หน้าแรก
คอมมูนิตี้
ห้อง
แท็ก
คลับ
ห้อง
แก้ไขปักหมุด
ดูทั้งหมด
เกิดข้อผิดพลาดบางอย่าง
ลองใหม่
แท็ก
แก้ไขปักหมุด
ดูเพิ่มเติม
เกิดข้อผิดพลาดบางอย่าง
ลองใหม่
{room_name}
{name}
{description}
กิจกรรม
แลกพอยต์
อื่นๆ
ตั้งกระทู้
Pantip MALL
เข้าสู่ระบบ / สมัครสมาชิก
เว็บไซต์ในเครือ
Bloggang
Pantown
PantipMarket
Maggang
ติดตามพันทิป
ดาวน์โหลดได้แล้ววันนี้
เกี่ยวกับเรา
กฎ กติกา และมารยาท
คำแนะนำการโพสต์แสดงความเห็น
นโยบายเกี่ยวกับข้อมูลส่วนบุคคล
สิทธิ์การใช้งานของสมาชิก
ติดต่อทีมงาน Pantip
ติดต่อลงโฆษณา
ร่วมงานกับ Pantip
Download App Pantip
Pantip Certified Developer
กลอนบ่น คนเบื่อ
กระทู้สนทนา
แต่งกลอน
หาเพื่อน
ขอโทษครับ ช่วงนี้งาน "ใจกลายพันธุ์" ไม่ค่อยเดิน เพราะเรื่องงานสุมเข้ามามาก ชนิดว่าทำงานวันละสิบสอง ชม.
นานๆ จะได้อู้สักที
แต่วันนี้งานเครียด มีเรื่องส่วนตัวแทรกอีกนิดหน่อย เลยเอามาบ่นครับ
หัวหมุนติ้วกับงานพาลให้ท้อ
ใจจดจ่อกับอะไรก็ไม่รู้
เป็นเรื่องกลุ้มสุมหัวมั่วน่าดู
หินกองอยู่เต็มโต๊ะโละไม่ทัน
รักจะกล่าวบทกวีที่สดสวย
ใครจงช่วยแต่งเติมเสริมสีสัน
ไม่ต้องเก่งฉกาจกล้าท้าตะวัน
เป็นแรงใจให้กันก็เกินพอ
▼
กำลังโหลดข้อมูล...
▼
แสดงความคิดเห็น
กระทู้ที่คุณอาจสนใจ
**ปลอบใจเธอ**
https://www.youtube.com/watch?v=91u0iiyCyxc ยินเสียงใครร่ำร่ายระบายบอก น้ำตาออกรินรื้นสะอื้นไหล ว่าคิดถึงหนึ่งน้องเจ้าของใจ ที่เคยได้เคียงชิดสนิทเนา ยามลมไหวไผ่
สุนันยา
ตกต่ำเจ็บไข้ toshare
...ยามตกต่ำเจ็บไข้.......พระพร ตั้งสติเร่งร่ำวอน...........ค่ำเช้า มั่นใจเมื่อจากจร...........ลาโลก พบพระสร่างโศกเศร้า....รอดพ้นภัยสุม ...ยิ่งกลุ้มยิ่งบ่นซ้ำ...
สมาชิกหมายเลข 4563770
“ขอเขียนคำพร่ำบ่น จากคนเหงา.”
“ขอเขียนคำพร่ำบ่น จากคนเหงา.” อยากจะเขียนคำกลอนตอนเป็นสุข หรือก็จุกกับกานท์อันอ่อนไหว ถ้อยวลีที่อุ่นละมุนละไม กลับเหมือนไกลห่างเหินไม่เดินตาม ความทดท้อโถมทับแทบ
สุนันยา
***เพราะเรารักกลอน***
***เพราะเรารักกลอน*** เพราะ..หัวใจให้เธอจึงเพ้อบ่น เพราะ..ต้องมนตร์อักษรจึงอ่อนไหว เพราะ..ลำนำคำซึ้งติดตรึงใจ เพราะ..สายใยทอถักประจักษ์นาน เรา..รัก..กันในบทพจน์
สุนันท์ยา
กวีในดงดาบ : โลกียชน
เข้าตามตรอกออกตาม ประตูกลุ้ม รวมหัวสุมรุมหนึ่ง จึงฝันหวาน รอลาภลอยก้อนใหญ่ เขาใส่พาน พามวลมิตรทะยาน จากจมปลัก ร่างกายที่ช้ำเลือด และช้ำหนอง ไม่อิดโรยเศร้าหมอง ร
อาร์ต VW
@#&หวัง&#@
วูบไหวในวันอันอ่อนล้า ปรารถนาเพียงใครคอยไถ่ถาม สุมรุมกลุ้มกลัดขัดโมงยาม คอยตามชี้ทางบ้างแค่นั้น มิมุ่งหวังต้องมาป้องปก แม้นสั่นงันงกสะเทือนขวัญ บินเดี่ยวเคี่ยวก
สมาชิกหมายเลข 726649
คิดถึงบ้านทุ่ง
นานเท่าไหร่ที่ฉันไม่ได้ออกไปมองฟ้า เห็นแต่ฝ้าเพดานในออฟฟิศติดแอร์ ฉันจ้องตากับจอมอนิเตอร์ด้วยความท้อแท้ ได้แต่แลแสงแดดยามสายนอกกระจกใส .........................
ผีเสื้อสีดำ
เรารู้สึกไม่อยากเจอหน้าคนที่เราไม่ชอบ
ปัญหานี้รู้สึกเป็นตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ พ่อแม่ของเรารักหลานลูกของพี่ชายแม่เราค่ะ พี่ชายแม่เราโดนผู้หญิงผู้เป็นแม่ของหลานทิ้งไป แล้วลุงก็เลยฝากลูกเขาให้แม่เราเลี้ยง
สมาชิกหมายเลข 5446976
กุลีกุจอ
ก้มตัวลงย่อ กุลีกุจอแบกหามผลัดต่อ ผลัดเปลี่ยนเวียนวนสายเสียบสิบติ้ว สักรอบไม่บ่นสิบรอบที่ทน เพราะน้อยศักดิ์ศรี ส่งต่อกระสอบ หนึ่งเรือพันรอบผิวกร้านผิวกรอบ ไม่เก
สมาชิกหมายเลข 7511548
อาการแบบนี้ต้องถึงขั้นพบ/ปรึกษาแพทย์มั้ยคะ?
ขอเกริ่นก่อนว่าสภาพแวดล้อมในบ้านของเรา คนในครอบครัวชอบบ่นและด่าว่ากันค่ะ ทะเลาะกันบ้างปกติ แต่พอบ่อยเข้ามันทำให้รู้สึกทรมานเวลาได้ยิน กระทั่งบางทีเขาอาจจะไม่ได้
Mister_Sleepy
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ
แต่งกลอน
หาเพื่อน
บนสุด
ล่างสุด
อ่านเฉพาะข้อความเจ้าของกระทู้
หน้า:
หน้า
จาก
แชร์ :
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน
อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
ยอมรับ
กลอนบ่น คนเบื่อ
นานๆ จะได้อู้สักที
แต่วันนี้งานเครียด มีเรื่องส่วนตัวแทรกอีกนิดหน่อย เลยเอามาบ่นครับ
หัวหมุนติ้วกับงานพาลให้ท้อ
ใจจดจ่อกับอะไรก็ไม่รู้
เป็นเรื่องกลุ้มสุมหัวมั่วน่าดู
หินกองอยู่เต็มโต๊ะโละไม่ทัน
รักจะกล่าวบทกวีที่สดสวย
ใครจงช่วยแต่งเติมเสริมสีสัน
ไม่ต้องเก่งฉกาจกล้าท้าตะวัน
เป็นแรงใจให้กันก็เกินพอ