เมื่อวานไปเติมน้ำมันที่ปั๊มใหญ่ในตัวจังหวัด ซึ่งเป็นปั๊มที่เติมประจำ หลังจากพนักงานเติมน้ำมันเสร็จ ฉันให้แบงก์พันไปหนึ่งใบจากที่กดเอทีเอ็มมาสามใบ ระหว่างรอตังค์ทอนมีรถมอเตอร์ไซด์มาจอดข้างๆอีกคัน ฉันจึงขยับรถตัวเองหนีเขา เพื่อเปิดทางให้ พอขยับเสร็จฉันก็สตาร์ทรถออกมาเลย ลืมตังค์ทอนเสียสนิทใจ กลับไปถึงบ้านจะจ่ายเงินที่ค้างแม่ไว้ถึงนึกได้ รีบขับมอเตอร์ไซด์คันเดิมกลับไปที่ปั๊ม ระหว่างทางก็สวดมนต์ภาวนาขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยดลบันดาลให้เขาคืนเงินให้ทั้งๆที่รู้ว่าโอกาสน้อยเต็มที พอถึงปั๊มพนักงานบอกไม่รู้เรื่อง ไปๆมาๆบอกทอนไปแล้วยี่สิบบาท พอท้วงว่าแบงก์พันทำไมทอนยี่สิบ เขาก็ว่าแบงก์ร้อยต่างหาก พอเราขอร้องให้คืนเขาก็บอกว่าจำได้ว่าจ่ายแบงก์ร้อยแต่บอกว่าเติมร้อยนึงพอดี เราก็แย้งว่าไหนเมื่อกี้พี่ว่าทอนยี่สิบไงคะ พนักงานคนอื่นเริ่มเดินมา เราก็เลยไปหาแคชเชียร์ให้ช่วยเช็คว่าเวลานี้มีแบงก์เข้ามาไหม เขาตอบไม่มองหน้าด้วยซ้ำว่าคนเยอะ ใครจะจำได้ ถ้ามีเงินเกินจะคืนให้แต่เอาไว้พรุ่งนี้นะ เราว่าถ้าเงินออกจากพี่มาแล้วๆเขาไม่ได้คืนหนูล่ะคะ ขอดูวงจรปิดได้ไหมคะ คำตอบคือวงจรปิดไม่มี ไปๆมาๆว่ามีแต่เพิ่งถอดออกไป เราก็ได้แต่ยิ้ม ขอบคุณ แล้วก็บอกกับคนที่เติมน้ำมันให้เราว่าไม่คืนก็ไม่เป็นไรค่ะ หนูผิดเองที่ลืม ยิ้มให้แล้วขับรถกลับไปบ้าน ในใจนึกโกรธตัวเองว่าลืมได้ไงวะ เขาจะรู้ไหมว่าเก้าร้อยกว่านั้นเราซื้อข้าวกลางวันกินได้ทั้งเดือน ลูกจ้างเงินเดือนน้อยอย่างเราจะเดือดร้อนขนาดไหน ทำไมไม่สงสารกันบ้าง ทั้งๆที่บอกว่าสงสารหนูเถอะ หนูอุตส่าห์ขับรถมาสิบกว่าโลเชียวนะ ไปกลับก็เกือบสามสิบโลแล้ว ก็ยังไม่สงสาร หรือคิดว่าเราไม่มีน้ำหน้าจะเรียกร้องอะไร เห็นขับมอเตอร์ไซด์เก่ามาเติมน้ำมันเป็นสิบกว่าปีแล้วงั้นหรอ พิจิตรที่เงียบสงบของฉัน ปั๊มน้ำมันที่เติมกันเป็นประจำมาสิบกว่าปี เสียความรู้สึกที่สุดเลยนะหลิม....
เอาเก้าร้อยของฉันคืนมา