ใครไม่ชอบเรื่องราวดราม่าแนวนี้ ก็ไม่เป็นไรครับ
ก่อนอื่นนะครับ ผมตอนนี้เรียนอยู่ที่มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งทางภาคใต้ครับ ผมก็ยอมรับนะครับ ว่าตัวผมเองก็ไม่ได้แมนสักเท่าไหร่ ผมเบี่ยงเบนทางเพศ เป็นเสือไบอ่าครับ แต่ก็ไม่ออกตุ๊ดอ่า แต่ที่ผ่านมาผมก็ชอบคนไปทั่วอ่าครับ ทั้งหญิงและชาย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจริงจังกับใครสักคน อาจเพราะผมไม่เห็นว่าความรักสำคัญอะไรมากในตอนนี้เท่ากับการเรียน และอีกอย่างผมเป็นคนชอบออกสังคม Friendly ฮาๆ สนิทกับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ไปทั่วอ่าครับ ผมมักใจถึงทุ่มเททุกสิ่งให้คนอื่นๆเยอะเป็นประจำ เป็นพูดมากพูดตรงๆพูดแรงๆชอบพูดเล่นพูดไม่ค่อยคิด (คนใต้ดั้งเดิมครับ) เป็นที่คุยที่ปรึกษากับเพื่อนๆ คนในคณะเลยรู้จักผมเยอะ เพื่อนพี่น้องหลายคนก็รู้ว่าผมเป็นยังไง ไม่ว่าจะแซวอะไรยังไงกับผม ผมก็ไม่เคยโต้ตอบกลับ ไหลไปตามน้ำอ่าครับ เพราะผมก็ชิวๆไม่มีอะไรมากมาย แต่มีความรู้สึกที่ดีจริงใจกับทุกคนไปหมด ไม่คิดร้ายกับใครเลย และนั่นคือตัวตนที่แท้จริงของผม
จนกระทั่งวันหนึ่งนะครับมีน้องเด็กซิ่วคนหนึ่งมาจากกรุงเทพ เป็นเด็กผู้ชาย ก็ไม่ได้หล่อมากมาย แต่ตรงสเปกผมมากๆ ใส่แว่น ผิวขาวดัดฟัน น้องเขาแอด face มาคุยกับผมนานเป็นปีมากๆ เราก็น่าจะสนิทกันพอระดับนึงในเฟส แต่ผมก็แอบชอบน้องก็นะตอนนั้น จนกระทั่งวันหนึ่งน้องเขาก็คุยเฟสกับผมบอกว่า เขา แอดติดคณะของมหาลัยเดียวกันที่ผมอยู่ ผมเองก็ดีใจมากๆ จนวันรายงานตัวอ่า เราก็ได้เจอกัน ผมโคตรดีใจเลยอ่า น้องเขามักมีปัญหาถามผมอยู่เสมอ เพราะน้องเขามาไกลไง ผมเองก็เลยสงสารและหวังดีกับน้องเขามากๆ ซึ่งพอเจอกันครั้งแรก ตอนนี้ผมก็ไม่ชอบน้องเขาแบบอยากได้เป็นแฟนแล้วนะครับ เห็นเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันเฉยๆมากกว่าแล้ว น้องเขาไม่มีหอในอยู่ ผมก็หาหอในใช้เส้นเพื่อนให้ พาไปจ่ายค่าเทอม จัดการเรื่องนู่นนี่ให้เยอะอ่าครับ เพราะอยากทำให้ พาน้องไปรู้จักสถานที่มากมายในตัวเมือง สุดท้ายผมขออาสาน้องเขาเป็นพี่เทคให้ เพราะผมรู้มาว่าน้องเขาไม่มีพี่รหัส ส่วนเราก็ไม่มีสายรหัสสายเทคใครเลย เราก็รู้จักกันดีมากขึ้น(มั้ง)เมื่อได้เจอกันที่นี่ ในช่วงประชุมเชียร์ก็เทคขนมน้องเขาเกือบทุกวันอ่า เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ก็แซวผมตลอด ผมก็ประเภทชอบเล่นกับเพื่อนด้วยไง เลยตามเลยเพื่อนไป (ตัวน้องเขารู้หรือปล่าวผมก็ไม่รู้ แต่คิดว่าน่ารู้และ) แต่ก็แอบฟินไปด้วยนิดนึง แต่ก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้นแล้วจริงๆ ผมบริสุทธิ์ใจกับน้องเขา ไม่มีคิดเกินเลยกว่าความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องแล้ว (เลิกชอบแบบอยากได้เป็นเจ้าของไปแล้วน่ะ)
จนเวลาผ่านไปเกือบเดือน เหตุการณ์เลวร้ายก็มาถึงในวันที่เปิดสายรหัส ผมก็พาน้องเขาไปกินข้าวกับเพื่อนๆหลายคน ในคืนนั้นแหละผมรู้สึกได้ว่าน้องเขาเปลี่ยนไป ไม่พูดไม่จากับผมสักคำ ข้าวก็ไม่กิน หลังจากกลับจากกินข้าวคืนนั้นและ น้องเขาก็ลบเฟสผมบล๊อกเฟสผม โทรไปก็ตัดสายทิ้ง ข้อความส่งไปไม่มีตอบกลับ ผมก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ผมก็เริ่มคิดมากและ ผมกำลังทำอะไรผิดหรือทำอะไรให้น้องไม่พอใจหรือปล่าว เจอกันที่คณะก็ไม่ทักทาย ผมเลยฝากเพื่อนเอาจดหมายไปให้ถึงห้องน้องเขา เพื่อขอโทษในสิ่งที่เราไม่รู้ (ปล.เวลาผมมีปัญหาค้างคาใจผมจะรีบเคลียร์เลย ไม่ชอบติดใจนานๆ) ซึ่งผมก็ไม่รู้ได้อ่านไหม
จากวันนั้นเกือบอาทิตย์ ผมเป็นอันคิดมาก ไม่เป็นอันเรียนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ซึมๆ บ่นเศร้าๆในเฟสทุกชั่วโมง ทำตัวให้ยุ่งแต่มันก็ไม่ลืม คิดถึงแต่เรื่องนั้นจนไม่สบายเลย เพื่อนๆก็พอรู้และ เพราะพฤติกรรมผมเริ่มเยอะขึ้น ผมก็คิดมากไปต่างๆนาๆว่าผมผิดอะไรหรือน้องเขาคิดว่าผมเยอะกับน้องเขามากไป จนน้องเขารู้ว่าผมเป็นเกย์หรือว่าผมไปพูดกับเพื่อนๆเรื่องน้องเขามากเกินไปหรือปล่าว ผมเสียความรู้สึกมากๆที่น้องทำอย่างนี้ใส่ผม กว่าจะหาย โคตรเจ็บ โคตรแค้นด้วย อยากพูดปรับความเข้าใจกันมากๆอ่า แต่หาโอกาสไม่ได้ พอเจอหน้าก็หลบหนีหน้ากันทุกที ผมแค่อยากรู้เหตุผลว่าผมไปทำอะไรให้น้องเขา T T (ตกลงจริงๆคือ ผมชอบน้องเขาจริงๆ หรือว่าแค่เสียความรู้สึกเฉยๆ ผมเองก็ยังไม่แน่ใจตัวเองเลยครับ)
ผมคิดแผนจะคุยกับน้องเยอะมาก แต่ก็ไม่มีใครช่วยนิดนึงเลย และผมเองคงทำไม่ได้ด้วย และผมก็คิดว่าถ้ามันไม่สำเร็จอาจหนักกว่าเดิมด้วย ผมถึงหนักใจมาก แต่ก็ไม่รู้ทำไง นอกจากต่างคนต่างยุ ทำใจรับมันเอง เพราะผมทำตัวเองทั้งนั้น ตอนนี้ก็เกือบสามอาทิตย์แล้วจากวันนั้น ผมก็ได้แต่ไปทำบุญ ไหว้พระ ขอพรต่างๆนาๆ ทำทุกทางเพื่อให้ใจได้สงบ และเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจที่ผมจริงใจหวังดีกับน้องเขา โดยไม่คิดอะไรเกินเลยกับน้องเขา T T
แต่ตอนนี้นะ ผมกลับรู้สึกเฉยๆกับทุกสิ่งเกี่ยวกับน้องเขาแล้ว แต่ก็ยิ่งคิดอยู่ตลอดเวลานะ ทนไม่ไหวเล่าให้เพื่อนๆหลายคนได้ฟัง (รวมทั้งกระทู้ถึงทุกคนในวันนี้) ผมก็สบายใจขึ้นมากแล้ว กลับมาเป็นปกติแล้ว ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุด แม้จะเห็นหน้ากันทุกวัน ก็ช่างมันเถอะ แต่ในใจผมก็หวังให้น้องเขาคิดได้ว่าที่ผ่านมา ผมทำอะไรให้น้องเขาบ้าง และมีโอกาสให้เราทั้งสองคนจะได้กลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้บ้าง แม้ความรู้สึกจะเปลี่ยนไปทั้งสองฝ่าย ให้เวลาพิสูจน์แล้วกัน ขอให้กลับมาคุยกันสักนิดก็ยังดีที่ทำแบบนี้ใส่กัน
เป็นไงบ้างครับ อ่านกันเหนื่อยกันเพลียเลย อิอิ
เสียใจมากครับ ที่ผมคิดเกินเลยกับน้องเทคมากเกินไป แค่อยากขอโทษและระบาย
ก่อนอื่นนะครับ ผมตอนนี้เรียนอยู่ที่มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งทางภาคใต้ครับ ผมก็ยอมรับนะครับ ว่าตัวผมเองก็ไม่ได้แมนสักเท่าไหร่ ผมเบี่ยงเบนทางเพศ เป็นเสือไบอ่าครับ แต่ก็ไม่ออกตุ๊ดอ่า แต่ที่ผ่านมาผมก็ชอบคนไปทั่วอ่าครับ ทั้งหญิงและชาย แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรจริงจังกับใครสักคน อาจเพราะผมไม่เห็นว่าความรักสำคัญอะไรมากในตอนนี้เท่ากับการเรียน และอีกอย่างผมเป็นคนชอบออกสังคม Friendly ฮาๆ สนิทกับเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ไปทั่วอ่าครับ ผมมักใจถึงทุ่มเททุกสิ่งให้คนอื่นๆเยอะเป็นประจำ เป็นพูดมากพูดตรงๆพูดแรงๆชอบพูดเล่นพูดไม่ค่อยคิด (คนใต้ดั้งเดิมครับ) เป็นที่คุยที่ปรึกษากับเพื่อนๆ คนในคณะเลยรู้จักผมเยอะ เพื่อนพี่น้องหลายคนก็รู้ว่าผมเป็นยังไง ไม่ว่าจะแซวอะไรยังไงกับผม ผมก็ไม่เคยโต้ตอบกลับ ไหลไปตามน้ำอ่าครับ เพราะผมก็ชิวๆไม่มีอะไรมากมาย แต่มีความรู้สึกที่ดีจริงใจกับทุกคนไปหมด ไม่คิดร้ายกับใครเลย และนั่นคือตัวตนที่แท้จริงของผม
จนกระทั่งวันหนึ่งนะครับมีน้องเด็กซิ่วคนหนึ่งมาจากกรุงเทพ เป็นเด็กผู้ชาย ก็ไม่ได้หล่อมากมาย แต่ตรงสเปกผมมากๆ ใส่แว่น ผิวขาวดัดฟัน น้องเขาแอด face มาคุยกับผมนานเป็นปีมากๆ เราก็น่าจะสนิทกันพอระดับนึงในเฟส แต่ผมก็แอบชอบน้องก็นะตอนนั้น จนกระทั่งวันหนึ่งน้องเขาก็คุยเฟสกับผมบอกว่า เขา แอดติดคณะของมหาลัยเดียวกันที่ผมอยู่ ผมเองก็ดีใจมากๆ จนวันรายงานตัวอ่า เราก็ได้เจอกัน ผมโคตรดีใจเลยอ่า น้องเขามักมีปัญหาถามผมอยู่เสมอ เพราะน้องเขามาไกลไง ผมเองก็เลยสงสารและหวังดีกับน้องเขามากๆ ซึ่งพอเจอกันครั้งแรก ตอนนี้ผมก็ไม่ชอบน้องเขาแบบอยากได้เป็นแฟนแล้วนะครับ เห็นเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันเฉยๆมากกว่าแล้ว น้องเขาไม่มีหอในอยู่ ผมก็หาหอในใช้เส้นเพื่อนให้ พาไปจ่ายค่าเทอม จัดการเรื่องนู่นนี่ให้เยอะอ่าครับ เพราะอยากทำให้ พาน้องไปรู้จักสถานที่มากมายในตัวเมือง สุดท้ายผมขออาสาน้องเขาเป็นพี่เทคให้ เพราะผมรู้มาว่าน้องเขาไม่มีพี่รหัส ส่วนเราก็ไม่มีสายรหัสสายเทคใครเลย เราก็รู้จักกันดีมากขึ้น(มั้ง)เมื่อได้เจอกันที่นี่ ในช่วงประชุมเชียร์ก็เทคขนมน้องเขาเกือบทุกวันอ่า เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ก็แซวผมตลอด ผมก็ประเภทชอบเล่นกับเพื่อนด้วยไง เลยตามเลยเพื่อนไป (ตัวน้องเขารู้หรือปล่าวผมก็ไม่รู้ แต่คิดว่าน่ารู้และ) แต่ก็แอบฟินไปด้วยนิดนึง แต่ก็ไม่มีอะไรมากกว่านั้นแล้วจริงๆ ผมบริสุทธิ์ใจกับน้องเขา ไม่มีคิดเกินเลยกว่าความเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องแล้ว (เลิกชอบแบบอยากได้เป็นเจ้าของไปแล้วน่ะ)
จนเวลาผ่านไปเกือบเดือน เหตุการณ์เลวร้ายก็มาถึงในวันที่เปิดสายรหัส ผมก็พาน้องเขาไปกินข้าวกับเพื่อนๆหลายคน ในคืนนั้นแหละผมรู้สึกได้ว่าน้องเขาเปลี่ยนไป ไม่พูดไม่จากับผมสักคำ ข้าวก็ไม่กิน หลังจากกลับจากกินข้าวคืนนั้นและ น้องเขาก็ลบเฟสผมบล๊อกเฟสผม โทรไปก็ตัดสายทิ้ง ข้อความส่งไปไม่มีตอบกลับ ผมก็สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ผมก็เริ่มคิดมากและ ผมกำลังทำอะไรผิดหรือทำอะไรให้น้องไม่พอใจหรือปล่าว เจอกันที่คณะก็ไม่ทักทาย ผมเลยฝากเพื่อนเอาจดหมายไปให้ถึงห้องน้องเขา เพื่อขอโทษในสิ่งที่เราไม่รู้ (ปล.เวลาผมมีปัญหาค้างคาใจผมจะรีบเคลียร์เลย ไม่ชอบติดใจนานๆ) ซึ่งผมก็ไม่รู้ได้อ่านไหม
จากวันนั้นเกือบอาทิตย์ ผมเป็นอันคิดมาก ไม่เป็นอันเรียนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ซึมๆ บ่นเศร้าๆในเฟสทุกชั่วโมง ทำตัวให้ยุ่งแต่มันก็ไม่ลืม คิดถึงแต่เรื่องนั้นจนไม่สบายเลย เพื่อนๆก็พอรู้และ เพราะพฤติกรรมผมเริ่มเยอะขึ้น ผมก็คิดมากไปต่างๆนาๆว่าผมผิดอะไรหรือน้องเขาคิดว่าผมเยอะกับน้องเขามากไป จนน้องเขารู้ว่าผมเป็นเกย์หรือว่าผมไปพูดกับเพื่อนๆเรื่องน้องเขามากเกินไปหรือปล่าว ผมเสียความรู้สึกมากๆที่น้องทำอย่างนี้ใส่ผม กว่าจะหาย โคตรเจ็บ โคตรแค้นด้วย อยากพูดปรับความเข้าใจกันมากๆอ่า แต่หาโอกาสไม่ได้ พอเจอหน้าก็หลบหนีหน้ากันทุกที ผมแค่อยากรู้เหตุผลว่าผมไปทำอะไรให้น้องเขา T T (ตกลงจริงๆคือ ผมชอบน้องเขาจริงๆ หรือว่าแค่เสียความรู้สึกเฉยๆ ผมเองก็ยังไม่แน่ใจตัวเองเลยครับ)
ผมคิดแผนจะคุยกับน้องเยอะมาก แต่ก็ไม่มีใครช่วยนิดนึงเลย และผมเองคงทำไม่ได้ด้วย และผมก็คิดว่าถ้ามันไม่สำเร็จอาจหนักกว่าเดิมด้วย ผมถึงหนักใจมาก แต่ก็ไม่รู้ทำไง นอกจากต่างคนต่างยุ ทำใจรับมันเอง เพราะผมทำตัวเองทั้งนั้น ตอนนี้ก็เกือบสามอาทิตย์แล้วจากวันนั้น ผมก็ได้แต่ไปทำบุญ ไหว้พระ ขอพรต่างๆนาๆ ทำทุกทางเพื่อให้ใจได้สงบ และเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจที่ผมจริงใจหวังดีกับน้องเขา โดยไม่คิดอะไรเกินเลยกับน้องเขา T T
แต่ตอนนี้นะ ผมกลับรู้สึกเฉยๆกับทุกสิ่งเกี่ยวกับน้องเขาแล้ว แต่ก็ยิ่งคิดอยู่ตลอดเวลานะ ทนไม่ไหวเล่าให้เพื่อนๆหลายคนได้ฟัง (รวมทั้งกระทู้ถึงทุกคนในวันนี้) ผมก็สบายใจขึ้นมากแล้ว กลับมาเป็นปกติแล้ว ต่างคนต่างอยู่ดีที่สุด แม้จะเห็นหน้ากันทุกวัน ก็ช่างมันเถอะ แต่ในใจผมก็หวังให้น้องเขาคิดได้ว่าที่ผ่านมา ผมทำอะไรให้น้องเขาบ้าง และมีโอกาสให้เราทั้งสองคนจะได้กลับมาคุยกันเหมือนเดิมได้บ้าง แม้ความรู้สึกจะเปลี่ยนไปทั้งสองฝ่าย ให้เวลาพิสูจน์แล้วกัน ขอให้กลับมาคุยกันสักนิดก็ยังดีที่ทำแบบนี้ใส่กัน
เป็นไงบ้างครับ อ่านกันเหนื่อยกันเพลียเลย อิอิ