ไม่ไหวๆนะ อั้ม แอมป์

เห็นมีคอมเม้นท์เรื่องการแต่งตัว มีเรื่องตลกร้ายจะเล่าสู่กันฟัง   
เย็นๆเดินกับเพื่อนสาวอิตาเลียนในย่านมิดทาวน์ นิวยอร์กอากาศราวๆ24 F
ชาวบ้านชาวเมืองเค้าแต่งตัวกันแบบจัดหนัก แต่ข้างหน้าเราที่เดินกันอยู่ มีหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินห่างเราออกไปไม่ถึง สิบเมตร ผู้ชายมองจากด้านหลังดูโอเค แต่ผู้หญิงผมสีนํ้าตาลเหลือบทอง สูงโปร่ง สวมถุงน่องดำบางๆ  กางเกงยินส์ขาสั้นจุ้ดจู๋ทับ รองเท้าบู้ทยาวเกือบถึงเข่า โดดเด่นมาก  เนื่องจากเห็นด้านหลังเลยบอกไม่ได้ว่าเป็นคนชาติไหน

ทีแรกก็ไม่ได้สนใจ แต่เห็นผู้ชายที่เดินตามถนนข้างๆเรา วิจารณ์อย่างเมามัน ประมาณว่าขายบริการหรือเปล่า แล้วหัวเราะกัน ไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่มันได้ยิน  เราเลยแอบซุบซิบกันมั่ง เพิ่อนอิชั้นว่า คนเอเชียแน่นอน พวกเค้าน่ะไม่แต่งตัวกันอย่างนี้ ในเวลาอย่างนี้หรอก อิชั้นก็คิดว่าใช่ เลยเร่งเดินให้ทันสองคนนั้น เเละยังแถมได้ยินบทสนทนาเป็นภาษาไทยของทั้งคู่ ผู้ชายเป็นเก้งค่ะ ผู้หญิงสวยเลยแหละแต่ก็พูดกู  อิชั้นเลยรีบบอกเพื่อน เออ เอเชียและคนไทยว่ะ แล้วรีบพาเพื่อนเดินหนี อายเพื่อนก็อาย

ไม่ได้ว่าอั้มนะคะ เห็นคนไทยเยอะเลย ชอบแต่งตัวแบบนั้น ได้ฟังคนวิจารณ์แล้วอายแทน  ไปต่างบ้านต่างเมือง ระวังไว้นิดก็ดีค่ะ