เนื้อหาต่อไปนี้มีเค้าโครงมาจากหนังสือเล่มหนึ่ง
เป็นเรื่องเล่าที่เคยฟังมา ในมหาวิทยาลัยของเรามีสถานที่เก็บของเก่าๆ ของผู้ก่อตั้งเอาไว้ มันถูกเรียกว่าพิพิธภัณฑ์ เค้าว่ากันว่าวันดีคืนดีผีนิสิตาจะออกมาปรากฏตัวให้เห็น วันนึงเรากับเพื่อนไปเล่นกันแถวๆ นั้น เพื่อนเล่าว่าเห็นมือคนปิดหน้าต่างทั้งๆ ที่ตอนนั้นตึกปิดไปแล้วและล็อคด้วยแม่กุญแจอันใหญ่อยู่ที่หน้าประตูที่เป็นทางเข้าเดียว วันต่อมาเรารีบทำงานให้เสร็จแล้วไปที่พิพิธภัณฑ์ เราก็เห็นมือจริงๆ หลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาทีฝนก็ตกลงมาเหมือนฟ้ารั่ว เราไปหลบอยู่ใต้ตึกอำนวยการที่มันอยู่ข้างๆ เราหันหน้าไปทางระเบียงของพิพิธภัณฑ์ ตอนนั้นก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ ผมเปีย ใส่ชุดนิสิตเหมือนที่เห็นในรูป (มหาวิทยาลัยก่อตั้งมาสามปีและก่อตั้งโดยกลุ่มโฟร์ท) นั่นทำให้เรากับเพื่อนลงความเห็นกันว่าเป็นผีนิสิตาที่เป็นแฟนของผู้ก่อตั้ง
เพื่อนเจอตรงลิฟต์ค่ะ ตอนนั้นเพื่อนขึ้นไปส่งงานกันสามคนที่ชั้นเจ็ดซึ่งเป็นชั้นบนสุดของอาคารเรียน ตอนนั้นก็เย็นมากแล้ว หลังจากส่งงานเสร็จเพื่อนสองคนก็แกล้งเพื่อนอีกคนโดยการแอบลงไปก่อนทิ้งให้เพื่อนคนนี้อยู่คนเดียว ตอนแรกเพื่อนก็ไม่ได้คิดอะไรมากจึงได้ไปกดลิฟต์ เมื่อลิฟต์มาถึงก็เดินเข้าไปกดชั้นหนึ่งทั้งๆ ที่คิดแล้วว่าคงไม่มีอะไรหรอก แต่พอประตูลิฟต์กำลังจะปิดเท่านั้นแหละ สิ่งที่เห็นก่อนที่ลิฟต์จะปิดลงคือผู้หญิงในชุดนิสิตกำลังมองตรงมา
บริเวณบันไดกลางระหว่างชั้นสามกับสี่จะมีกระจกบานยาวๆ ขนาดเท่าคนอยู่ เคยมีคนเล่าว่ามีนิสิตคนหนึ่งเห็นเงาผู้หญิงยืนอยู่ด้านหลังตอนที่เธอส่องกระจกบานนั้น เป็นผู้หญิงชุดนิสิต แต่พอเธอหันกลับไปก็ไม่เจอใคร สุดท้ายเธอก็พูดเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังแบบที่เล่นทีจริง ใครจะรู้ว่าเย็นวันนั้นเธอจะประสบอุบัติเหตุ และภายหลังพอเรื่องนี้ถึงหูอาจารย์ฝ่ายกิจการ กระจกบานนั้นก็ถูกส่งไปทำลายทิ้งทันที
วันนั้นต้องเข้าค่ายคณะวันสุดท้าย รุ่นพี่จะทดสอบความกล้าโดยให้เดินไปรอบๆ มหาวิทยาลัย เพื่อนผมมันไปท้าทายเจ้าที่ ขณะที่ผมกับเพื่อนกำลังเดินบนทางเดินชั้นเรียน ผมเลยคิดจะแกล้งเพื่อน แต่เพื่อนผมกลับกลัวอะไรบางอย่าง แถมตัวสั่นและหน้าซีด จากนั้นมันก็ช็อคจนครูต้องพามันส่งโรงพยาบาล แล้วมันก็หายไปหลายเดือน พอกลับมามันก็เล่าเรื่องให้ทุกคนฟังว่า มีผู้หญิงผมเปียใส่ชุดนิสิตที่มีแต่เลือด เล่นเอาทุกคนกลัวจนไม่กล้าเดินไปทางนั้นเลย จากนั้นทุกคนก็เรียกทางนั้นว่า “ทางเดินแม่มด” (ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตั้งชื่อว่าทางเดินนางฟ้า)
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่รุ่นพี่เคยเล่าให้ฟังตอนเข้าค่ายพักแรม พี่ปี 2 เล่าว่าที่ห้องดนตรีที่หนูประจำอยู่ทุกวันน่ะ พอตกกลางคืนประมาณสี่ทุ่มถึงเที่ยงคืนจะได้ยินเสียงดนตรีไทยบรรเลงขึ้นมาทั้งๆ ที่ไม่มีคนอยู่ ตอนนั้นเองรุ่นพี่ได้เดินออกไปดูก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังรำไปตามเสียงดนตรีที่บรรเลงไปเรื่อยๆ อย่างสวยงาม เมื่อผู้หญิงคนนั้นหันหน้ามาทางรุ่นพี่ ปรากฏว่าที่ตาของเธอมีเลือดไหลออกมาทั้งสองข้าง จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ยกมือขึ้นมาชี้หน้ารุ่นพี่คนนั้นแล้วกระทืบเท้าใส่เสียงดัง รุ่นพี่จึงช็อคหมดสติไปเลย คณะครูและเพื่อนก็พารุ่นพี่ไปปฐมพยาบาล พอฟื้นพี่เค้าก็เล่าให้คนที่เฝ้าฟังแต่ก็ไม่มีใครเชื่อและยังบอกว่าพี่เค้าคงฝันไปมากกว่า แต่ลองคิดดูเถอะค่ะ ถ้าพี่เค้าฝันไปแล้วทำไมถึงมานอนที่หน้าระเบียงห้อง ทำไมไม่ไปนอนที่อาจารย์จัดไว้ให้ล่ะ
มหาวิทยาลัยเก่าของอิฉันค่ะ ยามเจอมา เค้าบอกว่าตอนเช้าๆ เค้ามักจะมาเดินตรวจห้องเรียน พอยามไปถึงห้องน้ำใกล้ๆ ลิฟต์ ยามบอกว่าเจอผู้หญิงเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง แต่งชุดนิสิต ยามก็เลยถามว่า “เป็นลูกครูเหรอ ลูกครูคนไหนล่ะ” ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ ยามก็ไม่สงสัยอะไรจึงเดินตรวจต่อไป แต่ยามเค้าก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นอีกทั้งวัน ก็เลยไปถามยามคนอื่นๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกของใคร ยามคนอื่นๆ ตอบกลับมาว่า “เจอแล้วเหรอ ผู้หญิงคนนั้นได้ข่าวว่าโดนรถชนตายไปแล้ว” นอกจากนั้นอิฉันก็เพิ่งจะรู้ว่าเค้าเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของอิฉันเอง
จากเรื่องเล่าทั้งหมดนี้ จงบรรยายลักษณะของวิญญาณในเรื่อง
เรื่องโดย : เร็ต
เรื่องเล่าในมหาวิทยาลัย
เป็นเรื่องเล่าที่เคยฟังมา ในมหาวิทยาลัยของเรามีสถานที่เก็บของเก่าๆ ของผู้ก่อตั้งเอาไว้ มันถูกเรียกว่าพิพิธภัณฑ์ เค้าว่ากันว่าวันดีคืนดีผีนิสิตาจะออกมาปรากฏตัวให้เห็น วันนึงเรากับเพื่อนไปเล่นกันแถวๆ นั้น เพื่อนเล่าว่าเห็นมือคนปิดหน้าต่างทั้งๆ ที่ตอนนั้นตึกปิดไปแล้วและล็อคด้วยแม่กุญแจอันใหญ่อยู่ที่หน้าประตูที่เป็นทางเข้าเดียว วันต่อมาเรารีบทำงานให้เสร็จแล้วไปที่พิพิธภัณฑ์ เราก็เห็นมือจริงๆ หลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาทีฝนก็ตกลงมาเหมือนฟ้ารั่ว เราไปหลบอยู่ใต้ตึกอำนวยการที่มันอยู่ข้างๆ เราหันหน้าไปทางระเบียงของพิพิธภัณฑ์ ตอนนั้นก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ ผมเปีย ใส่ชุดนิสิตเหมือนที่เห็นในรูป (มหาวิทยาลัยก่อตั้งมาสามปีและก่อตั้งโดยกลุ่มโฟร์ท) นั่นทำให้เรากับเพื่อนลงความเห็นกันว่าเป็นผีนิสิตาที่เป็นแฟนของผู้ก่อตั้ง
เพื่อนเจอตรงลิฟต์ค่ะ ตอนนั้นเพื่อนขึ้นไปส่งงานกันสามคนที่ชั้นเจ็ดซึ่งเป็นชั้นบนสุดของอาคารเรียน ตอนนั้นก็เย็นมากแล้ว หลังจากส่งงานเสร็จเพื่อนสองคนก็แกล้งเพื่อนอีกคนโดยการแอบลงไปก่อนทิ้งให้เพื่อนคนนี้อยู่คนเดียว ตอนแรกเพื่อนก็ไม่ได้คิดอะไรมากจึงได้ไปกดลิฟต์ เมื่อลิฟต์มาถึงก็เดินเข้าไปกดชั้นหนึ่งทั้งๆ ที่คิดแล้วว่าคงไม่มีอะไรหรอก แต่พอประตูลิฟต์กำลังจะปิดเท่านั้นแหละ สิ่งที่เห็นก่อนที่ลิฟต์จะปิดลงคือผู้หญิงในชุดนิสิตกำลังมองตรงมา
บริเวณบันไดกลางระหว่างชั้นสามกับสี่จะมีกระจกบานยาวๆ ขนาดเท่าคนอยู่ เคยมีคนเล่าว่ามีนิสิตคนหนึ่งเห็นเงาผู้หญิงยืนอยู่ด้านหลังตอนที่เธอส่องกระจกบานนั้น เป็นผู้หญิงชุดนิสิต แต่พอเธอหันกลับไปก็ไม่เจอใคร สุดท้ายเธอก็พูดเรื่องนี้ให้เพื่อนฟังแบบที่เล่นทีจริง ใครจะรู้ว่าเย็นวันนั้นเธอจะประสบอุบัติเหตุ และภายหลังพอเรื่องนี้ถึงหูอาจารย์ฝ่ายกิจการ กระจกบานนั้นก็ถูกส่งไปทำลายทิ้งทันที
วันนั้นต้องเข้าค่ายคณะวันสุดท้าย รุ่นพี่จะทดสอบความกล้าโดยให้เดินไปรอบๆ มหาวิทยาลัย เพื่อนผมมันไปท้าทายเจ้าที่ ขณะที่ผมกับเพื่อนกำลังเดินบนทางเดินชั้นเรียน ผมเลยคิดจะแกล้งเพื่อน แต่เพื่อนผมกลับกลัวอะไรบางอย่าง แถมตัวสั่นและหน้าซีด จากนั้นมันก็ช็อคจนครูต้องพามันส่งโรงพยาบาล แล้วมันก็หายไปหลายเดือน พอกลับมามันก็เล่าเรื่องให้ทุกคนฟังว่า มีผู้หญิงผมเปียใส่ชุดนิสิตที่มีแต่เลือด เล่นเอาทุกคนกลัวจนไม่กล้าเดินไปทางนั้นเลย จากนั้นทุกคนก็เรียกทางนั้นว่า “ทางเดินแม่มด” (ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องตั้งชื่อว่าทางเดินนางฟ้า)
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่รุ่นพี่เคยเล่าให้ฟังตอนเข้าค่ายพักแรม พี่ปี 2 เล่าว่าที่ห้องดนตรีที่หนูประจำอยู่ทุกวันน่ะ พอตกกลางคืนประมาณสี่ทุ่มถึงเที่ยงคืนจะได้ยินเสียงดนตรีไทยบรรเลงขึ้นมาทั้งๆ ที่ไม่มีคนอยู่ ตอนนั้นเองรุ่นพี่ได้เดินออกไปดูก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่งกำลังรำไปตามเสียงดนตรีที่บรรเลงไปเรื่อยๆ อย่างสวยงาม เมื่อผู้หญิงคนนั้นหันหน้ามาทางรุ่นพี่ ปรากฏว่าที่ตาของเธอมีเลือดไหลออกมาทั้งสองข้าง จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ยกมือขึ้นมาชี้หน้ารุ่นพี่คนนั้นแล้วกระทืบเท้าใส่เสียงดัง รุ่นพี่จึงช็อคหมดสติไปเลย คณะครูและเพื่อนก็พารุ่นพี่ไปปฐมพยาบาล พอฟื้นพี่เค้าก็เล่าให้คนที่เฝ้าฟังแต่ก็ไม่มีใครเชื่อและยังบอกว่าพี่เค้าคงฝันไปมากกว่า แต่ลองคิดดูเถอะค่ะ ถ้าพี่เค้าฝันไปแล้วทำไมถึงมานอนที่หน้าระเบียงห้อง ทำไมไม่ไปนอนที่อาจารย์จัดไว้ให้ล่ะ
มหาวิทยาลัยเก่าของอิฉันค่ะ ยามเจอมา เค้าบอกว่าตอนเช้าๆ เค้ามักจะมาเดินตรวจห้องเรียน พอยามไปถึงห้องน้ำใกล้ๆ ลิฟต์ ยามบอกว่าเจอผู้หญิงเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง แต่งชุดนิสิต ยามก็เลยถามว่า “เป็นลูกครูเหรอ ลูกครูคนไหนล่ะ” ผู้หญิงคนนั้นไม่ตอบแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำ ยามก็ไม่สงสัยอะไรจึงเดินตรวจต่อไป แต่ยามเค้าก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นอีกทั้งวัน ก็เลยไปถามยามคนอื่นๆ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกของใคร ยามคนอื่นๆ ตอบกลับมาว่า “เจอแล้วเหรอ ผู้หญิงคนนั้นได้ข่าวว่าโดนรถชนตายไปแล้ว” นอกจากนั้นอิฉันก็เพิ่งจะรู้ว่าเค้าเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของอิฉันเอง
จากเรื่องเล่าทั้งหมดนี้ จงบรรยายลักษณะของวิญญาณในเรื่อง
เรื่องโดย : เร็ต