มาแชร์ความรัก ความคิด หลังต้องเสียคนที่รักไปกันครับ

ผมเลิกกับผู้หญิงคนหนึ่งครับ เป็นรักแรก แต่ก็ไม่ใช่แฟนคนแรก
สาเหตุที่เลิกกันก็เพราะผู้ใหญ่แหละครับ แล้วผมก็ไปทำงี่เง่าใส่เค้าด้วย
มาวันนี้ผมรู้สึกว่าอยากให้ความสัมพันธ์มันคงอยู่ต่อไป ไม่ได้หมายถึงในฐานะแฟน แต่ในฐานะเพื่อนครับ
อยากให้เค้านึกถึงผมเวลาที่เค้าทุกข์ เวลาที่ไม่สบายใจ แต่ถ้าวันไหนที่เค้ามีความสุขดีผมก็พร้อมจะอยู่ห่างๆจนกว่าเค้าจะต้องการ
ถามว่ารักไหม รักครับ ทั้งใจเลย ยังรักเหมือนวันแรกที่เป็นแฟนกัน
ยังอยากดูแลเค้าอยู่ สัญญากับเค้าว่าผู้ชายคนนี้จะไม่มีคำว่าหมดโปร ก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่
ถามว่าอยากกลับเป็นเหมือนเดิมไหม ก็อยาก แต่ก็รู้สึกว่าถ้ากลับไปเป็นเหมือนเดิมคงมีวันที่ผมทำเค้าเสียใจอีก
ตอนนี้อยากเป็นเพื่อนที่เค้าจะนึกถึงคนแรก อยากเป็นคนที่มีความหมายกับเค้าถึงจะไม่ได้คบกันในฐานะแฟน
ถ้าวันนึงผมเห็นเค้าไปเดินกับคนอื่น ก็ไม่มั่นใจว่าจะเป็นยังไงต่อ ก็อยากจะยิ้มส่งเค้าในฐานะเพื่อนคนนึง
แต่ในใจก็พร้อมจะแย่งเค้ากลับมา หึ หึ
ก็หวังว่าอีกห้าปีสิบปี ถ้าใจเรานิ่งกว่านี้ ถ้าเค้ายังเป็นคนที่ใช่สำหรับผม และถ้าเค้ายังไม่มีใครก็จะลองเดินหน้าต่ออีกครั้ง
ตอนนี้ถึงจะต้องเป็นเพื่อน ถึงจะต้องเจ็บแค่ไหน ก็แปลกที่ไม่เสียใจเลย
ผมคิดว่าเราอุตส่าห์ได้มาพบกันแล้ว ไม่อยากให้เค้าเดินออกไปจากชีวิตเราเลย
ความรักเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าจะจบลงแบบไหนมันก็สวยงามนะครับ

ตอนนี้ผมก็เริ่มงงๆกับตัวผมเหมือนกัน
มาพิมพ์กระทู้นี้ก็เพื่อ ... เพื่อ ... เพื่ออะไร = =
ไม่ได้คิดไว้ว่าตั้งมาทำไม แค่อยากแบ่งปันเรื่องราวของผมแค่นั้น 555
แล้วมีใครเคยเป็นแบบนี้ไหมครับ เค้าเรียกว่าอะไร ผมสมควรไปบวชสงบจิตสงบใจหรือเปล่า รู้สึกว่าในใจกำลังตีกันไปหมดแล้วครับ

แล้วเพื่อนๆล่ะ หลังจากที่ต้องเลิกลากันไป เป็นอย่างไรกันบ้าง