ขึ้นชื่อว่าเป็นศาล แล้ว คนในสังคมไทย เคารพแต่ก็กลัว ไม่กล้ววิจารณ์ เวลาพูดถึงศาลแบบรวมๆ แม้คำวินิจฉัย เหตุผล จะขัดหูขัตตา ประชาชน
ผู้พิพากษาก็กล้าตัดสินลงไป ไม่ต้องห่วงหรือรับผิดชอบต่อผลที่ตามมา ลอยตัวเพราะทำในนามกลุ่ม แต่ศาลรัฐธรรมนูญ แม้จะมีหลายครั้งที่ขัดหูตาประชาชน แต่  ผู้พิพากษาแต่ละคนยังต้องแถลงส่วนตัว ทั้งวาจาและข้อเขียน อย่างน้อยผูกมัดตัวเองระดับหนึ่ง

กรณีศาลปกครอง คดี ถวิล ศาลให้เหตุผลไปถึงระดับความรู้ ประสพการณ์ การทำงานของคุณถวิล ว่าสามารถทำงานในตำแหน่ง สมช ได้ เป็นการใช้วิจารณญานในเรื่องการบริหาร  แต่ข้อเท็จจริง เวลาทำงาน ต้องทำงานกับนายก หรือผู้บังคับบัญชาโดยตรง ไม่ได้ทำงานกับผู้พิพากษาคนใดคนหนึ่ง เรื่องเช่นในภาคเอกชน การโยกย้าย(เิงินเดือน อายุงาน ผลประโยชน์ต่างๆ ไม่กระทบ) เกิดขึ้นประจำไม่เป็นการกลั่นแกลัง และเพื่อผลทางการบริหาร รวมถึงผู้ถูกโยกย้าย ก็มีประสบการณ์ในตำแหน่งอื่นเพิ่มขึ้น

ดังนั้นเวลาพูดโดยรวมการทำเช่นนี้ จึงหมายความถึง การมีอำนาจ แต่ไม่ต้องรับผิดชอบกับการบริหารหรือความเสียหายทางการบริหารที่จะตามมา เช่น การเจรจากับ บีราเอ็น