ที่รัก
ผมคิดถึงคุณจัง อย่างที่คุณก็รู้ดี ผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือ และคุณก็ชอบเช่นกัน เวลาเราไปที่ไหน เราชอบแวะไปร้านหนังสือของเมืองนั้น
ยังจำได้ไหม? เราเจอกันครั้งแรกก็ที่ร้านหนังสือนี่ล่ะ คุณกับผมยังคิดตรงกันเลยว่า หนังสือคือเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์
ตอนนี้ถึงผมจะไม่ค่อยได้เดินทางแล้ว แต่ด้วยภาระหน้าที่ของคุณจึงทำให้คุณแทบไม่ได้อยู่กับที่และได้พักผ่อนเลย
ในช่วงระหว่างที่คุณไม่อยู่ที่นี่ ผมรู้ว่าคุณคงเหงาที่ไม่มีเพื่อนมานั่งคุยถกเถียงเรื่องหนังสือเหมือนเดิม
ดังนั้น ผมจึงยังแวะเวียนเข้าออกร้านหนังสือ เพื่อหาหนังสือมาอ่าน และเก็บเอามาเล่าให้คุณฟัง เพื่อว่าอย่างน้อย
เมื่อเวลาคุณอ่านจดหมายฉบับนี้ คุณจะสามารถรู้สึกได้ว่า เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งให้กับห้วงเวลาที่เราใช้อ่านหนังสือร่วมกัน
ผมยังเป็นเหมือนเช่นเคย และยังติดตามเรื่องราวของคุณด้วยความเป็นห่วงเสมอมา
ที่รัก ออกตัวไว้ก่อนนะว่าผมไม่ใช่คนที่เก่งภาษาอังกฤษเท่าไหร่ คุณคงแปลกใจที่ผมหยิบเรื่องนี้มาเล่าให้คุณฟัง เหมือนที่ผมแปลกใจตัวเองเช่นกันว่าทำไมผมอ่านได้ และสนุกไปกับมันด้วย ผมสะดุดตากับมันเนื่องจากชื่อของคนเขียน “DEAN KOONTZ” ที่เป็นนักเขียนเรื่องแนวสยองขวัญ และมีค่าตัวแพงน้องๆ นักเขียนที่ชื่อ “STEPHEN KING” ที่คนไทยรู้จักกัน หนังสือแปลเล่มอื่นๆ ที่ผมอ่านของผู้เขียนรายนี้นั้น มักจะออกแนวสยองขวัญ แนวเหนือธรรมชาติ แต่ที่ทุกเรื่องมีเหมือนกันก็คือ จะเป็นเรื่อง "ความดีงาม" สู้กับ "ความชั่วร้าย" เรื่องนี้ที่ผมแปลกใจก็ตั้งแต่ชื่อเรื่องที่ผมเดาว่าเป็นชื่อของตัวเอก "Odd Thomas" โดยปกติ คำว่า Odd มันหมายถึง "แปลก พิกล ผ่าเหล่าผ่ากอ" อะไรเทือกนั้น ใครอยากจะตั้งชื่อตัวเอกให้พิกลพิการได้ขนาดนั้น ว่าไหม? ผมเริ่มพลิกอ่านบทแรกในร้านนั่นเลยและมันก็ทำผมติดใจตั้งแต่ในร้าน จนต้องซื้อมาอ่านต่อทันที
ไม่มีอะไรผิดคาด ที่รัก เรื่องนี้ใช้วิธีการเล่าในมุมมองแบบบุคคลที่ 1 ทั้งเรื่อง บทแรกเล่าเรื่องพระเอกของเราชื่อว่า Odd Thomas
และเป็นวัยรุ่น "ธรรมดาๆ" ที่ทำงานเป็นกุ๊กประเภทปิ้ง-ย่าง-ทอดที่ร้านอาหารริมถนนไฮเวย์ประจำเมืองแห่งหนึ่งในอเมริกา
ทุกวันนี้พระเอกของเราไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ ออกมาหาเลี้ยงชีวิตด้วยตัวเอง และทำอาชีพอย่างที่บอก
Odd อาศัยอยู่ชั้นบนของโรงรถของเพื่อนหญิงชราคนหนึ่งที่ดัดแปลงเป็นห้องพักเล็กๆ
ในห้องก็มีแค่เตียงนอนและห้องน้ำ และป้ายคัทเอ๊าท์ ELVIS PRESLEY ขนาดเท่าตัวจริงแค่นั้น
ผมเริ่มผิดสังเกตแล้วตั้งแต่ Odd บอกว่าเขามักจะตื่นแต่เช้ามืดเสมอ เพื่อเตรียมตัวไปทำงาน
แต่ทุกครั้งเมื่อตื่นขึ้น Odd จะไม่รีบลุกทันที แต่จะเหลียวดูรอบตัวก่อนเพื่อที่จะไม่ต้อง"แปลกใจ" (อยู่คนเดียว จะแปลกใจเรื่องอะไร ว่าไหม?) เช้านั้นก็เช่นกัน ที่ Odd สำรวจรอบตัวเสร็จ ลุกขึ้นแต่งตัว ออกมาที่ชานบันไดเพื่อจะลงไปที่ชั้น 1 และพบกับเด็กหญิงรุ่นราว 8-9 ขวบที่ชอบมาชวน Odd เล่นด้วยอยู่เป็นประจำในเวลากลางวัน แต่ที่ไม่ปกติคือตอนนั้นมันตี 5 นะ ที่รัก!
และเมื่อเด็กเห็น Odd เด็กกลับวิ่งเข้าไปในป่าละเมาะหลังบ้าน Odd เลยจำใจต้องวิ่งตามแกไป กลับกลายเป็นเด็กวิ่งนำ Odd ไปที่สระน้ำของเมืองที่มีเปลือกหอยอยู่ ทำท่าทางให้ Odd เก็บมา แล้ววิ่งนำ Odd มาหยุดที่ริมถนนสายหนึ่งของเมือง
เมื่อ Odd มาถึง แกก็ดึงมือ Odd และทำท่าทางให้ Odd ฟังเสียงลมในเปลือกหอย (คุณกับผมก็เคยเล่นกัน จำได้ไหม?)
ทุกครั้งมันจะเป็นเสียงลมหวิวๆ วู่ในหู แต่คราวนี้มันดันเป็นเสียงหอบ เสียงเด็กกรีดร้อง และเสียงดิ้นรนเอาชีวิตรอด
Odd ตกใจและก้มลงไปมองเด็ก กลับกลายเป็นเด็กหญิงคนนั้นเงยคอที่มีรอยเชือกลวดบาดลึกจนเห็นหลอดลมให้ดู และชี้ไปยังคนขับรถส่งหนังสือพิมพ์คันหนึ่งที่กำลังแล่นผ่านมา
สรุปได้ว่า พระเอกของเรามองเห็นคนตายมาตั้งแต่ต้น! และเป็นสาเหตุที่ Odd ระวังตัวเมื่อตื่นด้วยเกรงว่าจะมีวิญญาณโผล่มาขอความช่วยเหลือแบบให้สะดุ้งตกใจเล่น แต่อย่างไรก็ตาม มันมีกฏของโลกวิญญาณที่คุณกับผมจะต้องจำให้ขึ้นใจในการอ่านเรื่องนี้! เรื่องที่ว่าคือวิญญาณพูดไม่ได้ ไม่มีวันพูด ต่อให้รู้อะไรบางอย่างก็เถอะ
จดหมายถึงที่รักจากเขา ฉบับที่ 1 : 18 พ.ค. 2556
ผมคิดถึงคุณจัง อย่างที่คุณก็รู้ดี ผมเป็นคนชอบอ่านหนังสือ และคุณก็ชอบเช่นกัน เวลาเราไปที่ไหน เราชอบแวะไปร้านหนังสือของเมืองนั้น
ยังจำได้ไหม? เราเจอกันครั้งแรกก็ที่ร้านหนังสือนี่ล่ะ คุณกับผมยังคิดตรงกันเลยว่า หนังสือคือเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์
ตอนนี้ถึงผมจะไม่ค่อยได้เดินทางแล้ว แต่ด้วยภาระหน้าที่ของคุณจึงทำให้คุณแทบไม่ได้อยู่กับที่และได้พักผ่อนเลย
ในช่วงระหว่างที่คุณไม่อยู่ที่นี่ ผมรู้ว่าคุณคงเหงาที่ไม่มีเพื่อนมานั่งคุยถกเถียงเรื่องหนังสือเหมือนเดิม
ดังนั้น ผมจึงยังแวะเวียนเข้าออกร้านหนังสือ เพื่อหาหนังสือมาอ่าน และเก็บเอามาเล่าให้คุณฟัง เพื่อว่าอย่างน้อย
เมื่อเวลาคุณอ่านจดหมายฉบับนี้ คุณจะสามารถรู้สึกได้ว่า เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งให้กับห้วงเวลาที่เราใช้อ่านหนังสือร่วมกัน
ผมยังเป็นเหมือนเช่นเคย และยังติดตามเรื่องราวของคุณด้วยความเป็นห่วงเสมอมา
ที่รัก ออกตัวไว้ก่อนนะว่าผมไม่ใช่คนที่เก่งภาษาอังกฤษเท่าไหร่ คุณคงแปลกใจที่ผมหยิบเรื่องนี้มาเล่าให้คุณฟัง เหมือนที่ผมแปลกใจตัวเองเช่นกันว่าทำไมผมอ่านได้ และสนุกไปกับมันด้วย ผมสะดุดตากับมันเนื่องจากชื่อของคนเขียน “DEAN KOONTZ” ที่เป็นนักเขียนเรื่องแนวสยองขวัญ และมีค่าตัวแพงน้องๆ นักเขียนที่ชื่อ “STEPHEN KING” ที่คนไทยรู้จักกัน หนังสือแปลเล่มอื่นๆ ที่ผมอ่านของผู้เขียนรายนี้นั้น มักจะออกแนวสยองขวัญ แนวเหนือธรรมชาติ แต่ที่ทุกเรื่องมีเหมือนกันก็คือ จะเป็นเรื่อง "ความดีงาม" สู้กับ "ความชั่วร้าย" เรื่องนี้ที่ผมแปลกใจก็ตั้งแต่ชื่อเรื่องที่ผมเดาว่าเป็นชื่อของตัวเอก "Odd Thomas" โดยปกติ คำว่า Odd มันหมายถึง "แปลก พิกล ผ่าเหล่าผ่ากอ" อะไรเทือกนั้น ใครอยากจะตั้งชื่อตัวเอกให้พิกลพิการได้ขนาดนั้น ว่าไหม? ผมเริ่มพลิกอ่านบทแรกในร้านนั่นเลยและมันก็ทำผมติดใจตั้งแต่ในร้าน จนต้องซื้อมาอ่านต่อทันที
ไม่มีอะไรผิดคาด ที่รัก เรื่องนี้ใช้วิธีการเล่าในมุมมองแบบบุคคลที่ 1 ทั้งเรื่อง บทแรกเล่าเรื่องพระเอกของเราชื่อว่า Odd Thomas
และเป็นวัยรุ่น "ธรรมดาๆ" ที่ทำงานเป็นกุ๊กประเภทปิ้ง-ย่าง-ทอดที่ร้านอาหารริมถนนไฮเวย์ประจำเมืองแห่งหนึ่งในอเมริกา
ทุกวันนี้พระเอกของเราไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ ออกมาหาเลี้ยงชีวิตด้วยตัวเอง และทำอาชีพอย่างที่บอก
Odd อาศัยอยู่ชั้นบนของโรงรถของเพื่อนหญิงชราคนหนึ่งที่ดัดแปลงเป็นห้องพักเล็กๆ
ในห้องก็มีแค่เตียงนอนและห้องน้ำ และป้ายคัทเอ๊าท์ ELVIS PRESLEY ขนาดเท่าตัวจริงแค่นั้น
ผมเริ่มผิดสังเกตแล้วตั้งแต่ Odd บอกว่าเขามักจะตื่นแต่เช้ามืดเสมอ เพื่อเตรียมตัวไปทำงาน
แต่ทุกครั้งเมื่อตื่นขึ้น Odd จะไม่รีบลุกทันที แต่จะเหลียวดูรอบตัวก่อนเพื่อที่จะไม่ต้อง"แปลกใจ" (อยู่คนเดียว จะแปลกใจเรื่องอะไร ว่าไหม?) เช้านั้นก็เช่นกัน ที่ Odd สำรวจรอบตัวเสร็จ ลุกขึ้นแต่งตัว ออกมาที่ชานบันไดเพื่อจะลงไปที่ชั้น 1 และพบกับเด็กหญิงรุ่นราว 8-9 ขวบที่ชอบมาชวน Odd เล่นด้วยอยู่เป็นประจำในเวลากลางวัน แต่ที่ไม่ปกติคือตอนนั้นมันตี 5 นะ ที่รัก!
และเมื่อเด็กเห็น Odd เด็กกลับวิ่งเข้าไปในป่าละเมาะหลังบ้าน Odd เลยจำใจต้องวิ่งตามแกไป กลับกลายเป็นเด็กวิ่งนำ Odd ไปที่สระน้ำของเมืองที่มีเปลือกหอยอยู่ ทำท่าทางให้ Odd เก็บมา แล้ววิ่งนำ Odd มาหยุดที่ริมถนนสายหนึ่งของเมือง
เมื่อ Odd มาถึง แกก็ดึงมือ Odd และทำท่าทางให้ Odd ฟังเสียงลมในเปลือกหอย (คุณกับผมก็เคยเล่นกัน จำได้ไหม?)
ทุกครั้งมันจะเป็นเสียงลมหวิวๆ วู่ในหู แต่คราวนี้มันดันเป็นเสียงหอบ เสียงเด็กกรีดร้อง และเสียงดิ้นรนเอาชีวิตรอด
Odd ตกใจและก้มลงไปมองเด็ก กลับกลายเป็นเด็กหญิงคนนั้นเงยคอที่มีรอยเชือกลวดบาดลึกจนเห็นหลอดลมให้ดู และชี้ไปยังคนขับรถส่งหนังสือพิมพ์คันหนึ่งที่กำลังแล่นผ่านมา
สรุปได้ว่า พระเอกของเรามองเห็นคนตายมาตั้งแต่ต้น! และเป็นสาเหตุที่ Odd ระวังตัวเมื่อตื่นด้วยเกรงว่าจะมีวิญญาณโผล่มาขอความช่วยเหลือแบบให้สะดุ้งตกใจเล่น แต่อย่างไรก็ตาม มันมีกฏของโลกวิญญาณที่คุณกับผมจะต้องจำให้ขึ้นใจในการอ่านเรื่องนี้! เรื่องที่ว่าคือวิญญาณพูดไม่ได้ ไม่มีวันพูด ต่อให้รู้อะไรบางอย่างก็เถอะ