ผมหวังว่าผู้ที่มีประสบการณ์คงจะได้อ่านข้อความฉบับนี้ ผมเองมีเรื่องทุกใจมากเลยครับ ก็ไม่เชิงว่าทุกข์ใจมากขนาดกินไม่ได้นอนไม่หลับนะครับเเต่มันเป็นอะไรที่คอยกวนจิตกวนใจผมอยู่ตลอดเลยยย
ผมกับเพื่อนร่วมห้องนอน(ห้องนึงนอนสองคนคับในหอพัก ที่จริงเราเองก็ไม่ค่อยอยากจะอยู่ด้วยกันหรอกครับเเต่มันไม่มีทางเลือกครับ เหตุการณ์ทั้งหมดบังคับให้ต้องอยู่ด้วยกัน เนื่องจากไม่มีเพื่อนคนอื่นมาอยู่ด้วยเเล้ววทุกคนมีคู่รูมเมดครบทุกคนเเล้ววก็เหลือเเต่ผมกับเค้าเนี่ยละครับ) ของผมคนนี้เรามีอะไรที่เหมือนกับจะเข้ากันไม่ได้อยู่หลายอย่างงงครับ
เรื่องเเรกเลยยคือเรื่องอารมณ์ที่ทั้งผมเเละเค้าต่างก็อารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายทั้งนี้น บางเวลาก็เล่นได้ บางเวลาก็อย่าเชียวว
จนบางครั้งมันทำให้ผมรู้สึกเครียดดดดมากลยอ่ะครับเวลาาที่อยู่ด้วยกัน ไม่รู้จะวางตัวยังไง จะทำอะไรก็ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย ไม่รู่ว่าควรจะทำยังไงดี ผมถึงจะคิดตกกับสิ่งเหล่านี้เเละมองข้ามมันไปหรือนึกให้ได้ว่าผมคิดไปเอง ยากจังครับ
สองคือเรื่องของความเกรงใจครับในการที่เค้ามาอยู่ห้องเดี๋ยวกับผมเนี่ยนะครับผมเองเกรงใจเค้าหลายอย่างงมาก เช่นผมเวลาอ่านหนังสือเมื่อเค้านอนผมก้ต้องปิดไฟให้เค้านอนจะอ่านต่อก็เกรงใจ เพราะหากยังเปิดพฤติกรรมที่ไม่พึงประสงค์ของเค้าก็จะออกมา เค้านอนไม่หลับถ้ามีเเสงรบกวนเค้าผมเลยตัดปัญหาด้วยการปิดไปด้วยเบยยย เเต่ เชื่อไหมมเค้าอ่ะไม่ค่อยจะเกรงใจไรผมนักหรอกครับบ้างก็เปิดเพลงอ่ะไปก็ไม่รู้โบราณๆที่ผมไม่อยากฟังเลยยย หูฟังมีก็ไม่ใส่ จนบางครั้งผมก็รำคาญอยากพูดเเต่ก็บอกหลายครั้งเเล้วววเค้าก็ไม่ค่อยจะฟังที่ผมพูดเท่าไหร่หรอกครับขนาดเวลาผมประกอบศาสนกิจนะ เค้ายังเปิดเพลงเลย ผมบอกตรงๆเลยนะครับ ว่าสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดมันชอบมาทำให้จิตใจผมที่ตอนนี้มันเริ่มดีขึ้นต้องหม่นหมองลงบ้างเล็กน้อย ผมควรมีวิธีคิดเเก้ปัญหาเหล่านี้ยังไงดีครับ จะได้ไม่กระทบทั้งสองฝ่ายยยย

ขอคำเเนะนำทีนะครับ เผื่อจะช่วยให้จิตใจผมไม่คิดมากกก ผมเรียนก็หนักไม่อยากคิดไรกับเรื่องพวกนี้เลยเเต่ก็อดไม่ได้เลยครับ><