ชีวิต "คู่" ของลูก

การเริ่มต้นชีวิตคู่ของลูกทำให้ผู้เป็นพ่อต้องแวะไปดูเรือนหอที่ลูกเลือกไว้   

บ้านปกติทั่วไปเมื่อเดินเข้าบ้านเราจะพบห้องรับแขก แต่บ้านที่ลูกผมชอบ เปิดบ้านมาก็เจอบันไดขึ้นชั้นสองเลยทีเดียว  

เอ้า...ไม่เป็นไร บ้านหลังนี้อาจจะสร้างขึ้นมาเพื่อคนสองคนอย่างแท้จริงก็ได้   เมื่อมาถึงห้องนอนก็เริ่มเข้าใจได้ทันทีว่า ทำไมลูกถึงชอบบ้านหลังนี้  เพราะห้องนอนเท่ห์มาก  

แต่เมื่อเดินออกจากห้องนอน ผมรู้สึกอึดอัด หายใจไม่ออก เดินไปเปิดหน้าต่างรูปร่างแปลก ๆ เท่ห์ ๆตามเคย แต่เปิดไม่ได้มันเป็นหน้าต่างปลอมเมื่อเดินเข้าใกล้ ถึงสังเกตเห็นว่าวิวนอกหน้าต่างก็ปลอมอีกเหมือนกัน   ลูกหัวเราะเยาะพ่อและบอกว่า พ่อเชยจัง  สมัยนี้ถ้าร้อนก็เปิดแอร์ซิ จะไปเปิดหน้าต่างทำไม  ลูกให้ข้อมูลเพิ่มเติมอีกว่าบ้านหลังนี้เก็บเสียงจากบุคคลภายนอก  จะได้ยินก็แต่เสียงของคู่รักในบ้านเท่านั้น มันจะเงียบจนได้ยินเสียงความในใจกันเลยทีเดียวแหละ    ลูกมีเหตุผลของลูกแต่ผมมีความรู้สึกของผม เพราะอาการอึดอัด หายใจไม่ออก เหลียวหามุมโปร่ง โล่งสบายก็ไม่มี มีก็แต่มุมว่างเปล่า จะใช้เอนใช้นอนก็ไม่ได้  คนแก่อย่างผมจึงต้องรีบอัปเปหิตัวเองออกจากบ้าน

ผมถามลูกอีกครั้งว่าทำไมถึงชอบบ้านหลังนี้ ลูกบอกว่าบ้านหลังนี้ดีไซด์แปลก มีความกล้าที่ไม่เหมือนใคร  เขาเรียกว่า Post Modern

ระหว่างทางที่ขับรถกลับบ้าน จู่ ๆ น้ำตาผมก็ไหลออกมา เพราะผมเคยหวังไว้ว่าบ้านหลังใหม่ของลูกจะมีห้องนอนให้ผมอยู่สักห้องในยามแก่เฒ่า แต่ลูกไม่ได้คำนึงถึงคนแก่อย่างผมเลย  ลูกคำนึงแต่ตัวเอง

มันคือความกลัว กลัวว่าคนรุ่นใหม่ที่จะเป็นใหญ่ในสังคมจะสนใจแต่รูปแบบ ใส่ใจแต่ความเท่ห์ มองหาแต่ความแปลก  จนลืมอารมณ์ขั้นพื้นฐานคือความรู้สึก