ได้เที่ยวซะที ดีใจจังเลย

เป็นวันหยุดครั้งแรกที่จะได้เที่ยวกันแบบครอบครัว พ่อ แม่ และลูกสาว หลังจากเราแต่งงานกันมาหลายปี (กำลังหาที่เที่ยวอยู่ค่ะ) วันนี้คุณสามีจะกลับบ้านแล้ว เย้ๆ (สามีได้หยุดหลายวัน) อยากบอกว่าแอบอิจฉาครอบครัวอื่นเล็กๆทุกครั้งที่ได้ยินพี่ๆน้องๆที่ทำงานคุยกันว่าวันหยุดนี้จะไปเที่ยวไหนกันดี แสลงในทุกครั้งเพราะไม่เคยได้ไปไหนเลยตั้งแต่แต่งงานกันมา เหตุผลหรือคะ คุณสามีบอกว่าอยากอยู่บ้าน อยากใช้เวลาอยู่กับเราให้เต็มที่ ให้สมกับที่เราอยู่ไกลกัน บางทีเราบ่นเบื่อ พี่ๆน้องๆก็บอกว่าเลือกแฟนอาชีพนี้เอง ต้องทำใจ เคยบอกให้เขาย้ายเขาก็บอกว่าย้ายยาก บอกให้โอนย้ายมากระทรวงอื่นเขาก็ไม่เอา เขาว่าเขารักอาชีพนี้ อิเมียก็ทำใจสิคะ ทำไงได้ล่ะเลือกเขาเองนิ ช่วงที่สุดๆคือตอนท้องค่ะ นอนลูบท้องร้องไห้บ่อยมาก ข่าวภาคใต้นี่ไม่ดูเลย เครียดไปหมด เป็นช่วงที่อยากให้สามีเปลี่ยนงานมากที่สุด ตอนนี้มีลูกเป็นเพื่อนแล้วก็พอหายเหงาได้บ้าง แต่มีบางอารมณ์ที่รู้สึกว่าทำไมเราไม่ได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ทำไมโน่น นี่ นั่น ยิ่งเห็นข่าวทหารที่เพิ่งแต่งงานแล้วโดนระเบิดนะ เศร้ามากกกกกกกก อยากบอกทุกคนที่มีโอกาสอยู่กันเป็นครอบครัวว่าพวกคุณโชคดีมาก หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยกันเถอะ ทำให้วันเวลาที่อยู่ด้วยกันเป็นเวลาแห่งความสุขนะคะ สุขเผื่อคนที่เขาไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันไง ว่าแล้ว search หาที่เที่ยวต่อดีกว่า ขอให้ทุกคนมีความสุขกับครอบครัวในวันหยุดนะคะ
ปล. อย่าหาว่าเราไม่รักชาตินะ แค่อยากมีชีวิตครอบครัวเหมือนคนอื่นเท่ากัน เข้าใจกันเน้อ