มันอาจจะดูไร้สาระที่คนๆนึง รักเอง เศร้า เจ็บเอง เสียใจเองทำไมไม่ให้กำลังใจตัวเอง ?
เราอยากจะบอกว่าที่ผ่านมาอุปสรรค์ชีวิตครั้งนี้หนักหนาที่สุดแล้ว ระบายร้องไห้กับตัวเอง เพื่อนสนิท
และคนรอบข้างมาเกือบจะอาทิตย์เต็มๆแล้ว อยากลองเปิดมุมมองใหม่ๆ ในส่วนใหม่ๆ ของหลายๆ ความคิด
ของคนในโลกออนไลน์ดูบ้าง เผื่อจะนำไปผลักดันชีวิตให้กลับมาเต็มร้อยได้อีกครั้ง ขอบคุณล่วงหน้าคะ : )
ตอนนี้อายุยี่สิบเอ็ดแล้วคะ มีความตั้งใจหลายๆ อย่างที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองหลายๆ ด้านในช่วงปิดเทอมนี้
แต่พอปิดเทอมมาก็เจอเหตุไม่คาดฝันคุณแม่ป่วยเป็นมะเร็งทั้งที่เคยพูดกันไว้ว่าปิดเทอมนี้เราจะไปเที่ยวกันแบบ
ครอบครัวให้สนุกสุดๆ ไปเลยที่ผ่านมาครอบครัวเราถือได้ว่าไม่ค่อยใกล้ชิดกันเท่าไหร่เพราะเรากับน้องเรียนรร.ประจำ
ตจว.กลับบ้านเดือนละครั้ง มาตั้งแต่อายุสิบสองพอเราเข้ามหาวิทยาลัยก็ไปเรียนไกลบ้านเป็นพันๆกิโล ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ
ว่าพอกลับถึงบ้านที่หอบความหวังมาเต็มที่จะได้รับรู้ข่าวร้ายแบบนี้ ตอนนี้แม่เป็นช่วงจิตตกอารมณ์เสียทะเลาะกับน้อง
เกือบทุกวันทั้งที่แม่เคยเป็นคนอารมณ์ดีมากๆ ปกติพ่อแม่เราชอบและดนตรีคะ โดยเฉพาะพ่อเราจะดีดกีต้าร์ร้องเพลงก่อนนอนทุกวัน
แม่ก็นั่งฟังนั่งชมด้วยกัน แต่ไม่รู้ตอนนั้นแม่ได้ยินบางครั้งก็หงุดหงิดและบอกว่าถ้าใครไม่เป็นไม่รู้หรอก : (
เราเข้าใจแม่นะ และทุกอย่างที่เราอยากได้เราเคยขอท่านไว้เรายกเลิกและเปลี่ยนตัวเองใหม่หมดเลย จากที่เป็นเด็กค่อนข้างขี้เกรียจ
เราพยายามตื่นเช้ามาทำงานบ้านเองทุกอย่างเราขอร้องแม่เกือบทุกวันว่า ให้แม่อารมณ์ดีๆไว้ก่อนใจเย็นๆ หนูจะช่วยแม่เองทุกอย่าง
คืออารมณ์แบบเราทำดีแล้วนะ แม่ทำไมไม่เห็นใจเราบ้างเราทำทุกอย่างเผื่อให้แม่ยิ้มแม่อารมณ์ดีนะ มันรู้สึกท้อคะ
ก่อนหน้านี้ทางบ้านโอเคเรื่องเราขอไปทำศัลฯจมูกคะ แต่เราก็ตัดสินใจไม่ทำแล้วเพราะไม่รู้สึกอยากได้อะไรแล้วนอกจากสุขภาพแม่
แต่ก็รู้สึกผิดหวังเล็กๆ คล้ายๆความฝันของเราไม่เป็นจริงคะ ตรงนี้ขอแท็กห้องสวนลุมฯ เพราะอยากทราบว่าอาการของผู้ป่วย
แล้วหงุดหงิดมันเป็นเรื่องผิดปกติมั้ยคะ ? แล้วเรามีทางแก้มั้ย ?
เรื่องมันยังไม่จบตรงมีเรื่องหัวใจมาเกี่ยวข้องช่วงนี้ยิ่งต้องการกำลังใจมากๆ จากทางบ้านซึ่งเครียดเรื่องแม่กันทุกคน
ก็ไม่รู้จะหันไปพึ่งใคร เลยหวังกำลังใจจากคนที่กำลังคบหากันมากๆ คะ แล้วในที่สุดระยะเวลา 5 เดือนก็เป็นอันต้องจบลงไป
เพราะเราคงเรียกร้องกำลังใจจากเขามาเกินไป ไม่มีเวลาให้เขาด้วย เราไม่ได้ทำอะไรผิดใช่มั้ยคะ ? เรามาจริงจังกับเรื่องในบ้าน
จนไม่มีเวลาคุยกันเลย แต่พอคุยทีก็เรียกร้องเอาแต่กำลังใจ หรือเราเข้าใจผิดเองว่าในยามทุกข์ก็ต้องเข้าใจและเห็นใจกัน
ทั้งที่ยามนี้ความสุขจะค่อนข้างน้อยก็ตาม เอาเป็นว่าความทุกข์เริ่มมีมากขึ้นทุกอย่างของเราก็ค่อยๆจางไป ไม่เหมือนเดิม
และเข้าค่อนข้างเป็นคนขี้น้อยใจอยู่มากพอควร : ( ก็เริ่มพูดเองว่าเขาคงไม่เคยช่วยอะไรให้เราดีขึ้น อยู่ไปก็คงจะสร้างแต่ปัญหา
สรุปมันอาจจะคลุมเครือแต่คือเราขาดการติดต่อกันไปเลย รักเขานนะคะ เป็นห่วงด้วยแต่แค่ชีวิตเราเองยังหนักมากแล้วเลย
จำใจต้องให้มันเป็นไปแบบนั้น ตรงนี้แท็กสยามฯ เพราะต้องการกำลังใจด้านความรักด้วย
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคำตอบและกำลังใจในวันที่ท้อแท้นะคะ
ขอกำลังใจหน่อยนะคะ :(
เราอยากจะบอกว่าที่ผ่านมาอุปสรรค์ชีวิตครั้งนี้หนักหนาที่สุดแล้ว ระบายร้องไห้กับตัวเอง เพื่อนสนิท
และคนรอบข้างมาเกือบจะอาทิตย์เต็มๆแล้ว อยากลองเปิดมุมมองใหม่ๆ ในส่วนใหม่ๆ ของหลายๆ ความคิด
ของคนในโลกออนไลน์ดูบ้าง เผื่อจะนำไปผลักดันชีวิตให้กลับมาเต็มร้อยได้อีกครั้ง ขอบคุณล่วงหน้าคะ : )
ตอนนี้อายุยี่สิบเอ็ดแล้วคะ มีความตั้งใจหลายๆ อย่างที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองหลายๆ ด้านในช่วงปิดเทอมนี้
แต่พอปิดเทอมมาก็เจอเหตุไม่คาดฝันคุณแม่ป่วยเป็นมะเร็งทั้งที่เคยพูดกันไว้ว่าปิดเทอมนี้เราจะไปเที่ยวกันแบบ
ครอบครัวให้สนุกสุดๆ ไปเลยที่ผ่านมาครอบครัวเราถือได้ว่าไม่ค่อยใกล้ชิดกันเท่าไหร่เพราะเรากับน้องเรียนรร.ประจำ
ตจว.กลับบ้านเดือนละครั้ง มาตั้งแต่อายุสิบสองพอเราเข้ามหาวิทยาลัยก็ไปเรียนไกลบ้านเป็นพันๆกิโล ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ
ว่าพอกลับถึงบ้านที่หอบความหวังมาเต็มที่จะได้รับรู้ข่าวร้ายแบบนี้ ตอนนี้แม่เป็นช่วงจิตตกอารมณ์เสียทะเลาะกับน้อง
เกือบทุกวันทั้งที่แม่เคยเป็นคนอารมณ์ดีมากๆ ปกติพ่อแม่เราชอบและดนตรีคะ โดยเฉพาะพ่อเราจะดีดกีต้าร์ร้องเพลงก่อนนอนทุกวัน
แม่ก็นั่งฟังนั่งชมด้วยกัน แต่ไม่รู้ตอนนั้นแม่ได้ยินบางครั้งก็หงุดหงิดและบอกว่าถ้าใครไม่เป็นไม่รู้หรอก : (
เราเข้าใจแม่นะ และทุกอย่างที่เราอยากได้เราเคยขอท่านไว้เรายกเลิกและเปลี่ยนตัวเองใหม่หมดเลย จากที่เป็นเด็กค่อนข้างขี้เกรียจ
เราพยายามตื่นเช้ามาทำงานบ้านเองทุกอย่างเราขอร้องแม่เกือบทุกวันว่า ให้แม่อารมณ์ดีๆไว้ก่อนใจเย็นๆ หนูจะช่วยแม่เองทุกอย่าง
คืออารมณ์แบบเราทำดีแล้วนะ แม่ทำไมไม่เห็นใจเราบ้างเราทำทุกอย่างเผื่อให้แม่ยิ้มแม่อารมณ์ดีนะ มันรู้สึกท้อคะ
ก่อนหน้านี้ทางบ้านโอเคเรื่องเราขอไปทำศัลฯจมูกคะ แต่เราก็ตัดสินใจไม่ทำแล้วเพราะไม่รู้สึกอยากได้อะไรแล้วนอกจากสุขภาพแม่
แต่ก็รู้สึกผิดหวังเล็กๆ คล้ายๆความฝันของเราไม่เป็นจริงคะ ตรงนี้ขอแท็กห้องสวนลุมฯ เพราะอยากทราบว่าอาการของผู้ป่วย
แล้วหงุดหงิดมันเป็นเรื่องผิดปกติมั้ยคะ ? แล้วเรามีทางแก้มั้ย ?
เรื่องมันยังไม่จบตรงมีเรื่องหัวใจมาเกี่ยวข้องช่วงนี้ยิ่งต้องการกำลังใจมากๆ จากทางบ้านซึ่งเครียดเรื่องแม่กันทุกคน
ก็ไม่รู้จะหันไปพึ่งใคร เลยหวังกำลังใจจากคนที่กำลังคบหากันมากๆ คะ แล้วในที่สุดระยะเวลา 5 เดือนก็เป็นอันต้องจบลงไป
เพราะเราคงเรียกร้องกำลังใจจากเขามาเกินไป ไม่มีเวลาให้เขาด้วย เราไม่ได้ทำอะไรผิดใช่มั้ยคะ ? เรามาจริงจังกับเรื่องในบ้าน
จนไม่มีเวลาคุยกันเลย แต่พอคุยทีก็เรียกร้องเอาแต่กำลังใจ หรือเราเข้าใจผิดเองว่าในยามทุกข์ก็ต้องเข้าใจและเห็นใจกัน
ทั้งที่ยามนี้ความสุขจะค่อนข้างน้อยก็ตาม เอาเป็นว่าความทุกข์เริ่มมีมากขึ้นทุกอย่างของเราก็ค่อยๆจางไป ไม่เหมือนเดิม
และเข้าค่อนข้างเป็นคนขี้น้อยใจอยู่มากพอควร : ( ก็เริ่มพูดเองว่าเขาคงไม่เคยช่วยอะไรให้เราดีขึ้น อยู่ไปก็คงจะสร้างแต่ปัญหา
สรุปมันอาจจะคลุมเครือแต่คือเราขาดการติดต่อกันไปเลย รักเขานนะคะ เป็นห่วงด้วยแต่แค่ชีวิตเราเองยังหนักมากแล้วเลย
จำใจต้องให้มันเป็นไปแบบนั้น ตรงนี้แท็กสยามฯ เพราะต้องการกำลังใจด้านความรักด้วย
ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคำตอบและกำลังใจในวันที่ท้อแท้นะคะ