คำพูดคาใจที่ก้องอยู่ในหัวผมมาตลอด 2 อาทิตย์ คือคำพูดของพี่ชายที่พูดกับผมว่า
"เป็นนักเรียนมีหน้าที่ทำข้อสอบให้ถูกก็พอแล้ว ไม่ต้องไปคิดอะไร ไม่ต้องไปตั้งคำถามหรอก"
คือเรื่องมันเริ่มจากผมบ่นๆ เรื่องการศึกษาสมัยนี้ว่ามันได้อะไรบ้าง รายละเอียดก็ลืมๆไปบ้างแล้วเพราะมันผ่านมา 2 อาทิตย์ แต่ที่ติดฝังหัวเลยคือคำพูดของพี่ผมนี่แหละ ผมเป็นคนนึงที่เป็นเหยื่อของระบบการศึกษาในประเทศนี้ ค่านิยมการศึกษาที่ผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้คือเรียนให้เก่งๆ ไปเป็นเจ้าคนนายคน เรียนให้เก่งๆ จะได้ไปคุยกับชาวบ้านได้ พอโตขึ้นมาหน่อยมีเลือกสายวิทย์-ศิลป์ ผมเลือกวิทย์เพราะเหตุผลจากคำแนะนำว่า มันกว้างกว่าสายศิลป์ เรียนไปจะเอาไปเอนทรานซ์อะไรค่อยคิดเอาทีหลัง เด็กขึ้นม.ปลายแล้วยังไม่รู้เลยครับว่าตัวเองถนัดอะไร (แล้วมาเก็ตเอาทีหลังว่าตัวเองหัวไวเรื่องภาษาที่สุดตอนล้มเหลวในมหาวิทยาลัย ขอบคุณมาก)
เคยเขียนเอาไว้ในFBว่า การศึกษาที่ควรจะเป็นในความคิดผมคือ การเรียนควรเหมือนกับตอนเราอัพlv.สกิลอย่างในRO สกิลไหนไม่ได้ใช้ไม่อัพ อันไหนจำเป็นอัพพอผ่านเก็บแต้มไว้อัพสกิลสูงๆที่อยากได้ของสายที่ตัวเองจะเล่นหรือถนัด แต่เด็กไทยจะโดนบังคับกลายๆให้อัพสกิลทุกสกิลสุดท้ายแต้มก็ไม่เหลือไปอัพสกิลสูงๆ เลย (ความคิดเหมาะกับสายอาชีพดี)
กลับเข้าเรื่อง ผมคิดว่าความคิดพี่ชายผมน่ากลัวครับ เขามีลูกเขาพยายามส่งลูกไปเรียนพิเศษไกลถึง 250km ทุกอาทิตย์จากตจว. ผมเข้าใจครับว่าคนเป็นพ่อแม่อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูก เมื่อก่อนแม่ผมก็เป็น ส่งผมเข้ากทม.เรียนพิเศษทุกอาทิตย์ หลานผมไม่มีปัญหาเรื่องการเรียนครับ อย่างน้อยก็ที่ผมเคยถามๆ ว่าแต่เด็กป.6 สมัยนี้เรียนไอโซโทปของเคมี ม.ปลายแล้ว นี่แหละที่ผมไม่เข้าใจ การศึกษาไทยต้องการอะไรจากเด็ก? ถ้าคิดในแง่เศรษฐศาสตร์มันก็คือ demand-supply พ่อแม่อยากให้ลูกเทพ โรงเรียนเลยพากันร่างหลักสูตรเทพๆ จะได้มีพ่อแม่พาเด็กเข้ามาเรียน อย่างนี้เหรอครับ?
เอะอะ ก็ยัดๆความรู้เข้าไปให้มันเก่งๆเข้าไว้ ตัวเด็กไม่มีปัญหาก็จริงเพราะถูกสอนมาว่าทำไปตามที่บอก ไม่ต้องคิด ฮะๆ ผมว่านี่มันตลกร้ายเลยนะ ทำได้แค่หัวเราะเจื่อนๆ ตอนที่ได้ยิน เด็กที่ไม่รู้ความต้องการของตัวเอง ไม่มีความฝันอะไร ไปเรื่อยๆตามที่ผู้ปกครองกับค่านิยมในสังคมพาไหลไป สุดท้ายเด็กโตขึ้นเราจะได้อะไรให้สังคม?
ผมได้ยินความคิดแบบนี้ก็เพลียจิต หลายคนรอบตัวผมก็เห็นด้วยแต่ผมอยากได้คคห.พี่ๆที่เป็นผู้ปกครองแล้วบ้างครับ ผมสงบจิตใจไม่ลงจริงๆ ทุกครั้งที่วกกลับมาคิดเรื่องนี้
อึ้งกับความคิดพี่ชายมากครับ "เป็นนักเรียนแค่ทำข้อสอบให้ถูกก็พอแล้ว"
"เป็นนักเรียนมีหน้าที่ทำข้อสอบให้ถูกก็พอแล้ว ไม่ต้องไปคิดอะไร ไม่ต้องไปตั้งคำถามหรอก"
คือเรื่องมันเริ่มจากผมบ่นๆ เรื่องการศึกษาสมัยนี้ว่ามันได้อะไรบ้าง รายละเอียดก็ลืมๆไปบ้างแล้วเพราะมันผ่านมา 2 อาทิตย์ แต่ที่ติดฝังหัวเลยคือคำพูดของพี่ผมนี่แหละ ผมเป็นคนนึงที่เป็นเหยื่อของระบบการศึกษาในประเทศนี้ ค่านิยมการศึกษาที่ผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้คือเรียนให้เก่งๆ ไปเป็นเจ้าคนนายคน เรียนให้เก่งๆ จะได้ไปคุยกับชาวบ้านได้ พอโตขึ้นมาหน่อยมีเลือกสายวิทย์-ศิลป์ ผมเลือกวิทย์เพราะเหตุผลจากคำแนะนำว่า มันกว้างกว่าสายศิลป์ เรียนไปจะเอาไปเอนทรานซ์อะไรค่อยคิดเอาทีหลัง เด็กขึ้นม.ปลายแล้วยังไม่รู้เลยครับว่าตัวเองถนัดอะไร (แล้วมาเก็ตเอาทีหลังว่าตัวเองหัวไวเรื่องภาษาที่สุดตอนล้มเหลวในมหาวิทยาลัย ขอบคุณมาก)
เคยเขียนเอาไว้ในFBว่า การศึกษาที่ควรจะเป็นในความคิดผมคือ การเรียนควรเหมือนกับตอนเราอัพlv.สกิลอย่างในRO สกิลไหนไม่ได้ใช้ไม่อัพ อันไหนจำเป็นอัพพอผ่านเก็บแต้มไว้อัพสกิลสูงๆที่อยากได้ของสายที่ตัวเองจะเล่นหรือถนัด แต่เด็กไทยจะโดนบังคับกลายๆให้อัพสกิลทุกสกิลสุดท้ายแต้มก็ไม่เหลือไปอัพสกิลสูงๆ เลย (ความคิดเหมาะกับสายอาชีพดี)
กลับเข้าเรื่อง ผมคิดว่าความคิดพี่ชายผมน่ากลัวครับ เขามีลูกเขาพยายามส่งลูกไปเรียนพิเศษไกลถึง 250km ทุกอาทิตย์จากตจว. ผมเข้าใจครับว่าคนเป็นพ่อแม่อยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูก เมื่อก่อนแม่ผมก็เป็น ส่งผมเข้ากทม.เรียนพิเศษทุกอาทิตย์ หลานผมไม่มีปัญหาเรื่องการเรียนครับ อย่างน้อยก็ที่ผมเคยถามๆ ว่าแต่เด็กป.6 สมัยนี้เรียนไอโซโทปของเคมี ม.ปลายแล้ว นี่แหละที่ผมไม่เข้าใจ การศึกษาไทยต้องการอะไรจากเด็ก? ถ้าคิดในแง่เศรษฐศาสตร์มันก็คือ demand-supply พ่อแม่อยากให้ลูกเทพ โรงเรียนเลยพากันร่างหลักสูตรเทพๆ จะได้มีพ่อแม่พาเด็กเข้ามาเรียน อย่างนี้เหรอครับ?
เอะอะ ก็ยัดๆความรู้เข้าไปให้มันเก่งๆเข้าไว้ ตัวเด็กไม่มีปัญหาก็จริงเพราะถูกสอนมาว่าทำไปตามที่บอก ไม่ต้องคิด ฮะๆ ผมว่านี่มันตลกร้ายเลยนะ ทำได้แค่หัวเราะเจื่อนๆ ตอนที่ได้ยิน เด็กที่ไม่รู้ความต้องการของตัวเอง ไม่มีความฝันอะไร ไปเรื่อยๆตามที่ผู้ปกครองกับค่านิยมในสังคมพาไหลไป สุดท้ายเด็กโตขึ้นเราจะได้อะไรให้สังคม?
ผมได้ยินความคิดแบบนี้ก็เพลียจิต หลายคนรอบตัวผมก็เห็นด้วยแต่ผมอยากได้คคห.พี่ๆที่เป็นผู้ปกครองแล้วบ้างครับ ผมสงบจิตใจไม่ลงจริงๆ ทุกครั้งที่วกกลับมาคิดเรื่องนี้