ลาก่อนที่รัก....
82 วันที่มีค่า วันเวลาที่มีความสุขมากๆ มันหมดไปแล้วววววว
ผมกับเธอคนนั้นเรารู้จักกันคุยกันทุกๆวัน
มันเป็นความผิดผมเองแหระ ที่คิดไปเองเกือบทุกๆอย่าง
และหลงฟังลมปากของเขา บอกรัก บอกคิดถึง ทุกๆวัน
คุยกันเรื่องอนาคตด้วยกันอยู่บ่อยๆ แต่ยังไม่ได้ตกลงกันเป็นแฟน แค่คนรู้ใจ
เขาก็บอกว่าชอบผมนะ แต่....ผมอ่ะมันคิดไปไกลมากกว่าชอบแล้วครับ
ผมรู้สึกเปลี่ยนไปเยอะเลยหลังจากได้รู้จักเขา
ไม่เคยคิดที่จะคุยกับคนอื่น ไม่เคยคิดไปจีบใคร
และก็บอกเขาเสมอๆว่า ถ้าหากว่าไม่ชอบก็บอก มีใครคุยแล้วก็บอก เราไม่อยากไปแย่งของใคร
แต่คำตอบที่ได้อยู่บ่อยๆคือ.....เธอบอกว่าไม่มี
ไอ้ผมก็หลงเชื่อใจ คิดว่าเขาคุยกับผมอยู่คนเดียว  
เขาเป็นคนน่ารักเลยล่ะ เราไปดูหนังด้วยกัน เดินห้างด้วยกัน เป็นธรรมดา
แต่เมื่อวาน (24/4/2556) นี้เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ ทุกอย่างมันดูขุ่นมัวไปหมด หัวใจรู้สึกอ่อนแรงอย่างบอกไม่ถูก
เพราะ 3-4 ก่อนหน้านี้เขาเริ่มห่างหายไป ไม่โทร ไม่ติดต่อ Face book ออนไลน์ แต่ไม่ทัก Line ก็เปลี่ยนรูปอยู่บ่อยๆ


ซึ่งปกติเราต้องคุยกันอย่างน้อยๆวันละหลายๆครั้ง แต่กลับหายไปเฉยๆ โดยไม่บอกอะไรเลย
โทรไปก็บอกว่าดูละครบ้าง ง่วงนอน จะนอนบ้าง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็น
ผมเริ่มตะหงิดๆในใจแล้วว่ามันต้องมีอะไรสักอย่าง มันต้องมีอะไรแปลกๆแน่  



เลยรวบรวมความกล้าและพร้อมที่จะยอมรับทุกอย่างๆ ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้
เลยถามเค้าไปตรงๆว่า นอกจากคุยกับผมแล้ว ยังมีคนอื่นอยู่หรือไม่?  (แต่บอกไปว่า ขอตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม เพราะเริ่มไม่สบายใจแล้ว)
เขาก็เลยบอกว่ามีคนคุยด้วย จีบวันเดียวที่ผมจีบเขาเลย
เป็นผู้ชายที่มีนิสัยตรงข้ามกับผมทุกๆอย่าง แต่ว่าถ้าหากเอาเขาและผมมารวมกัน เขาชอบทั้ง 2  คนนี้มาก  ...
ทำไงได้ล่ะคับ ถึงกับจุก พูดไม่ออกเลยทีเดียว...เพราะตลอดเวลาที่คุยกันผมก็บอกไปเสมอๆ ว่า.................. ถ้าเธอมีใครขอให้บอก...ผมจะเป็นฝ่ายไปเองถ้าเธอมีใครอยู่แล้ว ผมไม่อยากไปแย่งของ ของใคร...
แต่ผมก็พยายามรวบรวมสติที่มาพร้อมกับความเจ็บปวด ถามไปว่า แล้วจะเอายังไงต่อล่ะ ?
และผมบอกไปว่าควรเลือกเอาสักคน อย่าไปคบทีละสองคน อย่าจับปลาสองมือ  ...
คำตอบที่ได้กลับมาคือ เขาเลือกไม่ได้ ไม่รู้จะเลือกใคร  
เขาเลยบอกว่าขอไม่เลือกได้ไหม ? จะคุยทั้งสองคน  โอ้วววว ถึงกับพูดไม่ออกอีกรอบ


ใจมันอยากบอกว่าได้นะ แต่ในความเป็นจริงมันคงทำใจลำบาก   ผมก็ตอบกลับไปว่า ไม่ได้!!!  
มันเป็นไปไม่ได้หรอก ที่จะคบทั้งสองคนพร้อมๆกัน ผมคนนึงล่ะที่ไม่ยอมเหมือนกัน                                                  
และคงไม่มีใครยอมหรอก ถ้าไม่โง่จริงๆ
ผมเลยถามเขาไปว่า แล้วผู้ชายคนนั้นรู้ไหมว่าเธอ คุยกับเราอยู่  เขาก็บอกว่าไม่รู้.............
  (ไง่ล่ะครับ ... ถึงกับสุนัขรับประทานเลยทีเดียว ....... เป็นผมล่ะสิครับ ที่ต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว แต่ผู้ชายคนนั้นไม่รู้อะไรเลย คงมีความสุขมากกับความรักแน่ๆ)  


ตอนนี้ในหัวมันมืดแปดด้าน หาทางออกไม่เจอ
เขาเลยบอกว่าให้ผมช่วยเลือกหน่อย........ใจผมก็อยากให้เขาคุยกับผม คบกับผมต่อ
และไปบอกเลิกกับคนคนนั้น แต่มันเหมือนผมจะเห็นแก่ตัวมากๆ  
เพราะความผิดมันไม่ใช่ผู้ชายเป็นคนก่อเรื่องเลย

ถ้าผมให้เขาเลือกอยู่กับผม ผู้ชายคนนั้นก็คงเจ็บไม่ต่างกับผมตอนนี้หรอกครับ

ผมเลยบอกให้เขาไปคบกับผู้ชายคนนั้นเถอะ  เพราะถึงยังไงผมก็เจ็บอยู่แล้ว ให้มันเจ็บๆไปซะ
สักพักเวลาคงเยียวยาทุกสิ่งให้มันหายดีเอง  ผมไม่ได้ต้องการจะหล่อ หรือดูดีอะไรทั้งสิ้น นะครับ
ถามว่าเจ็บไหม ? ก็เจ็บมากๆครับ แต่ก็ต้องเป็นฝ่ายถอย เพราะคิดไปคิดมาแล้ว
ที่เขาตัดสินใจห่างจากเราไป เขาก็คงอยากไปคุยกับคนนั้นมากกว่าผมแน่นอน  
ทำไงได้ล่ะครับคนมันหมดค่า แล้วและอีกอย่าง มันจะเป็นแผลเป็นรอยใหญ่มากๆ เลย ถ้าหากว่าเขามาคบกับผม
เพราะขนาดยังไม่ได้เป็นแฟนกัน เขายังเป็นแบบนี้ ถ้าคบกันไปยาวๆ
โดยที่เราให้ไปทั้งหมดใจ สุดท้ายยังไงมันก็ต้องเจ็บอยู่ดีใช่หรือเปล่าครับ เลยถอยออกมาดีกว่า
แม้ว่าจะเจ็บเจียนตาย แต่ก็ต้องยอม  ประโยคสุดท้ายที่ผมบอกเขาไปก็คือ
"อย่าไปทำแบบนี้กับใครอีก มันเจ็บมากๆ และให้รักผู้ชายคนนั้นให้มากๆ และขอให้เขารักเธอเหมือนกับที่ฉันนั้นรักเธอ"
ได้แต่ยิ้มและเดินออกห่างๆ แต่ในใจมันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาที่ท่วมเต็มไปหมด *-*