ไม่รู้ว่าจะแท็กตรงไหนดี ขออนุญาตแท็กห้องที่ผู้หญิงเยอะหน่อย อาจจะไม่ตรงประเด็นซะทีเดียว ขออภัยด้วยนะคะ
เรื่องของเรื่องก็คือ… เรารู้สึกว่า แฟนเราทำงานหนักเกินไป ทุ่มเทมากไป จนเวลาที่มีให้กันน้อยลง
เราเป็นข้าราชการค่ะ เข้างาน 8.30 เลิกงาน 16.30 วันหยุดก็เหมือนข้าราชการทั่วๆไป หยุดทุกวันพิเศษตามปฏิทิน ยกเว้นวันตรุษจีน
ส่วนแฟน เป็นวิศวกร ทำอยู่โรงงาน เป็นบริษัทญี่ปุ่น เข้างาน 7.45 เลิกงาน 17.15 โรงงานอยู่ต่างจังหวัด กว่าจะกลับถึงบ้านเค้าซึ่งอยู่ใน กทม.ก็เกือบๆทุ่ม แต่ถ้าวันไหนมีโอทีตอนเย็น ซึ่งส่วนมากก็มักจะต้องมี ก็จะเลิกงานเกือบๆสองทุ่ม กลับถึงบ้านก็สามทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว วันหยุดมีก็เหมือนไม่มี เป็นอย่างไร เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังค่ะ
ที่บอกว่าวันหยุดมี ก็เหมือนไม่มี เพราะว่า ถ้าเกิดเดือนไหนมีวันหยุดนักขัตฤกษ์ ยกตัวอย่างเช่น มีวันหยุดพิเศษ 1 วันในสัปดาห์ไหน วันเสาร์ของสัปดาห์นั้นๆ ต้องไปทำงานชดเชยวันหยุดพิเศษที่ทางบริษัทได้เมตตากรุณาหยุดให้ วันหยุดทางศาสนา วันหยุดประจำชาติ หยุดให้ก็จริง แต่ต้องไปทำงานชดเชย เสาร์ อาทิตย์ บางทีชดเชยแล้ว ยังต้องแถมทำโอทีเพิ่มเข้าไปในวันชดเชยนั้นอีก ส่วนวันฉัตรมงคล วันรัฐธรรมนูญ วันปิยมหาราช จำพวกนี้ไม่ได้หยุดค่ะ
การลางาน โอกาสเป็นไปได้น้อยมาก เพราะงานเยอะ และยังมีผลต่อเบี้ยขยันอีก เพราะฉะนั้นในแต่ละปี แฟนเราจะไม่เคยลาป่วยเลยค่ะ ถึงแม้ว่าจะป่วยอย่างไรก็ตาม ต้องใช้วิธีการลาพักร้อนแทน เพื่อที่จะคงเบี้ยขยันไว้ ไม่เข้าใจว่าคนญี่ปุ่น เค้าไม่อนุญาตให้พนักงาน เจ็บ ป่วย ตาย ได้เลยหรืออย่างไร
เราไม่คิดจะไปตำหนิเค้านะคะ เค้ารักงานที่เค้าทำ เค้ารักองค์กร รักเพื่อนร่วมงาน เต็มใจที่จะทำงานที่นี่ ถึงแม้งานจะหนักเพียงใด เราพยายามเข้าใจ และทำตัวให้เป็นปัญหาน้อยที่สุด
ผลก็คือ ตอนเย็นก็ไม่ค่อยได้โทรคุยกัน ไม่ได้เจอกัน ทานข้าวด้วยกันน้อยมาก ทั้งๆที่เรากะเค้าอยู่ใกล้กันแค่นิดเดียว เค้ากลับถึงบ้านก็เหนื่อย กว่าจะทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็ดึกแล้ว เราก็ไม่อยากไปรบกวน ส่วนวันหยุด ถ้าเค้าทำงานเราก็แทบจะไม่โทรไปเลยค่ะ ส่งไลน์ไปก็ไม่มีเวลาตอบ การจะไปเที่ยวไหนไกลๆ หรือลาหยุดยาว ต้องแพลนกันข้ามปีเลยค่ะ บางทีขนาดแพลนแล้ว ยังต้องเปลี่ยนแปลงกระทันหัน เพราะงานต้องสำคัญกว่า
สรุปคือ เราคิดว่าเรากำลังเหงาค่ะ เหมือนต้องทำอะไร ไปไหน มาไหน คนเดียวอยู่บ่อยๆ วันหยุดของเรา ที่เค้าไม่ได้หยุด เราก็มักจะขลุกตัวอยู่ในห้อง อ่านหนังสือ ฟังเพลง เพ้อฝันไปคนเดียวในโลกส่วนตัวของเรา มันอาจจะผิดที่เรามีเวลามากเกินไปก็ไม่รู้นะคะ ด้วยความที่เค้าทำงานเหนื่อย ทำให้เค้าลืม เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ลืมเอาใจใส่เรา ไม่เคยมีเรื่องราวโรแมนติก ไม่เคยมีคำหวานให้ได้ยินมานานมากแล้ว และเราก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว ว่าเรายังต้องการเค้าอยู่อีกมั้ย….
ที่บ่นมาทั้งหมด แค่อยากจะระบายให้ใครซักคนฟังก็เท่านั้นเองค่ะ ขอบคุณพื้นที่เล็กๆ ที่ให้เราได้บอกเล่าความในใจ และขอโทษหากกระทู้เรามันดูไร้สาระไปซักนิด ไม่ชอบ ก็ข้ามไปนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ
ขอพื้นที่เล็กๆ ระบายความในใจ "เมื่อ..เวลาของเราไม่เคยเท่ากัน"
เรื่องของเรื่องก็คือ… เรารู้สึกว่า แฟนเราทำงานหนักเกินไป ทุ่มเทมากไป จนเวลาที่มีให้กันน้อยลง
เราเป็นข้าราชการค่ะ เข้างาน 8.30 เลิกงาน 16.30 วันหยุดก็เหมือนข้าราชการทั่วๆไป หยุดทุกวันพิเศษตามปฏิทิน ยกเว้นวันตรุษจีน
ส่วนแฟน เป็นวิศวกร ทำอยู่โรงงาน เป็นบริษัทญี่ปุ่น เข้างาน 7.45 เลิกงาน 17.15 โรงงานอยู่ต่างจังหวัด กว่าจะกลับถึงบ้านเค้าซึ่งอยู่ใน กทม.ก็เกือบๆทุ่ม แต่ถ้าวันไหนมีโอทีตอนเย็น ซึ่งส่วนมากก็มักจะต้องมี ก็จะเลิกงานเกือบๆสองทุ่ม กลับถึงบ้านก็สามทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว วันหยุดมีก็เหมือนไม่มี เป็นอย่างไร เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังค่ะ
ที่บอกว่าวันหยุดมี ก็เหมือนไม่มี เพราะว่า ถ้าเกิดเดือนไหนมีวันหยุดนักขัตฤกษ์ ยกตัวอย่างเช่น มีวันหยุดพิเศษ 1 วันในสัปดาห์ไหน วันเสาร์ของสัปดาห์นั้นๆ ต้องไปทำงานชดเชยวันหยุดพิเศษที่ทางบริษัทได้เมตตากรุณาหยุดให้ วันหยุดทางศาสนา วันหยุดประจำชาติ หยุดให้ก็จริง แต่ต้องไปทำงานชดเชย เสาร์ อาทิตย์ บางทีชดเชยแล้ว ยังต้องแถมทำโอทีเพิ่มเข้าไปในวันชดเชยนั้นอีก ส่วนวันฉัตรมงคล วันรัฐธรรมนูญ วันปิยมหาราช จำพวกนี้ไม่ได้หยุดค่ะ
การลางาน โอกาสเป็นไปได้น้อยมาก เพราะงานเยอะ และยังมีผลต่อเบี้ยขยันอีก เพราะฉะนั้นในแต่ละปี แฟนเราจะไม่เคยลาป่วยเลยค่ะ ถึงแม้ว่าจะป่วยอย่างไรก็ตาม ต้องใช้วิธีการลาพักร้อนแทน เพื่อที่จะคงเบี้ยขยันไว้ ไม่เข้าใจว่าคนญี่ปุ่น เค้าไม่อนุญาตให้พนักงาน เจ็บ ป่วย ตาย ได้เลยหรืออย่างไร
เราไม่คิดจะไปตำหนิเค้านะคะ เค้ารักงานที่เค้าทำ เค้ารักองค์กร รักเพื่อนร่วมงาน เต็มใจที่จะทำงานที่นี่ ถึงแม้งานจะหนักเพียงใด เราพยายามเข้าใจ และทำตัวให้เป็นปัญหาน้อยที่สุด
ผลก็คือ ตอนเย็นก็ไม่ค่อยได้โทรคุยกัน ไม่ได้เจอกัน ทานข้าวด้วยกันน้อยมาก ทั้งๆที่เรากะเค้าอยู่ใกล้กันแค่นิดเดียว เค้ากลับถึงบ้านก็เหนื่อย กว่าจะทำธุระส่วนตัวเสร็จ ก็ดึกแล้ว เราก็ไม่อยากไปรบกวน ส่วนวันหยุด ถ้าเค้าทำงานเราก็แทบจะไม่โทรไปเลยค่ะ ส่งไลน์ไปก็ไม่มีเวลาตอบ การจะไปเที่ยวไหนไกลๆ หรือลาหยุดยาว ต้องแพลนกันข้ามปีเลยค่ะ บางทีขนาดแพลนแล้ว ยังต้องเปลี่ยนแปลงกระทันหัน เพราะงานต้องสำคัญกว่า
สรุปคือ เราคิดว่าเรากำลังเหงาค่ะ เหมือนต้องทำอะไร ไปไหน มาไหน คนเดียวอยู่บ่อยๆ วันหยุดของเรา ที่เค้าไม่ได้หยุด เราก็มักจะขลุกตัวอยู่ในห้อง อ่านหนังสือ ฟังเพลง เพ้อฝันไปคนเดียวในโลกส่วนตัวของเรา มันอาจจะผิดที่เรามีเวลามากเกินไปก็ไม่รู้นะคะ ด้วยความที่เค้าทำงานเหนื่อย ทำให้เค้าลืม เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ลืมเอาใจใส่เรา ไม่เคยมีเรื่องราวโรแมนติก ไม่เคยมีคำหวานให้ได้ยินมานานมากแล้ว และเราก็เริ่มไม่แน่ใจแล้ว ว่าเรายังต้องการเค้าอยู่อีกมั้ย….
ที่บ่นมาทั้งหมด แค่อยากจะระบายให้ใครซักคนฟังก็เท่านั้นเองค่ะ ขอบคุณพื้นที่เล็กๆ ที่ให้เราได้บอกเล่าความในใจ และขอโทษหากกระทู้เรามันดูไร้สาระไปซักนิด ไม่ชอบ ก็ข้ามไปนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านค่ะ