คือ ...เรื่องมีอยู่ว่า ลูกชายเราเลี้ยงเองมาตลอดค่ะ ลาออกจากงานมาเพื่อเลี้ยงเขาเลย
แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกเหงา เพราะลูกชายเริ่มมีเพื่อนมากขึ้น จะติดแม่เฉพาะเวลาหิว ง่วง ตื่นนอนถ้าไม่เจอจะร้องไห้มาก แต่แม่มาจะเลิกร้อง จะคิดถึงเป็นระยะ แต่จะเล่นกับเพื่อนมากกว่าค่ะเรา "เลยมีความคิดว่าอยากจะกลับไปทำงาน เพราะลูกก็อยู่กับเพื่อน ปู่ ย่า เขาก็ดูมีความสุข และได้เรียนรู้อะไร ๆ เพิ่มมากขึ้นกว่าอยู่กับเราสองคน แล้วคิดว่าไอ้เรื่องตื่นนอนมาแล้วร้องหาเรา ซักพักคงจะชินไปเอง....แล้วในใจก็อยากช่วยสามีอีกแรงด้วย " พอเราบอกความคิดนี้ให้สามีฟัง สามีกลับบอกว่าอย่าฟุ้งซ่าน รอจนกว่าลูกจะเข้าโรงเรียนค่ะ ก็ไม่กี่เดือนแล้ว แต่ใจจริงเราอยากให้เขาอยู่บ้านไปจนถึงสี่ขวบค่ะ ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือเปล่า ทางแม่สามีเราไม่มีปัญหาค่ะ เขายินดีดูลูกให้เรา แต่เราตั้งใจว่าจะจ่ายเงินเดือนให้นะคะ แต่สามีก็ยังค้านอยู่ บอกว่าสงสารลูกค่ะ สามียืนยันอย่างเดียวว่าจะให้เราอยู่กะลูกจนกว่าจะไปโรงเรียน ซึ่งเราเองยังคิดไม่ออกเลยว่าเราฟุ้งซ่านตรงไหนที่คิดจะไปทำงาน งงค่ะ สามีบอกว่าอย่าทำให้เขาเหนื่อยใจ และบอกให้เราเลิกคิดเรื่องที่จะไปทำงานค่ะ คือจะถามคุณแม่ๆ ว่า มีใครคิดอย่างเราบ้างไหมคะ แล้วการที่เราคิดแบบนั้น ฟุ้งซ่านตรงไหนคะ สับสนจริงๆ
ถามคุณแม่ที่เลี้ยงลูกเองค่ะ ตอนนี้ลูกชายสองขวบครึ่งแล้วเรากำลังสับสนมากเลยว่าควรจะไปทำงานดี หรือไม่
แต่ตอนนี้เริ่มรู้สึกเหงา เพราะลูกชายเริ่มมีเพื่อนมากขึ้น จะติดแม่เฉพาะเวลาหิว ง่วง ตื่นนอนถ้าไม่เจอจะร้องไห้มาก แต่แม่มาจะเลิกร้อง จะคิดถึงเป็นระยะ แต่จะเล่นกับเพื่อนมากกว่าค่ะเรา "เลยมีความคิดว่าอยากจะกลับไปทำงาน เพราะลูกก็อยู่กับเพื่อน ปู่ ย่า เขาก็ดูมีความสุข และได้เรียนรู้อะไร ๆ เพิ่มมากขึ้นกว่าอยู่กับเราสองคน แล้วคิดว่าไอ้เรื่องตื่นนอนมาแล้วร้องหาเรา ซักพักคงจะชินไปเอง....แล้วในใจก็อยากช่วยสามีอีกแรงด้วย " พอเราบอกความคิดนี้ให้สามีฟัง สามีกลับบอกว่าอย่าฟุ้งซ่าน รอจนกว่าลูกจะเข้าโรงเรียนค่ะ ก็ไม่กี่เดือนแล้ว แต่ใจจริงเราอยากให้เขาอยู่บ้านไปจนถึงสี่ขวบค่ะ ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือเปล่า ทางแม่สามีเราไม่มีปัญหาค่ะ เขายินดีดูลูกให้เรา แต่เราตั้งใจว่าจะจ่ายเงินเดือนให้นะคะ แต่สามีก็ยังค้านอยู่ บอกว่าสงสารลูกค่ะ สามียืนยันอย่างเดียวว่าจะให้เราอยู่กะลูกจนกว่าจะไปโรงเรียน ซึ่งเราเองยังคิดไม่ออกเลยว่าเราฟุ้งซ่านตรงไหนที่คิดจะไปทำงาน งงค่ะ สามีบอกว่าอย่าทำให้เขาเหนื่อยใจ และบอกให้เราเลิกคิดเรื่องที่จะไปทำงานค่ะ คือจะถามคุณแม่ๆ ว่า มีใครคิดอย่างเราบ้างไหมคะ แล้วการที่เราคิดแบบนั้น ฟุ้งซ่านตรงไหนคะ สับสนจริงๆ