ทำไมเราเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีขึ้น แต่เรากลับมีความสุขน้อยลง?

คือเมื่อก่อนผมเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย ไม่สนใจใคร ทำอะไรจะคิดถึงตัวเองไว้ก่อน
แต่เมือปีสองปีที่ผ่านมา ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนมองโลกในแง่ดีมาก จะทำอะไรคิดถึงแต่คนอื่นก่อนเสมอ

ก็คงคิดว่าเราโตขึ้น เราผ่านอะไรมา คงทำให้เราใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น
แต่มันเหมือนเรามีความสุขน้อยลงเรื่อยๆ เวลาเราทำอะไรสักอย่างเพื่อคนอื่น
เราเต็มใจนะ เรายินดีที่จะทำมันแต่เราเห็นคนรอบข้างมีความสุขในสิ่งที่เรามอบให้แล้ว
เหมือนเราไม่มีความสุขไปกับสิ่งนั้น

แล้วหลายๆสิ่งที่ชีวิตเคยมีก็เริ่มหายไป
จากเคยมองคนออกว่าเขาต้องการอะไร มาดี มาร้าย ทุกวันนี้ไม่รู้เลยว่าคนที่เข้ามาต้องการอะไร
จากเมื่อก่อนเคยมองเกมขาดตลอด ทุกวันนี้แทบไม่รู้เลยเราอยู่ในเกมนั่นรึเปล่า
จากเคยรับแรงกดดันหนักๆได้ดี ทุกวันนี้เจออะไรกดดันหน่อยก็ไปไม่เป็นแล้ว

ผมควรทำไงดีครับ ควรกลับไปเป็นคนเดิมที่ให้ความสุขแต่ตัวเองหรือควรเป็นคนใหม่ที่ให้ความสุขคนอื่น?