สวัสดีครับ

วันนี้เหนื่อย นอยส์ เซ็ง ๆ สงสัยอาการกำเริบ (ยาก็กินครบ)

เคยรู้สึกไหมครับ "ชีวิตมันคงได้แค่เนี่ย"  มันไม่ใช่อารมณ์ปลง
แต่เหมือนไม่เอาอะไรแล้ว ก็อยู่ไปวัน ๆ
ตื่น ไปทำงาน กินข้าวกลางวัน กลับจากทำงาน กินข้าวเย็น
ทำบัญชี เล่นเน็ตแป๊ป นอน

ดูมันนวน ๆ อยู่แบบเนี่ย เสาร์ - อาทิตย์ ก็แค่ตัดทำงานออก



อยู่บ้าน ก็อยู่แต่ในห้อง ที่ทำงานก็อยู่คนเดียว คือ มีอยู่คนเดียว (แต่ไม่รู้สิ ชอบอยู่คนเดียว)

รถไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะได้ซื้อ บ้านยิ่งแล้วใหญ่

แฟนเกิดมายังไม่เคยมีสักคน (ออกจะหน้าตาดีขนาดนี้ )
เพื่อนมักบอกให้ลด spec ลง ผมก็ไม่เข้าใจ spec คืออะไร
ผมก็แค่ยังไม่เจอใครที่ผมชอบก็แค่นั้น ถึงเจอเขาก็ไม่ชอบผม 5555

เคยไหมนอนฝันว่าได้อยู่กับนางในฝัน แต่พอตื่นขึ้นมาก็รู้ว่าเป็นแค่ฝัน
ก็พยายามกลับหมอนแล้วนอนต่อ กลับไม่เจอเธออีก

ใคร ๆ เขาก็สอนว่าอย่าเอาตัวไปเปรียบเทียบกับคนอื่น
แต่บางทีก็อดไม่ได้ ว่าทำไมว่าชีวิตออกแนวอินดี้ ไม่เหมือนชาวบ้านเขา
เงินเดือนก็อยู่ล่างสุด ห่างกันแบบเป็นเท่า ๆ  

เพื่อนชวนออกไปกินข้าว คิดแล้วคิดอีก ไปดีไหม ถ้าไปต้องประหยัดอีกกี่วัน
5555  หัวเราะทั้งน้ำตาจริง ๆ

ตอนนี้ยืนถือลูกท้อ 5555
เคยลุยทำงานหนัก
ตำแหน่งก็ไม่ได้  รางวัลก็ถูกข้ามหัวไป
เปลี่ยนงาน 2 หน เงินเดือนลด คือ ต้องทำ ไม่ทำก็ไม่มีกินแล้ว

ตอนนี้คิดอย่างเดียว
ใช้ชีวิตแบบประหยัด ๆ เก็บเงินไว้ใช้ตอนแก่  

เฮ้อ...ชีวิต

ขอบคุณครับ ที่มารับฟัง (อย่าเครียดนะ)

ปล.วันนี้ขนาดจะไปอาบน้ำ แมลงสาปยังขวาง กว่าจะได้อาบ

ปล.2 ผมมั่นใจว่าผมเป็นคนดี แต่เหมือนถูก   ทอดทิ้ง
(ถ้าจะทดสอบก็อยากบอกว่าไม่ต้องแล้วกรอบแล้ว)
พ่อแม่ผมดูแลนะ ผมมันลูกกตัญญู ผมให้ท่าน 1 ใน 3 ของเงินเดือน
ไม่เคยทำความเดือดเนื้อร้อนใจ
จานก็ล้าง แม้บ้านจะไม่ได้ถู

ปล.3 พรุ่งนี้วันพระ ก็ใส่บาตรก็กรวดน้ำให้กันบ้าง