ผมชอบลืมของบนแท็กซี่ครับ
ครั้งแรก ผมนั่งแท็กซี่กับเพื่อน โดยขณะนั่งอยู่ผมก็เล่นโทรศัพท์ไปแล้วก็วางโทรศัพท์ไว้บนตัก
พอถึงที่หมายผมก็จ่ายเงินแล้วรีบลุกออกจากรถยนต์ จากนั่งยังไม่รู้ว่าตัวเองลืมโทรศัพท์ไว้จนถึงเวลาจะใช้
คือ....ลองโทรตามแล้วปิดเครื่อง หายไปในที่สุด สุดท้ายมาเช็คว่าเหมือนจะโดนขายไปแล้วครับ.....
ครั้งที่สอง
หลังจากที่ผมเพิ่งซื้อโทรศัพท์มาใหม่ นั่งคนเดียว  ผมก็ทำเหมือนเดิมครั้งนั่งไปเล่นไป จนถึงที่หมายแล้วก็ลง
จนถึงเวลาจะใช้ถึงรู้ว่าลืม ได้ไม่นานเลยลองโทรตาม สรุปแท็กซี่รับสายแล้วเค้าบอกว่าจะเอามาส่งคืนให้
เราก็บอกให้เค้ากดมิเตอร์ไปด้วยเลย สรุปผมได้โทรศัพท์คืนครับ ดีใจมากๆ
ครั้งที่สาม
ผมทำแบบเดิม ครั้งนี้มากับเพื่อนเพราะเล่าให้เพื่อนฟัง เพื่อนเลยบอกให้ผมนั่งติดกับทางที่จะออก
แล้วผมก็เหมือนเดิมเล่นไปนั่งไป จนถึงที่หมายจะลงผมก็เหมือนเดิมลืมครับ แต่ดีที่เพื่อนผมหยิบมาให้แล้วแกล้ง
บอกว่า "โทรศัพท์ละ" ผมก็ค้นๆดูแล้วตกใจเลยพูดว่า "เห้ยอีกแล้วหรอ" แล้วมันก็โชว์ให้ดู รู้สึกดีใจมากๆ
หลังจากนั้นผมก็ดูของก่อนออกจากรถตลอด จนครั้งที่สี่....
ครั้งที่สี่
ครั้งล่าสุดเมื่อ 21/6/56 22.35น. ผมไปนอนบ้านเพื่อนมาหลายอาทิตย์เลย วันนี้เลยว่าจะกลับบ้านเลยขนของออกมา
โดยมี (โทรศัพท์,จาคอป,ยารักษาสิววุฒิศักดิ์6ตัว,เสื้อกางเกงชุดเที่ยวชุดนักเรียนต่างๆ,ประเป๋าสะพายใส่พวกหนังสือสมุดกับใบงานทั้งหมด)ของทั้งหมดมี1x,xxxกว่าๆใส่มาทั้งหมดมีกระเป๋า4ใบครับ จนถึงตอนลงมือก็เปิดไฟในรถแล้วรีบไปในบ้านไปหยิบเงินออกมาผมก็เปิดประตูหน้าแล้วจ่ายเงิน โดยตอนนั้นยังไม่รู้ว่าตัวเองลืมของ จนมาคุยกับพี่ไปมาถึงรู้ว่าตัวองลืม ผมตกใจและไม่รู้จะทำยังไงเลยตอนนี้ก็ผ่านไป1ชม  ก็ยังคงเปิดบ้านรอเผื่อว่าพี่แท็กซี่จะใจดี เห้นแล้ววนกลับมาให้

โทรไปแจ้งฝ่ายประชาสัมพันธ์แล้ว และยังเปิดบ้านรอพี่แท็กซี่อยู่
ผมเป็นอะไรหรือป่าวทำไมขี้ลืมบ่อยๆ โทรศัพท์บางครั้งเพื่อนยืมไปผมก็ลืมว่าเพื่อนยืมเลย ต้องตะโกนถามว่าใครเห้นโทรศัพท์บ้าง
ตอนนี้ผมรู้สึกท้อมาก สมุดและใบงานต่างๆ(เยอะมาก)คงต้องทำใหม่ แล้วของในนั้นคงต้องทำใจ....
ผมเอาไปบอกเพื่อน เพื่อนก็มาด่าสมควรจนบ้างสมน้ำหน้าบ้างบางทีผมต้องการความช่วงเหลือและความเห็นใจ ไม่เจอกับตัวเองคงไม่รู้
คนลืมเค้าไม่ได้อยากจะลืมให้ถูกด่าหรอก ผมควรบำรุงสมองไหม