อันดับแรก อยากจะเล่าว่าเคยคบกันมาประมาณ 9 ปี โดยที่ฉันเป็นฝ่ายพยายามทุกๆอย่าง
คือตอนแรกเราชอบเขา เขาไม่ชอบเรา ต้องบอกก่อนว่าเราไม่สวย เราเริ่มจากการเป็นเพื่อนกัน
เรียนด้วยกัน เวลาทะเลาะเราจะเป็นฝ่ายง้อบ่อย เขาจะเป็นคนไม่ค่อยสนใจความรู้สึกเราเท่าไร
จนบางทีมันเหมือนว่า เราไปขอร้องให้เค้ามารัก มาคบกับเรา เราเสียน้ำตา เสียใจ
กับเขาคนนี้มามากมาย อยากตัดใจ แต่ไม่เคยได้เลยสักครั้ง เพื่อนพยายามเตือนตลอด
ในระหว่างที่คบกันเค้าก็ชอบรุ่นน้อง แอบคุย เขียนจดหมายรักถึงกัน โดยที่เราจับได้
เขาก็บอกว่าเขาเลิกไม่ได้ และน้องคนนั้นก็สนิทกับเรานะ เราก็อดทน เพราะเราเลิกกับเขาไม่ได้เหมือนกัน
เพราะรัก หรือ หลง หรืออะไร ยังหาเหตุผลไม่ได้ รู้แค่ว่า ทนเสียเขาไปไม่ได้
จนเข้ามหาวิทยาลัยเราเรียนด้วยกัน เขาก็แอบคุยกับคนอื่น ที่สวยกว่าเรามากๆ ในระหว่างที่คบกันเขาจะ
ใช้เงินกับเราตลอด เพราะฐานะบ้านเขาไม่ค่อยดีนัก แต่ของเราดีในระดับนึง เราก็เห็นใจ
มีอะไรก็แบ่งตลอด แม้กระทั่งรถ เราก็ให้เค้าใช้ เพราะกลัวเขาอายเพื่อน
เขาติดเพื่อนมาก กินเหล้า สูบบุหรี่ เที่ยวกลางคืน ไม่สนใจการเรียนจนโดนรีไทร์
เราเดือดร้อนใจ แทนเขา ร้อนรน เครียด
ไม่ว่าจะหาทางออกยังไง เราก็พยายามอยู่ข้างเขาไม่ทิ้งเขา สุดท้ายเขาก็กลับมาเรียน
เราก็คบกัน เขาก็ไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกเรามากเท่าไร เราก็อยู่กันมาด้วยกันตลอด จนเราต้องแยกจากกัน
เพราะเขาโดนรีไทร์อีกครั้ง เราห่างกันมาก ยิ่งทำให้เราคิดถึงกัน
เราไปเที่ยวหาเขา สองสามครั้ง ยิ่งทำให้เรารู้สึกรักและขาดกันไม่ได้
ที่ผ่านมาเราให้อภัยเค้าหมด ไม่เคยเก็บมาคิดให้บั่นทอนความสัมพันธ์
และไม่ว่าจะไปเที่ยวไหน เราจะเป็นคนออกเงินเองหมด เพราะเขาไม่ค่อยมี
เขาก็ทำงานต่างๆนาๆ ช่วยที่บ้าน และจะเล่า
วันนึงจับได้ว่าเขาคุยกับเด็กที่ทำงานแถวนั้น
เราก็ยิ่งคิดมาก และตอกย้ำว่าเราควรหยุดแค่นี้
เราเลือกที่จะเดินออกมาแบบงงๆ เพราะเราอยากมีอนาคตที่ดี เขาไม่มีอนาคต
และเขาก็ไม่ได้แคร์หรือโหยหาคิดถึงเราแบบที่เราคิด เราตัดขาดจากเขา
ไม่ติดต่อ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปดูเฟสบู๊กเขา เขาก็มีบ้างที่โพสว่าคิดถึง อ้างว้าง
แต่เขาไม่คิดจะโทรมาหา มาเคลียร์ มาอธิบาย เราควรต้องไปจริงๆแล้วสินะ
ทุกวันคืน ไม่มีวันไหนเราไม่คิดถึงเธอนะ ถ้าเธอมาอ่านเจอขอให้เธอรู้ไว้
แต่เราคงกลับไปไม่ได้แล้ว เราเหนื่อยกับการโดนหักหลังแล้ว
ลาก่อน นนนนน เรารักเธอนะ
ฉันอยากเรียกมันว่าความผูกพัน
คือตอนแรกเราชอบเขา เขาไม่ชอบเรา ต้องบอกก่อนว่าเราไม่สวย เราเริ่มจากการเป็นเพื่อนกัน
เรียนด้วยกัน เวลาทะเลาะเราจะเป็นฝ่ายง้อบ่อย เขาจะเป็นคนไม่ค่อยสนใจความรู้สึกเราเท่าไร
จนบางทีมันเหมือนว่า เราไปขอร้องให้เค้ามารัก มาคบกับเรา เราเสียน้ำตา เสียใจ
กับเขาคนนี้มามากมาย อยากตัดใจ แต่ไม่เคยได้เลยสักครั้ง เพื่อนพยายามเตือนตลอด
ในระหว่างที่คบกันเค้าก็ชอบรุ่นน้อง แอบคุย เขียนจดหมายรักถึงกัน โดยที่เราจับได้
เขาก็บอกว่าเขาเลิกไม่ได้ และน้องคนนั้นก็สนิทกับเรานะ เราก็อดทน เพราะเราเลิกกับเขาไม่ได้เหมือนกัน
เพราะรัก หรือ หลง หรืออะไร ยังหาเหตุผลไม่ได้ รู้แค่ว่า ทนเสียเขาไปไม่ได้
จนเข้ามหาวิทยาลัยเราเรียนด้วยกัน เขาก็แอบคุยกับคนอื่น ที่สวยกว่าเรามากๆ ในระหว่างที่คบกันเขาจะ
ใช้เงินกับเราตลอด เพราะฐานะบ้านเขาไม่ค่อยดีนัก แต่ของเราดีในระดับนึง เราก็เห็นใจ
มีอะไรก็แบ่งตลอด แม้กระทั่งรถ เราก็ให้เค้าใช้ เพราะกลัวเขาอายเพื่อน
เขาติดเพื่อนมาก กินเหล้า สูบบุหรี่ เที่ยวกลางคืน ไม่สนใจการเรียนจนโดนรีไทร์
เราเดือดร้อนใจ แทนเขา ร้อนรน เครียด
ไม่ว่าจะหาทางออกยังไง เราก็พยายามอยู่ข้างเขาไม่ทิ้งเขา สุดท้ายเขาก็กลับมาเรียน
เราก็คบกัน เขาก็ไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกเรามากเท่าไร เราก็อยู่กันมาด้วยกันตลอด จนเราต้องแยกจากกัน
เพราะเขาโดนรีไทร์อีกครั้ง เราห่างกันมาก ยิ่งทำให้เราคิดถึงกัน
เราไปเที่ยวหาเขา สองสามครั้ง ยิ่งทำให้เรารู้สึกรักและขาดกันไม่ได้
ที่ผ่านมาเราให้อภัยเค้าหมด ไม่เคยเก็บมาคิดให้บั่นทอนความสัมพันธ์
และไม่ว่าจะไปเที่ยวไหน เราจะเป็นคนออกเงินเองหมด เพราะเขาไม่ค่อยมี
เขาก็ทำงานต่างๆนาๆ ช่วยที่บ้าน และจะเล่า
วันนึงจับได้ว่าเขาคุยกับเด็กที่ทำงานแถวนั้น
เราก็ยิ่งคิดมาก และตอกย้ำว่าเราควรหยุดแค่นี้
เราเลือกที่จะเดินออกมาแบบงงๆ เพราะเราอยากมีอนาคตที่ดี เขาไม่มีอนาคต
และเขาก็ไม่ได้แคร์หรือโหยหาคิดถึงเราแบบที่เราคิด เราตัดขาดจากเขา
ไม่ติดต่อ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปดูเฟสบู๊กเขา เขาก็มีบ้างที่โพสว่าคิดถึง อ้างว้าง
แต่เขาไม่คิดจะโทรมาหา มาเคลียร์ มาอธิบาย เราควรต้องไปจริงๆแล้วสินะ
ทุกวันคืน ไม่มีวันไหนเราไม่คิดถึงเธอนะ ถ้าเธอมาอ่านเจอขอให้เธอรู้ไว้
แต่เราคงกลับไปไม่ได้แล้ว เราเหนื่อยกับการโดนหักหลังแล้ว
ลาก่อน นนนนน เรารักเธอนะ