สวัสดีค่ะ....เพื่อนๆ คือว่าเรามีเรื่องไม่สบายใจ ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังดี เราอึดอัดมากๆ แนะนำตัวก่อนเรยนะคะ เราเรียนจบคณะพยาบาลจากมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง แร้วเราก้อได้ตั้งปณิธานกับตัวเองว่า เมื่อเราเรียนจบ เราจะไม่ขอเงินจากพ่อแม่อีก เราถือว่าพ่อแม่เราลำบากเพื่อเราพอแร้ว ส่งเรียนจบ ป.ตรี ก็นับว่าเปนบุญ ความฝันเราตอนจบคือต้องการที่จะทำงานที่ รพ.เอกชน ใหญ่ๆ อยากเรียนรู้เกี่ยวกับภาษา อยากไปทำงานต่างประเทศ แต่แร้ว....แม่ก็บอกว่าไม่ใไห้ไป....ให้ทำงานใกล้บ้าน เหตุผลนะหรอ แม่บอกว่าตังมีไม่พอ แต่ที่ รพ. ใกล้บ้านเค้าให้ทุน ประมาณ แสนกว่าบาท แต่ต้องทำงานใช้ทุนเป็นเวลา 4 ปี หากอยู่ไม่ได้ก็ต้องใช้ทุนไป 2 เท่า ตอนนั้นเราตัดสินใจเรยว่าเราไม่เอา เพราะความฝันเราคืออยากไปต่างประเทศ อยากไป รพ.เอกชนดังๆ ที่อยากไปก้อเพราะทั้งเรื่องการเงิน ภาษา และที่สำคัญเราอยากดูว่า รพ.เอกชนระดับประเทศจะมีการให้บริการอย่างไร เค้าคงเคารพสิทธิ์ของผู้รับบริการมาก ซึ่งต่างจาก รพ.รัฐหลายๆแห่งที่เราเคยฝึกงานมา เราถูกสอนมาให้ดูแลคนไข้ ให้เอาใจใส่คนไข้ ให้ดูแลคนไข้เสมือนญาติของตัวเอง ฉะนั้นเมื่อเราไปฝึกงาน รพ.ของรัฐแร้ว เรารู้สึกว่าพยาบาลเค้าต้องแบกรับภาระงาน ขึ้นเวรก็หนัก (ก็เหนใจอยู่ค่ะ) แต่เราไม่ค่อยชอบที่เหนเค้าจัดการกับอารมณ์ของตนเองไม่ดี พูดไม่เพราะ ไม่ให้เกีรยฒิผู้รับบริการ ทั้งที่ตามจิงว่าพยาบาลเหล่านั้นจะจบออกมาก็ล้วนแต่มีคนไข้เท่านั้นที่เปนครูของเค้าโดยแท้จิง เข้าเรื่องของเราเรยแร้วกัน เมื่อแม่ไม่ให้ไปทำงานที่ รพ.เอกชน เราจึงตัดสินใจไปทำงาน รพ.ของรัฐซึ่งเปน รพ. ระดับจังหวัด เพราะ เพื่อนบอกว่าดี พี่ดูแลดี รพ.สะอาด การเทรนงานก็ดี เงินเดือนถือว่าเยอะ โอทีก้อเยอะ พอเราไปทำงานที่นั่น แม่กับญาติก้อไปส่งเรา พอไปส่งแม่บอกว่าเมืองไม่ค่อยน่าอยู่ อันตราย จากนั้นแม่ก็ไม่เคยไปหาเราเรย แต่ทำงานที่นี่ดี เราส่งตังให้แม่ใช้ทุกเดือน ไม่ต่ำกว่าเดือนล่ะห้าพันบาท ความรู้สึกครั้งแรกที่เงินเดือนเราออก เรารีบโทรไปหาแม่ พร้อมกับน้ำตาคลอ คือแบบว่าดีใจที่วันหนึ่งเราก็ได้ทำงานแร้วจะยืนด้วยขาของตัวเองได้ เราทำงานที่นั่นมาประมาณ 8 เดือน ครอบครัวเราก้อมีปัญหาทางด้านการเงิน เราต้องการกู้เงิน แต่ที่แน่ๆ ต้องไม่ใช่จังหวัดที่เราทำงานอยู่ เพราะ ถ้าเรากู้เงินที่นั่น คงอีกหลายปีกว่าที่เราจะได้กลับบ้าน แระที่สำคัญแม่เราต้องการให้เรากลับมาทำงานใกล้บ้านเพราะแม่เปนห่วง จากนั้นไม่นานเราก้อมาสมัครทำงาน รพ ใกล้บ้าน แร้วเราก้อได้ที่นี่เราจึงลาออกจากที่เดิม จากที่เราย้ายมาทำงาน รพ ใกล้บ้าน ยอดคนไข้ ก้อน้อยลง เนื่องจาเปน รพ ที่จำกัดเตียง ฉะนั้นจึงมีการลดอัตรากำลังพยาบาล เมื่อมีการลดอัตรากำลัง หมายความว่า โอทีในแต่ละเดือนเราก้อจะเหลือน้อยลง สรุปคือจากเราทำงานได้เดือนละ 30000 up ทุกเดือน กลายเปนว่าเงินเดือนเราเหลือประมาณ 20000 ต้นๆ เมื่อเปนดังนั้นเราเรยคิดว่าถ้าเราอายุแค่นี้ เพิ่งจบมา ทำงานได้แค่ปีเดียว ถ้าเราได้เงินเดือนแค่นี้ไหนจะค่าหอ ค่าอยู่ ค่ากิน ต่างๆ รวมทั้งส่งหั้ยทางบ้านคงจะไม่พอ เราจึงบอกแม่ว่า เราจะขอย้าย รพ. ไปทำงานในที่ที่ได้เยอะกว่านี้ ซึ่งแน่นอนก้อคือ รพ.เอกชน แต่คำตอบที่ได้จากแม่ก้อเช่นเคย คือ แม่ไม่มีตังค์ เราจึงบอกว่า อีกไม่กี่เดือนเราจะสามารถกู้ธนาคารได้ ถ้าแม่บอกว่ามีปัญหาเรื่องตังค์ เราจะกู้ให้เต็มอัตรา คงได้ประมาณ 450000 บาท จากนั้น เราจะเอา สี่แสนบาทให้แม่ ส่วนอีกห้าหมื่นเราจะขอเก็บไว้แระ ไปเริ่มต้นตั้งตัวทำงาน ที่ รพ เอกชน คำตอบของแม่คือ บอกว่าไม่ต้อง บอกว่าอยู่ รพ นี้ก้อดีอยู่แร้ว ไอ่เรื่องเงินที่จะยืมมา หากทำงานทางบ้านด้วยไม่กี่ปีคงจะหมด แต่ขณะเดวกาน เรากลับคิดว่า เราเปนลูก ปณิธานของเราคือ เมื่อไหร่ที่เราจบเราจะไม่ขอใช้เงินทางบ้านอีกเปนอันขาด เมื่อเปนอย่างนี้แร้ว แราไม่รู้จะเลือกทางไหน อยู่ทำงาน รพ ที่แม่อยากให้ทำก้อดี แต่ความฝันเราล่ะ....????? ความต้องการของเราล่ะ......???? ปณิธานของเราล่ะ.....????? เรารู้สึกว่าเรายังไม่อยากหยุดนิ่ง เรามีความต้องการ เรามีกำลังที่จะหามาให้พ่อแม่เรามากกว่านี้ อะไรล่ะคือสิ่งๆหนึ่งของลูกที่จะภูมิใจเท่ากับการได้ตอบแทนพระคุณ บางครั้งที่เรามาทำงานที่นี่แร้วแม่ต้องการใช้เงิน แต่เงินเราก้อไม่มีพอที่จะส่งให้แม่เรารู้สึกละอายใจเปนอย่างมากที่เราไม่สามารถช่วยอะไรแม่ได้เรย.......เราจะทำไงดี เราไม่อยากอยู่ รพ นี้แร้ว เราอยากทำงานที่ๆได้โอทีมากกว่านี้ อยากส่งหั้ยแม่มากกว่านี้ อยากตั้งตัวได้ด้วยตนเอง เราอยากเดินด้วยขาของตัวเอง เราอยากทำตามฝันของเรา อยากทำตามเสียงของหัวใจเรียกร้อง แต่ขณะเดวกานถ้าเราลาออกจากที่นี่สิ่งที่ตามมาเมื่อเราไปอยู่ที่อื่นคือ แม่กังวล และแม่ห่วง แม่ไมสบายใจ เฮ้ออออออออ ตอนนี้เรารู้สึกว่าเหนื่อยแร้ว เราไม่อยากจะทำอะไรแร้ว เรามีความฝัน เรามีสิ่งที่เราหวังไว้ว่าจะทำอะไรอีกมากมาย แต่สุดท้ายเรากลับไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง.....ทำงานไปวันๆ อยู่ไปวันๆ เราไม่ชอบแบบนี้เรย บางครั้งที่เราคุยกับแม่เรื่องจะย้ายที่ทำงานก็ดูเหมือนแม่จะไม่พอใจ แระไม่อยากคุย เราอยากทำแบบว่าเขียนจดหมายบอกแร้วก้อหนีไปให้ไกลๆ ทำตามที่อยากทำ ได้เงินก้อส่งมาหั้ย ถ้าตั้งตัวไม่ได้ก้อไม่ขอกลับมาบ้าน..............เราควรทำอย่างไรดี......??????
เราควรทำตามฝันของเราดีไหม.........อาจยาวหน่อยนะคระ........แต่ๆ ของคำแนะนำดีดีด้วยค่ะ.......ขอบพระคุณมากนะคะ ^^