ขอติ่งหน่อยค่าาา 555
ขอสปอยเลยนะคะ หมดแรง แปลจนหมดแรง 55
ชื่อของพ่อซินแบดเราไม่ค่อยแน่ในว่าอ่านว่าอะไรดี ในทัมเบลอร์เขียนว่าเป็น badr ซึ่งเราก็อ่านไม่ออก 55 เลยเอาตรงตัวจากญี่ปุ่นไปเลย
ตอนที่ 1
หน้าเปิด
ไปที่ปัลเทเบีย
ดาวาชาดิลที่ 4 กษัตริย์แห่งปัลเทเบียออกมาอยู่หน้าระเบียง พร้อมกล่าวว่า ตอนนี้พวกเราทั้งปวงได้อยู่ช่วงจุดพลิกผันของประวัติศาสตร์แห่งปัลเทเบีย เมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว ประเทศของเรายังเป็นเพียงแค่ประเทศเล็กๆ ซึ่งอยู่ในการปกครองของประเทศเพื่อนบ้าน พวกเราไม่มีหนทางสู้ แต่วันนี้พวกเรามีสิ่งนั้น
และปัลเทเบียได้ชนะสงคราม!!
ทหารได้ให้เหรียญทองเป็นของรางวัลกับผู้ที่เข้าร่วมสงคราม ที่ชนะสงคราม
ชาวบ้านต่างดีใจพากันฉลองที่ประเทศชนะสงคราม พวกเขาคิดว่าทั้งอาณาเขตและเงินก็ได้เมามากมาย
พ่อของซินแบดนั้นเป็นฮีโร่ของหมู่บ้าน เป็นคนๆเดียวภายในหน่วยที่รอดจากสงคราม และด้วยที่ว่าเขาเป็นอดีตทหารและรบให้กับประเทศมามาก จึงไดัรับเงินมาเป็นพิเศษ แต่บัลด์ปฏิเสธไม่รับเงินนั้น แต่ทหารก็คะยั้นคะยอให้เขารับ บาโดลจึงใช้เงินนั้นเลี้ยงทุกคนที่อยู่ในร้าน
แม้ว่าบาโดลจะสูญเสียขาข้างนึงจากสงคราม แต่เขาก็ไม่รับของรางวัลใดๆทั้งสิ้น
ขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองกับชัยชนะของประเทศ เขาก็คิดว่า มันดีจริงๆเหรอ ที่ทุกคนนั้นยังยึดเกาะในกระแสของสงคราม กองกำลังของประเทศนี้คงจะหยุดไม่ได้แล้ว ตอนนี้เขาก็จะทำเท่าที่ทำได้ สงครามนั้นไม่สำคัญ เพื่อภรรยาและครอบครัวให่ของเขา
เขาออกทะเล ออกไปจับปลา แล้วค่อยกลับบ้าน ใช่แล้วมีสิ่งเดียวที่สำคัญ …
เขาเจอซินแบดที่กำลังนอนอยู่บ่นเรือเข้า ถึงกับตกใจ ทำไมซินแบดที่อายุ 3 ขวบถึงได้มาอยู่ที่นี่ แต่อย่างไรก็ดี เขาก็ออกเรือ
แต่โชคร้ายที่พบกับฝนห่าใหญ่ เขาสัญญากับซินแบดว่าจะพากลับอย่างปลอดภัย
เนื่องจากพายุทำให้เขามองอะไรไม่เห็นเลย จะควบคุมเรือก็ลำบาก ถ้าหากว่าตกทะเลไปล่ะก็ พวกเราก็คงจะต้องตายอย่างแน่นอน
ซินแบดชี้ ชี้นิ้วแล้วกล่าวว่าตรงนั้นไม่ใช่เหรอ
บาโลคิด ทำไมกัน ในเด็กคนนี้มีความเชื่อมั่นอยู่ ซึ่งเป็นหนทางที่ถูกต้อง เขาจะเชื่อในตัวลูก หลังจากที่เขาภายเรือตามทางที่ซินแบดชี้ พายุก็สงบลง
บาโดลมองไปยังซินแบดแล้วย้อนความถึงตอนที่ลูกชายของตนเกิด
ทารกร้องไห้ดังลั่นไม่หยุด มีเสียงดังสนั่นทั่วอาณาบริเวร ภูเขาไฟที่สงบอยู่ก็ประทุขึ้น พายุขนาดมหึมาปรากฎขึ้นที่ท้องทะเล ภัยพิบัติธรรมชาติต่างๆเกิดขึ้น
บาโดลบอกว่าต้องอพยพ ทารกได้ชี้ไปยังนอกหน้าต่าง
ตัดมาที่ปัจจุบัน บาโดลกล่าวกับซินแบดว่า ที่เขาอพยพออกมาได้อย่างปลอดภัย ก็เพราะทางที่ทารกนั้นชี้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงไปตามทงที่ทารกชี้ แต่เขารู้แล้วว่า ลูกเขาต้องมีพลังพิเศษอยู่แน่นอน
ลูกไม่ใช่คนปกติธรรมดา เป็นผู้ที่มีพลังอำนาจในการเลือกชะตากรรมอันถูกต้อง
ตั้งแต่เวลานั้นมา พลังของลูกก็ได้แก่กล้าขึ้น ประเทศ ผู้คน ที่ไปผืดหนทาง ลูกจะต้องเป็นผู้ที่เปลี่ยนแปลงมัน
ซินแบด ลูกคือผู้ที่จะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ ..
หลังจากนั้นสองปีเศษๆ เรื่องราวก็ได้เริ่มดำเนิน
****จบตอนที่ 1
ตอนที่ 2
ตัดมาที่ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีอยู่ เขาถูกทหารกล่าวว่าเป็นสายลับของประเทศศัตรู ชายคนนั้นถูกไล่ต้อนวิ่งมายังหน้าผา เขาตัดสินใจกระโดดหน้าผานั้นไป
ตัดมาที่แม่ของซินแบดกำลังเรียกลูกชายของตนเอง ซินแบดวิ่งมา ขณะนี้ซินแบดอายุได้ 5 ขวบแล้ว
เอสล่า : วันนี้ไปไหนมาเหรอจ๊ะ
ซินแบด : ฮี่ฮี่ ไปผจญภัยแถวบ่อน้ำมาคับ
ซินแบด : ผมน่ะไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนผมก็จะไป !
เอลล่า : ถ้างั้นแม่ก็ความช่วยเหลือจากซินคนนั้นหน่อยนะ
เอลล่า : อาหารเที่ยงน่ะ ดูเหมือนว่าพ่อจะลืมเอาไว้
ตัดไปที่พ่อของซินแบด ที่วันนี้จับปลาได้มากมาย แต่อยู่ๆเขาก็หิวขึ้นมา ซินแบดก็นำเอาอาหารเที่ยงของพ่อไปส่ง
บาโดลบอกว่า ถ้าซินแบดไม่นำอาหารของเขามาส่ง เขาก็คงจะกินปลาที่เขาจับได้ทั้งหมดไปแล้วล่ะ ซินแบดเห็นพ่อของตนจับปลาได้เยอะแยะ เลยถามว่าพ่อออกไปจับปลาอีกแล้วเหรอ บาโดลก็ตอบว่าก็อยากไปที่ตลาดบ้างอะไรบ้าง
ซินแบดบอกพ่อว่าเขาอยากช่วยพ่อจับปลาด้วย เขาอายุห้าขวบแล้ว ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ให้เขาขึ้นเรือไปด้วยเถอะ แต่บาโดลปฎิเสธ
ซินแบดโมโห บอกพ่อว่า พ่อใจดำ เขาไม่ใช่เด็กแล้วนะ อายุ 5 ขวบแล้วนะ บาโดลตอบกลับว่าก็เพราะว่าขัดขวางการทำงานไงล่ะ จะให้เด็กขึ้นเรือได้ยังไง
ซินแบด : ป๊ะป๋า บ้าที่สุด ผมเอง ผมเองก็ ..
ซินแบด : ผมน่ะ อยากจะทำอะไรก็ได้เพื่อพ่อ ที่ไม่มีขานี่นา
บาโดลยิ้มเล็กน้อย เขาขอโทษกับซินแบดที่ทำให้เป็นห่วง และที่ขาเป็นแบบนี้ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น เขาทำเอง เป๋นสิ่งที่ยืนยันว่าเขามีชีตอยู่! เพราะงั้นซินไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอกนะ
บาโดลลอบใจซิน เมื่อซินโตเมื่อไหร จะให้ซินแบดขึ้นเรือกี่ลำก็ยังได้ เพราะงั้นนะ เด็กน่ะ จะต้องกิน จะต้องนอนเยอะๆ ซินแบดยิ้มร่าอย่างร่าเริงเล่นกะพ่อ
ในขณะเดียวกันก็มีเงาดำๆแอบมองเขาทั้งคู่ นั่นคือชาวบ้านนั่นเอง ชายคนหนึ่งถามว่าพวกแกมาทำอะไร คงจะไม่ได้มาจับปลาแถวนี้หรอกนะ บาโดลถามว่าจับปลาไม่ได้เหรอ
ชาวบ้านทำหน้าโฉด กล่าวว่า หา .. จับปลางั้นเรอะ … ดูเหมือนจะลืมไปแล้วสินะ ไอ้คนทรยศชาติ
คำว่าคนทรยศชาติ เป็นคำที่ตั้งขึ้นเมื่อ 3 ปีก่อน ใช้เรืยกคนที่ไม่ได้เข้าร่วมในรบสงคราม
ในประวัติศาสตร์นั้น หลังจากที่ปัลเทเบียได้ชนะสงครามครั้งใหญ่ ก็ได้ทิ้งนาม ราชอาณาจักรปัลเทเบีย และถือกำเนิดใหม่ในนามของ จักรวรรดิทหารปัลเทเบีย
ปัลเทเบียได้เปิดฉากทำสงครามกับจักรวรรดิเรม ทั้งๆที่ปัลเทเบียนั้นเสียเปรียบได้ด้านกองกำลังพล เศรษฐกิจของปัลเทเบียตกต่ำ จึงทำให้เกิดการเก็บภาษีอย่างขูดเลือดขูดเนื้อ ความยากจน ความขาดแคลน การใช้แรงงาน ด้วยสาเหตุทั้งหมดนั้น ทำให้เกิดการขโมย โจรกรรมขึ้น
หลังจากชัยชนะจากสงคราม ผู้คนร่ำรวยก็ไม่ค่อยมี ความยากจนย่างกรายอย่างรวดเร็ว คนทั้งหลายก็เริ่มคิดนู่นคิดนี่ มากมาย และไม่ให้อภัยผู้ที่ไม่เข้าร่วมสงครามอย่างเด็ดขาด
ในขณะนั้น คนทรยศชาตินั้น ก็ถูกดูถูกเหยียดหยามเป็นอย่างมาก
บาโดลถูกชาวบ้านซ้อม เนื่องจากที่ไม่พอใจที่เขายังออกจับปลา ทั้งๆที่ทุกคนต้องทิ้งเรือเพื่อสงคราม
บาโดลได้โตักลับ เพราะงี้เลยคิดเองเออเองว่าให้อภัยไม่ได้สินะ เขาระเบิดหัวเราะออกมา
(ตรงนี้แปลไม่ค่อยออก ขออภัยค่ะ TT )
เขาพูดไม่เข้าหูชาวบ้านจนโดนซ้อมยับเยิน รวมไปถึงข้าวกล่องที่เอลซ่าเอามาให้ ก็หกเลอะเทอะหมด เขาหยิบอาหารขึ้นมาทานจากพื้น
ซินแบด : ทำไมพ่อถึงไม่ทำอะไรเลย ทั้งๆที่เป็นทหารเก่าแท้ๆ อย่างพ่อน่ะ แค่หมัดเดียวพวกนั้นก็จอดแล้วแท้!!
บาโดล: ไม่มีขาแบบนี้จะไปสู้อะไรกับใครไหว
ซินแบด : ไม่เจ็บใจบ้างเหรอ โดนคนแบบนั้นว่าอย่างนั้น ป๊ะป๋าน่ะ ไม่เท่ห์เลย ไม่เท่ห์เลยสักนิด ป๊ะป๋า บ้าที่สุด
ซินแบดวิ่งหนีไป บัลด์ มองไปยังเรือที่ถูกชาวบ้านทำลาย
ตัดไปที่ตอนกลางคืน เอสล่า บาโดล และ ซินแบด ทานอาหารร่วมกัน ซินแบดทำหน้างอน เอสล่าจึงถามว่าเป็นอะไร บาโดลตอบให้ว่า สงสัยยังโกรธอยู่ ซินแบดบอกว่าไม่ได้โกรธเสียหน่อย จากนั้นก็วางชามข้าวลง แล้ววิ่ง
บาโดลบอกว่าน้ำหมดแล้ว ให้ไปเอาน้ำมาให้หน่อย เรื่องแบบนี้เด็กคงทำไม่ได้หรอกน้า ซินแบดหยิบโถน้ำ แล้วเดินออกจากบ้านอย่างงอนๆ
หลังจากที่ซินแบดออกไป เอสล่าก็บอกว่าอย่าแกล้งซินนักเลย พ่อซิดแบดตอบว่าไม่เป็นไรหรอก
เอสล่าไม่ยอม เธอเถียงว่า ความคิดมุมมองของซินที่เป็นแบบนั้นก็เพราะบาโดลไม่ใช่เหรอ ถ้าเป็นแบบนี้ไปจะดีเหรอ คุณเองเป็นถึงอดีตทหาร แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนทรยศชาติ ซินแบดเองก็อายุ 5 ขวบแล้ว พ่อตัวเองทำอะไรก็ใช่ว่าเขาจะไม่เข้าใจ
บาโดล บอกว่า อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ฉันเองเรื่องพรรค์นั้น …
ยังไม่ทันขาดคำ เอสล่าเถียงกลับ เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาของคุณคนเดียวเสียหน่อย กรุณาคิดให้ดีๆหน่อยเถอะ พวกเราจากนี้ไปจะอยู่กันอย่างไร ไม่ใช่ตอนนี้ แต่อีก 5 ปี 10 ปีภายหลัง เงินก็ไม่มีแถมคุณยังถูกเรียกว่าเป็นคนทรยศชาติอีกจะอยู่กันอย่างไรต่อไป
บาโดลตอบปัด เอสล่าจึงบอก ให้เอาเรือที่บ้านให้กับปัลเทเบีย มีส่วนร่วมกับสงคราม เท่านี้คุณก็จะไม่ถูกเรียกว่าคนทรยศชาติแล้วนะ
บาโดลตอบว่า โทษทีนะ สงสัยจะเป็นไปไม่ได้ เพราะว่าเรือถูกคนในหมู่บ้านพังหมดแล้ว
เอสล่าถึงกับเป็นลม บาโดลกล่าวต่อว่า ก็ไม่ได้จะเก็บเป็นความลับหรอกนะ เอ่อ หมายถึง ช่วยไม่ได้น่ะ ว่าแต่จากพรุ่งนี้ไปจะตกปลายังไงดี อ้าว ฟังอยู่รึเปล่า ทำใจดีๆไว้ อ้า จริงสิ ฉันจะซ่อมเรือเอง
ขณะเดียวกันซินแบดที่ไปตักน้ำก็กลับมา พร้อมกับบอกว่า มีของอยากจะให้พ่อดูเล็กน้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น ชายคนนึงก็ได้ฟื้นขึ้นมาในบ้านของซินแบด
พ่อซฺนแบดกล่าวว่า ซินแบดเห็นเขาอยู่แถวๆบ่อน้ำ จึงพามา
ชายคนนั้นลุกขึ้น จับมือซินแบดแล้วร้องไห้ออกมา เขากล่าว ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ หนูเป็นผู้ช่วยชีวิตเลยนะ
คห ติ่งของจขกท
การแต่งตัวของซินแบดปัจจุบันถอดแบบมาจาพ่อของตนเกือบทั้งหมดเลย ซึ่งบาโดลเองก็คงจะมีอิทธิพลต่อความคิดของซินแบดสูงมาก
แต่ว่า ซินแบดเองก็ได้ช่วยสปายของประเทศศัตรูเสียแล้ว บาโดลก็ถูกประณามว่าเป็นคนทรยศชาติ .. โอ
นิสัยปัดความรับผิดชอบของซินก็คงเอามาจากพ่อตัวเองด้วยสินะ 555
ตอนที่บาโดลบอกว่าเรือโดนทำลายเละ แล้วเอสล่าเป็นลมนี่ นึกถึงตอนที่ซินแบดโดนขโมยภาชนะโลหะและเสื้อผ้า แล้วจาฟาลโวยวายเป็นลมใส่เลย 5555
[spoil] Sinbad no bouken 1-2 (spin-off ซินแบดจากเรื่องเมไจ)
ขอสปอยเลยนะคะ หมดแรง แปลจนหมดแรง 55
ชื่อของพ่อซินแบดเราไม่ค่อยแน่ในว่าอ่านว่าอะไรดี ในทัมเบลอร์เขียนว่าเป็น badr ซึ่งเราก็อ่านไม่ออก 55 เลยเอาตรงตัวจากญี่ปุ่นไปเลย
ตอนที่ 1
หน้าเปิด
ไปที่ปัลเทเบีย
ดาวาชาดิลที่ 4 กษัตริย์แห่งปัลเทเบียออกมาอยู่หน้าระเบียง พร้อมกล่าวว่า ตอนนี้พวกเราทั้งปวงได้อยู่ช่วงจุดพลิกผันของประวัติศาสตร์แห่งปัลเทเบีย เมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว ประเทศของเรายังเป็นเพียงแค่ประเทศเล็กๆ ซึ่งอยู่ในการปกครองของประเทศเพื่อนบ้าน พวกเราไม่มีหนทางสู้ แต่วันนี้พวกเรามีสิ่งนั้น
และปัลเทเบียได้ชนะสงคราม!!
ทหารได้ให้เหรียญทองเป็นของรางวัลกับผู้ที่เข้าร่วมสงคราม ที่ชนะสงคราม
ชาวบ้านต่างดีใจพากันฉลองที่ประเทศชนะสงคราม พวกเขาคิดว่าทั้งอาณาเขตและเงินก็ได้เมามากมาย
พ่อของซินแบดนั้นเป็นฮีโร่ของหมู่บ้าน เป็นคนๆเดียวภายในหน่วยที่รอดจากสงคราม และด้วยที่ว่าเขาเป็นอดีตทหารและรบให้กับประเทศมามาก จึงไดัรับเงินมาเป็นพิเศษ แต่บัลด์ปฏิเสธไม่รับเงินนั้น แต่ทหารก็คะยั้นคะยอให้เขารับ บาโดลจึงใช้เงินนั้นเลี้ยงทุกคนที่อยู่ในร้าน
แม้ว่าบาโดลจะสูญเสียขาข้างนึงจากสงคราม แต่เขาก็ไม่รับของรางวัลใดๆทั้งสิ้น
ขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองกับชัยชนะของประเทศ เขาก็คิดว่า มันดีจริงๆเหรอ ที่ทุกคนนั้นยังยึดเกาะในกระแสของสงคราม กองกำลังของประเทศนี้คงจะหยุดไม่ได้แล้ว ตอนนี้เขาก็จะทำเท่าที่ทำได้ สงครามนั้นไม่สำคัญ เพื่อภรรยาและครอบครัวให่ของเขา
เขาออกทะเล ออกไปจับปลา แล้วค่อยกลับบ้าน ใช่แล้วมีสิ่งเดียวที่สำคัญ …
เขาเจอซินแบดที่กำลังนอนอยู่บ่นเรือเข้า ถึงกับตกใจ ทำไมซินแบดที่อายุ 3 ขวบถึงได้มาอยู่ที่นี่ แต่อย่างไรก็ดี เขาก็ออกเรือ
แต่โชคร้ายที่พบกับฝนห่าใหญ่ เขาสัญญากับซินแบดว่าจะพากลับอย่างปลอดภัย
เนื่องจากพายุทำให้เขามองอะไรไม่เห็นเลย จะควบคุมเรือก็ลำบาก ถ้าหากว่าตกทะเลไปล่ะก็ พวกเราก็คงจะต้องตายอย่างแน่นอน
ซินแบดชี้ ชี้นิ้วแล้วกล่าวว่าตรงนั้นไม่ใช่เหรอ
บาโลคิด ทำไมกัน ในเด็กคนนี้มีความเชื่อมั่นอยู่ ซึ่งเป็นหนทางที่ถูกต้อง เขาจะเชื่อในตัวลูก หลังจากที่เขาภายเรือตามทางที่ซินแบดชี้ พายุก็สงบลง
บาโดลมองไปยังซินแบดแล้วย้อนความถึงตอนที่ลูกชายของตนเกิด
ทารกร้องไห้ดังลั่นไม่หยุด มีเสียงดังสนั่นทั่วอาณาบริเวร ภูเขาไฟที่สงบอยู่ก็ประทุขึ้น พายุขนาดมหึมาปรากฎขึ้นที่ท้องทะเล ภัยพิบัติธรรมชาติต่างๆเกิดขึ้น
บาโดลบอกว่าต้องอพยพ ทารกได้ชี้ไปยังนอกหน้าต่าง
ตัดมาที่ปัจจุบัน บาโดลกล่าวกับซินแบดว่า ที่เขาอพยพออกมาได้อย่างปลอดภัย ก็เพราะทางที่ทารกนั้นชี้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงไปตามทงที่ทารกชี้ แต่เขารู้แล้วว่า ลูกเขาต้องมีพลังพิเศษอยู่แน่นอน
ลูกไม่ใช่คนปกติธรรมดา เป็นผู้ที่มีพลังอำนาจในการเลือกชะตากรรมอันถูกต้อง
ตั้งแต่เวลานั้นมา พลังของลูกก็ได้แก่กล้าขึ้น ประเทศ ผู้คน ที่ไปผืดหนทาง ลูกจะต้องเป็นผู้ที่เปลี่ยนแปลงมัน
ซินแบด ลูกคือผู้ที่จะเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้ ..
หลังจากนั้นสองปีเศษๆ เรื่องราวก็ได้เริ่มดำเนิน
****จบตอนที่ 1
ตอนที่ 2
ตัดมาที่ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งหนีอยู่ เขาถูกทหารกล่าวว่าเป็นสายลับของประเทศศัตรู ชายคนนั้นถูกไล่ต้อนวิ่งมายังหน้าผา เขาตัดสินใจกระโดดหน้าผานั้นไป
ตัดมาที่แม่ของซินแบดกำลังเรียกลูกชายของตนเอง ซินแบดวิ่งมา ขณะนี้ซินแบดอายุได้ 5 ขวบแล้ว
เอสล่า : วันนี้ไปไหนมาเหรอจ๊ะ
ซินแบด : ฮี่ฮี่ ไปผจญภัยแถวบ่อน้ำมาคับ
ซินแบด : ผมน่ะไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนผมก็จะไป !
เอลล่า : ถ้างั้นแม่ก็ความช่วยเหลือจากซินคนนั้นหน่อยนะ
เอลล่า : อาหารเที่ยงน่ะ ดูเหมือนว่าพ่อจะลืมเอาไว้
ตัดไปที่พ่อของซินแบด ที่วันนี้จับปลาได้มากมาย แต่อยู่ๆเขาก็หิวขึ้นมา ซินแบดก็นำเอาอาหารเที่ยงของพ่อไปส่ง
บาโดลบอกว่า ถ้าซินแบดไม่นำอาหารของเขามาส่ง เขาก็คงจะกินปลาที่เขาจับได้ทั้งหมดไปแล้วล่ะ ซินแบดเห็นพ่อของตนจับปลาได้เยอะแยะ เลยถามว่าพ่อออกไปจับปลาอีกแล้วเหรอ บาโดลก็ตอบว่าก็อยากไปที่ตลาดบ้างอะไรบ้าง
ซินแบดบอกพ่อว่าเขาอยากช่วยพ่อจับปลาด้วย เขาอายุห้าขวบแล้ว ไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว ให้เขาขึ้นเรือไปด้วยเถอะ แต่บาโดลปฎิเสธ
ซินแบดโมโห บอกพ่อว่า พ่อใจดำ เขาไม่ใช่เด็กแล้วนะ อายุ 5 ขวบแล้วนะ บาโดลตอบกลับว่าก็เพราะว่าขัดขวางการทำงานไงล่ะ จะให้เด็กขึ้นเรือได้ยังไง
ซินแบด : ป๊ะป๋า บ้าที่สุด ผมเอง ผมเองก็ ..
ซินแบด : ผมน่ะ อยากจะทำอะไรก็ได้เพื่อพ่อ ที่ไม่มีขานี่นา
บาโดลยิ้มเล็กน้อย เขาขอโทษกับซินแบดที่ทำให้เป็นห่วง และที่ขาเป็นแบบนี้ไม่ใช่ความผิดของใครทั้งนั้น เขาทำเอง เป๋นสิ่งที่ยืนยันว่าเขามีชีตอยู่! เพราะงั้นซินไม่ต้องเป็นห่วงเขาหรอกนะ
บาโดลลอบใจซิน เมื่อซินโตเมื่อไหร จะให้ซินแบดขึ้นเรือกี่ลำก็ยังได้ เพราะงั้นนะ เด็กน่ะ จะต้องกิน จะต้องนอนเยอะๆ ซินแบดยิ้มร่าอย่างร่าเริงเล่นกะพ่อ
ในขณะเดียวกันก็มีเงาดำๆแอบมองเขาทั้งคู่ นั่นคือชาวบ้านนั่นเอง ชายคนหนึ่งถามว่าพวกแกมาทำอะไร คงจะไม่ได้มาจับปลาแถวนี้หรอกนะ บาโดลถามว่าจับปลาไม่ได้เหรอ
ชาวบ้านทำหน้าโฉด กล่าวว่า หา .. จับปลางั้นเรอะ … ดูเหมือนจะลืมไปแล้วสินะ ไอ้คนทรยศชาติ
คำว่าคนทรยศชาติ เป็นคำที่ตั้งขึ้นเมื่อ 3 ปีก่อน ใช้เรืยกคนที่ไม่ได้เข้าร่วมในรบสงคราม
ในประวัติศาสตร์นั้น หลังจากที่ปัลเทเบียได้ชนะสงครามครั้งใหญ่ ก็ได้ทิ้งนาม ราชอาณาจักรปัลเทเบีย และถือกำเนิดใหม่ในนามของ จักรวรรดิทหารปัลเทเบีย
ปัลเทเบียได้เปิดฉากทำสงครามกับจักรวรรดิเรม ทั้งๆที่ปัลเทเบียนั้นเสียเปรียบได้ด้านกองกำลังพล เศรษฐกิจของปัลเทเบียตกต่ำ จึงทำให้เกิดการเก็บภาษีอย่างขูดเลือดขูดเนื้อ ความยากจน ความขาดแคลน การใช้แรงงาน ด้วยสาเหตุทั้งหมดนั้น ทำให้เกิดการขโมย โจรกรรมขึ้น
หลังจากชัยชนะจากสงคราม ผู้คนร่ำรวยก็ไม่ค่อยมี ความยากจนย่างกรายอย่างรวดเร็ว คนทั้งหลายก็เริ่มคิดนู่นคิดนี่ มากมาย และไม่ให้อภัยผู้ที่ไม่เข้าร่วมสงครามอย่างเด็ดขาด
ในขณะนั้น คนทรยศชาตินั้น ก็ถูกดูถูกเหยียดหยามเป็นอย่างมาก
บาโดลถูกชาวบ้านซ้อม เนื่องจากที่ไม่พอใจที่เขายังออกจับปลา ทั้งๆที่ทุกคนต้องทิ้งเรือเพื่อสงคราม
บาโดลได้โตักลับ เพราะงี้เลยคิดเองเออเองว่าให้อภัยไม่ได้สินะ เขาระเบิดหัวเราะออกมา
(ตรงนี้แปลไม่ค่อยออก ขออภัยค่ะ TT )
เขาพูดไม่เข้าหูชาวบ้านจนโดนซ้อมยับเยิน รวมไปถึงข้าวกล่องที่เอลซ่าเอามาให้ ก็หกเลอะเทอะหมด เขาหยิบอาหารขึ้นมาทานจากพื้น
ซินแบด : ทำไมพ่อถึงไม่ทำอะไรเลย ทั้งๆที่เป็นทหารเก่าแท้ๆ อย่างพ่อน่ะ แค่หมัดเดียวพวกนั้นก็จอดแล้วแท้!!
บาโดล: ไม่มีขาแบบนี้จะไปสู้อะไรกับใครไหว
ซินแบด : ไม่เจ็บใจบ้างเหรอ โดนคนแบบนั้นว่าอย่างนั้น ป๊ะป๋าน่ะ ไม่เท่ห์เลย ไม่เท่ห์เลยสักนิด ป๊ะป๋า บ้าที่สุด
ซินแบดวิ่งหนีไป บัลด์ มองไปยังเรือที่ถูกชาวบ้านทำลาย
ตัดไปที่ตอนกลางคืน เอสล่า บาโดล และ ซินแบด ทานอาหารร่วมกัน ซินแบดทำหน้างอน เอสล่าจึงถามว่าเป็นอะไร บาโดลตอบให้ว่า สงสัยยังโกรธอยู่ ซินแบดบอกว่าไม่ได้โกรธเสียหน่อย จากนั้นก็วางชามข้าวลง แล้ววิ่ง
บาโดลบอกว่าน้ำหมดแล้ว ให้ไปเอาน้ำมาให้หน่อย เรื่องแบบนี้เด็กคงทำไม่ได้หรอกน้า ซินแบดหยิบโถน้ำ แล้วเดินออกจากบ้านอย่างงอนๆ
หลังจากที่ซินแบดออกไป เอสล่าก็บอกว่าอย่าแกล้งซินนักเลย พ่อซิดแบดตอบว่าไม่เป็นไรหรอก
เอสล่าไม่ยอม เธอเถียงว่า ความคิดมุมมองของซินที่เป็นแบบนั้นก็เพราะบาโดลไม่ใช่เหรอ ถ้าเป็นแบบนี้ไปจะดีเหรอ คุณเองเป็นถึงอดีตทหาร แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นคนทรยศชาติ ซินแบดเองก็อายุ 5 ขวบแล้ว พ่อตัวเองทำอะไรก็ใช่ว่าเขาจะไม่เข้าใจ
บาโดล บอกว่า อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ฉันเองเรื่องพรรค์นั้น …
ยังไม่ทันขาดคำ เอสล่าเถียงกลับ เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาของคุณคนเดียวเสียหน่อย กรุณาคิดให้ดีๆหน่อยเถอะ พวกเราจากนี้ไปจะอยู่กันอย่างไร ไม่ใช่ตอนนี้ แต่อีก 5 ปี 10 ปีภายหลัง เงินก็ไม่มีแถมคุณยังถูกเรียกว่าเป็นคนทรยศชาติอีกจะอยู่กันอย่างไรต่อไป
บาโดลตอบปัด เอสล่าจึงบอก ให้เอาเรือที่บ้านให้กับปัลเทเบีย มีส่วนร่วมกับสงคราม เท่านี้คุณก็จะไม่ถูกเรียกว่าคนทรยศชาติแล้วนะ
บาโดลตอบว่า โทษทีนะ สงสัยจะเป็นไปไม่ได้ เพราะว่าเรือถูกคนในหมู่บ้านพังหมดแล้ว
เอสล่าถึงกับเป็นลม บาโดลกล่าวต่อว่า ก็ไม่ได้จะเก็บเป็นความลับหรอกนะ เอ่อ หมายถึง ช่วยไม่ได้น่ะ ว่าแต่จากพรุ่งนี้ไปจะตกปลายังไงดี อ้าว ฟังอยู่รึเปล่า ทำใจดีๆไว้ อ้า จริงสิ ฉันจะซ่อมเรือเอง
ขณะเดียวกันซินแบดที่ไปตักน้ำก็กลับมา พร้อมกับบอกว่า มีของอยากจะให้พ่อดูเล็กน้อย
เช้าวันรุ่งขึ้น ชายคนนึงก็ได้ฟื้นขึ้นมาในบ้านของซินแบด
พ่อซฺนแบดกล่าวว่า ซินแบดเห็นเขาอยู่แถวๆบ่อน้ำ จึงพามา
ชายคนนั้นลุกขึ้น จับมือซินแบดแล้วร้องไห้ออกมา เขากล่าว ขอบคุณมาก ขอบคุณจริงๆ หนูเป็นผู้ช่วยชีวิตเลยนะ
คห ติ่งของจขกท
การแต่งตัวของซินแบดปัจจุบันถอดแบบมาจาพ่อของตนเกือบทั้งหมดเลย ซึ่งบาโดลเองก็คงจะมีอิทธิพลต่อความคิดของซินแบดสูงมาก
แต่ว่า ซินแบดเองก็ได้ช่วยสปายของประเทศศัตรูเสียแล้ว บาโดลก็ถูกประณามว่าเป็นคนทรยศชาติ .. โอ
นิสัยปัดความรับผิดชอบของซินก็คงเอามาจากพ่อตัวเองด้วยสินะ 555
ตอนที่บาโดลบอกว่าเรือโดนทำลายเละ แล้วเอสล่าเป็นลมนี่ นึกถึงตอนที่ซินแบดโดนขโมยภาชนะโลหะและเสื้อผ้า แล้วจาฟาลโวยวายเป็นลมใส่เลย 5555