แต่ละกระทู้จะเล่าไม่เหมือนกัน แต่ก็เน้นเนื้อหาว่ามันเหมือนเดิม ที่เราต้องเปลี่ยนชื่อสถานที่(เช่น กระทู้นั้นบอกว่าเราเกิดจังหวัดนี้ อีกกระทู้บอกเกิดจังหวัดนั้น) เพราะไม่ต้องการให้คนสืบรู้ว่าเราเป็นใคร แล้วคนที่ชอบเอาล็อคอินไป search ตามสืบว่าเราเป็นใคร มันจะได้งง
แต่.. กระนั้น ก็ยังมีบัตรผ่าน แวะมาทักทายหลังไมค์ บอกว่าเราโกหก บอกว่า คนอ่านไม่ได้โง่นะคร้าบบบบ!!
คือ.. ก็เราตั้งใจโกหกอ่ะ O.O แล้วจะให้แก้ตัวว่าไงวะ ??? แถมมีการเอากระทู้เก่าๆมาแฉ ว่าเราโกหก เราเล่าไม่เหมือนกัน
ก็เราตั้งใจโกหก คือ.. เราตั้งใจทำ แล้วจะให้แก้ตัวว่ายังไง ???
สุดท้าย เราเลยคิดว่า ใช้บัตรผ่านเล่นดีกว่า ปลอดภัยกับระบบภาวะจิตใจ ที่สุด!! ^^ (จริงๆเลียนแบบคนๆหนึ่งในศาลาประชาคมนี่แหละ เห็นเขาใช้บัตรผ่านเล่นตลอด แต่เป็นขาประจำ แต่ก่อนเคยสงสัยเหมือนกัน ทำไมเขาไม่ใช้ล็อคอิน ตอนนี้รู้ละ ใช้บัตรผ่านเล่นมันสบายใจกว่านี่เอง ^^ ไม่ต้องเปิดเผยข้อมูลมาก ไม่ต้องส่งบัตรประชาชน อยากเล่าอะไรก็เล่า ใครว่าโกหกช่างหัวมัน)
แล้วหลายๆกระทู้ในพันทิปนะ เวลาที่คนเขามาเล่าเรื่องแล้วขอกำลังใจ ก็จะชอบโดนแขวะ โดนจิกกัด จิกจน.. เจ้าของกระทู้หลายๆคนหายไปเลยก็มี
ส่วนเรา เรารู้ทันแล้วล่ะ วิธีเล่นพันทิปคือ "อย่าตั้งกระทู้เกี่ยวกับชีวประวัติของเราเอง ไม่งั้น เวลาโดนด่าถึงพ่อแม่ โคตรเซ็ง"
เราจะเน้นตั้งกระทู้ "ไร้สาระ" แต่เวลาตอบ ก็เลือกตอบกระทู้มีสาระนี่แหละ แต่ถ้าเป็นปัญหาชีวิตหรืออะไรที่มันจริงจัง เราไปถามที่อื่นแทน ไม่คิดจะเอาปัญหาชีวิตมาถามที่พันทิปเลย "เข็ดๆๆๆ เข็ดแทนคนอื่นๆด้วย"
เวลาตั้งกระทู้ ก็จะตั้งแบบไร้สาระ หรือไม่ก็ออกแนววิชาการไปเลย งดตั้งกระทู้ปัญหาชีวิตที่พันทิปเด็ดขาด ไม่งั้น.. ชีวิตคุณ อาจจะดราม่ากว่าเดิมก็เป็นได้!! ^^
เหอๆๆ ^^
แสดงความคิดเห็น
อยากระบาย เด็ก 18 เคยเป็นลูกคุณหนู ตอนนี้เหลือติดตัวอยู่ 20 บาท