ผมเคยเลี้ยงหมาตัวนึงชื่อโม่ง โตมาด้วยกันเห็นมันตั้งแต่หัดเดินตัวเล็กจนมันแก่กว่าผมแล้วตายไปโดยอุบัติเหตุ
ผมรักไอ่โม่งมากครับ ถึงผมจะไม่ได้เลี้ยงแบบประคบประหงมเพราะไม่ได้เลี้ยงไว้อวดใครแต่มีความทรงจำดีๆกับมันเยอะครับ
ก็ให้ข้าวให้น้ำปกติครับ ให้ข้าวกินทุกวัน ไม่ใช่อาหารหมาอะไรหรอก ก็เป็นข้าว กับข้าวที่ผมกินกับแม่กับพี่แหละครับ
กินไม่หมดบ้างเหลือบ้างก็มาึคลุกข้าวให้มันกินมันก็กินจนหมดวันไหนไม่มีอะไรเหลือก็ซื้อปลากระป๋องมาคลุกให้มันกิน
หากวันไหนไม่มีคนให้ข้าวหรือมันหิวก็จะมาร้องอิ๋งหน้าประตู ก็จะหาอะไรให้มันกิน
เลี้ยงไม่ได้กักบริเวณครับ ปล่อยวิ่งนอกบ้านตามใจมันเพราะมันไม่ไปสร้างความเดือดร้อนคนอื่น ถึงเวลาปิดบ้านมันก็จะกลับมาเอง
ก็ไม่ได้ไปไหนไกลวิ่งเล่นแถวๆนั้น บางทีปิดบ้านแล้วมันไปเที่ยวไกลกลับมาดึกพอมันกลับมาเข้าบ้านไม่ได้ก็ร้องอิ๋งอยู่หน้าบ้าน พอมาเปิดให้มันยิ้มแฉ่งเลยผมทำท่าจะเอาไม้ตีมันก็เกร็งหลังแอ่นเลยเพราะรู้ว่าผิดที่กลับบ้านดึกแต่ผมก็ไม่ได้ตีจริงนะครับ
พอเริ่มโต ตอนนั้นผมอายุประมาณ 6-7 ขวบ แม่ขายอาหารตอนดึกครับ ตามถนนรถวิ่งน้อยผมก็จะวิ่งเล่นข้างถนนมันก็จะมาวิ่งเห่าผมกระโดดใส่ทำท่ากัดแต่กัดไม่โดนเหมือนเล่นกับผม ผมก็จะหลบและตอบโต้มันเหมือนเวลาหนังจีนเค้าสู้กัน สนุกมากครับ เพื่อนผมเห็นแล้วอึ้งเลย
เล่นต่อสู้กับมันบ่อยครับ ไม่เคยโดนมันกัดเลยสักครั้ง เคยหยอกมันตอนมันอารมเสียเกือบโดนกัดครับ มันอ้าจะงับแต่อ้าปากคาไว้ไม่งับลงมาตกใจหมดเลย
กิจกรรมที่มันชอบคือคอยจับหนูที่บ้านผมอยู่ในเทศบาล ท่อน้ำไม่ได้อนามัยนัก จะมีหนูวิ่งขึ้นลงบ้าง ครั้งไหนมันเห็นหนูวิ่งลงท่อมันจะมานั่งเฝ้าหน้าท่อแบบไม่กระดุกกระดิกนั่งจ้องปากท่อเป็นชั่วโมง จนหนูวิ่งออกมา มันก็รีบจัดการ พอเสร็จแล้วก็คาบมาวางหน้าประตูแล้วนอนข้างๆหนูรอโชว์ผลงานครับเหมือนมันภูมิใจที่ได้อวดคนในบ้านว่าจับหนูได้
พอผมเริ่มโตมันก็เริ่มแก่ก็ไม่ค่อยได้สู้กันแล้วครับ จนวันนึงมันโดนรถเก๋งชน เพราะมันวิ่งเห่าล้อรถเก๋งแล้วพลาดท่าถูกเฉี่ยวชน มันไม่ได้ตายในทันที
ยังยืนเดินนั่งได้ตามปกติ แต่ตรงท้องมันจะตุงๆตอนมันยืนเหมือนไส้ตกลงมาอยู่ที่หน้าท้อง หลังจากที่เห็นมันทุกคนในบ้าน มาให้กำลังใจมันโม่งสู้ๆมันก็ยิ้มและยืนปกติเลือดน้อยมากแทบไม่มีโทรให้สัตวแพทย์มารับ เพราะตอนนั้นมันสี่ทุ่มไม่มีที่ไหนเปิดแล้ว เป็นศูนย์สัตวแพทย์ของเทศบาลเรียกไม่ถูกเหมือนกัน ก็เอาขึ้นรถผมนั่งไปด้วย หมอเค้าจะผ่าตัดเลยฉีดยาให้มันอ๊วกมาก่อน มันก็อ๊วก
พอจะผ่าตัดหมอฉีดยาสลบ แล้วเริ่มผ่าตัด ไม่ได้อนามัยมากมายแต่ก็คิดว่าคงสะอาดในระดับนึง หมอประมาณ 2 ถึงสามคนช่วยกัน บอกว่าใส้มันแตกหรือทะลุเนี่ยแหละก็ทำการผ่าตัด ผ่านไปเกือบชั่วโมง ผมออกมารอด้านนอก รอนานมากตอนนั้นก็เกือบตีหนึ่ง
สักพักได้ยินเสียงไอ่โม่มันร้องอิ๋งๆ ผมดีใจมากเลยคิดว่ามันหายแล้ว รออีกสักพัก พี่เดินมาบอกว่ามันตายแล้ว มันหลับไปตั้งแต่ฉีดยาสลบแล้วก็ไม่ตื่นอีกเลยหมอพยายามปั้มหัวใจมันแต่ไม่เป็นผล แล้วเสียงที่ผมได้ยินลอยมาจากไหน แถวนั้นไม่มีหมาครับ จากนั้นก็โทรบอกที่บ้านว่าโม่งตายแล้ว
คนที่บ้านบอกว่า ละกี้นั่งดูหนังอยู๋ได้ยินเสียงไอ่โม่งร้องอิ๋งๆอยู่หน้าบ้าน ทุกคนรีบวิ่งออกมารับเพราะคิดว่ามันกลับมา แต่ออกมามีแต่ความว่างเปล่า ผมก็เลยคิดว่าวิญญาณมันคงจะมาลา
ผมก็เอามันไปฝังในที่ดินของที่บ้าน จุดธูปให้มันคนละดอก ทุกคนร้องไห้หนักมาก ผมเสียใจมาก ตอนอกหักความเสียใจเทียบกันไม่ได้เลย
ส่วนผมร้องให้ไปอีกสามคืน ตาบวมทุกวัน นั่งนึกย้อนตอนมีคนให้มันมาใหม่ สอนมันเดิน เอาผ้าปูแล้วให้มันค่อยๆเดินตามผ้า ถึงจะช่วยชีวิตมันไว้ไม่ได้แต่มันจะอยู่ในความทรงจำผมไปตลอดชีวิตครับ
ขอบคุณที่สละเวลาอ่านถึงตรงนี้ครับ
เคยเล่นต่อสู้กับสุนัขที่เลี้ยงไว้ ตอนมันตายเกิดเรื่องแปลกๆด้วยครับ
ผมรักไอ่โม่งมากครับ ถึงผมจะไม่ได้เลี้ยงแบบประคบประหงมเพราะไม่ได้เลี้ยงไว้อวดใครแต่มีความทรงจำดีๆกับมันเยอะครับ
ก็ให้ข้าวให้น้ำปกติครับ ให้ข้าวกินทุกวัน ไม่ใช่อาหารหมาอะไรหรอก ก็เป็นข้าว กับข้าวที่ผมกินกับแม่กับพี่แหละครับ
กินไม่หมดบ้างเหลือบ้างก็มาึคลุกข้าวให้มันกินมันก็กินจนหมดวันไหนไม่มีอะไรเหลือก็ซื้อปลากระป๋องมาคลุกให้มันกิน
หากวันไหนไม่มีคนให้ข้าวหรือมันหิวก็จะมาร้องอิ๋งหน้าประตู ก็จะหาอะไรให้มันกิน
เลี้ยงไม่ได้กักบริเวณครับ ปล่อยวิ่งนอกบ้านตามใจมันเพราะมันไม่ไปสร้างความเดือดร้อนคนอื่น ถึงเวลาปิดบ้านมันก็จะกลับมาเอง
ก็ไม่ได้ไปไหนไกลวิ่งเล่นแถวๆนั้น บางทีปิดบ้านแล้วมันไปเที่ยวไกลกลับมาดึกพอมันกลับมาเข้าบ้านไม่ได้ก็ร้องอิ๋งอยู่หน้าบ้าน พอมาเปิดให้มันยิ้มแฉ่งเลยผมทำท่าจะเอาไม้ตีมันก็เกร็งหลังแอ่นเลยเพราะรู้ว่าผิดที่กลับบ้านดึกแต่ผมก็ไม่ได้ตีจริงนะครับ
พอเริ่มโต ตอนนั้นผมอายุประมาณ 6-7 ขวบ แม่ขายอาหารตอนดึกครับ ตามถนนรถวิ่งน้อยผมก็จะวิ่งเล่นข้างถนนมันก็จะมาวิ่งเห่าผมกระโดดใส่ทำท่ากัดแต่กัดไม่โดนเหมือนเล่นกับผม ผมก็จะหลบและตอบโต้มันเหมือนเวลาหนังจีนเค้าสู้กัน สนุกมากครับ เพื่อนผมเห็นแล้วอึ้งเลย
เล่นต่อสู้กับมันบ่อยครับ ไม่เคยโดนมันกัดเลยสักครั้ง เคยหยอกมันตอนมันอารมเสียเกือบโดนกัดครับ มันอ้าจะงับแต่อ้าปากคาไว้ไม่งับลงมาตกใจหมดเลย
กิจกรรมที่มันชอบคือคอยจับหนูที่บ้านผมอยู่ในเทศบาล ท่อน้ำไม่ได้อนามัยนัก จะมีหนูวิ่งขึ้นลงบ้าง ครั้งไหนมันเห็นหนูวิ่งลงท่อมันจะมานั่งเฝ้าหน้าท่อแบบไม่กระดุกกระดิกนั่งจ้องปากท่อเป็นชั่วโมง จนหนูวิ่งออกมา มันก็รีบจัดการ พอเสร็จแล้วก็คาบมาวางหน้าประตูแล้วนอนข้างๆหนูรอโชว์ผลงานครับเหมือนมันภูมิใจที่ได้อวดคนในบ้านว่าจับหนูได้
พอผมเริ่มโตมันก็เริ่มแก่ก็ไม่ค่อยได้สู้กันแล้วครับ จนวันนึงมันโดนรถเก๋งชน เพราะมันวิ่งเห่าล้อรถเก๋งแล้วพลาดท่าถูกเฉี่ยวชน มันไม่ได้ตายในทันที
ยังยืนเดินนั่งได้ตามปกติ แต่ตรงท้องมันจะตุงๆตอนมันยืนเหมือนไส้ตกลงมาอยู่ที่หน้าท้อง หลังจากที่เห็นมันทุกคนในบ้าน มาให้กำลังใจมันโม่งสู้ๆมันก็ยิ้มและยืนปกติเลือดน้อยมากแทบไม่มีโทรให้สัตวแพทย์มารับ เพราะตอนนั้นมันสี่ทุ่มไม่มีที่ไหนเปิดแล้ว เป็นศูนย์สัตวแพทย์ของเทศบาลเรียกไม่ถูกเหมือนกัน ก็เอาขึ้นรถผมนั่งไปด้วย หมอเค้าจะผ่าตัดเลยฉีดยาให้มันอ๊วกมาก่อน มันก็อ๊วก
พอจะผ่าตัดหมอฉีดยาสลบ แล้วเริ่มผ่าตัด ไม่ได้อนามัยมากมายแต่ก็คิดว่าคงสะอาดในระดับนึง หมอประมาณ 2 ถึงสามคนช่วยกัน บอกว่าใส้มันแตกหรือทะลุเนี่ยแหละก็ทำการผ่าตัด ผ่านไปเกือบชั่วโมง ผมออกมารอด้านนอก รอนานมากตอนนั้นก็เกือบตีหนึ่ง
สักพักได้ยินเสียงไอ่โม่มันร้องอิ๋งๆ ผมดีใจมากเลยคิดว่ามันหายแล้ว รออีกสักพัก พี่เดินมาบอกว่ามันตายแล้ว มันหลับไปตั้งแต่ฉีดยาสลบแล้วก็ไม่ตื่นอีกเลยหมอพยายามปั้มหัวใจมันแต่ไม่เป็นผล แล้วเสียงที่ผมได้ยินลอยมาจากไหน แถวนั้นไม่มีหมาครับ จากนั้นก็โทรบอกที่บ้านว่าโม่งตายแล้ว
คนที่บ้านบอกว่า ละกี้นั่งดูหนังอยู๋ได้ยินเสียงไอ่โม่งร้องอิ๋งๆอยู่หน้าบ้าน ทุกคนรีบวิ่งออกมารับเพราะคิดว่ามันกลับมา แต่ออกมามีแต่ความว่างเปล่า ผมก็เลยคิดว่าวิญญาณมันคงจะมาลา
ผมก็เอามันไปฝังในที่ดินของที่บ้าน จุดธูปให้มันคนละดอก ทุกคนร้องไห้หนักมาก ผมเสียใจมาก ตอนอกหักความเสียใจเทียบกันไม่ได้เลย
ส่วนผมร้องให้ไปอีกสามคืน ตาบวมทุกวัน นั่งนึกย้อนตอนมีคนให้มันมาใหม่ สอนมันเดิน เอาผ้าปูแล้วให้มันค่อยๆเดินตามผ้า ถึงจะช่วยชีวิตมันไว้ไม่ได้แต่มันจะอยู่ในความทรงจำผมไปตลอดชีวิตครับ
ขอบคุณที่สละเวลาอ่านถึงตรงนี้ครับ