ประเภทแรก...
เป็นคนที่แคร์คนอื่น เลยทำเพื่อคนอื่น คิดตลอดเวลาว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างไรต่อการกระทำของตัวเอง (จริงๆมันคือความเห็นแก่ตัวแบบหนึ่งนะ คือกลัวว่าตัวเองจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ไม่มั่นใจในตัวเองอะไรแบบนี้) คนอื่นอยากได้อะไร ถ้าทำได้ก็จะพยายามทำให้ จนบางครั้ง เหมือนเนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง แถมเอากระดูกไปแขวนคอ และเพราะยังเป็นมนุษย์ พอทำดีแล้วคนอื่นไม่เห็นค่า ก็ได้แต่มานั่งเสียใจ ร้องไห้กับตัวเองคนเดียว บางทีก็เดือดร้อนคนรอบข้างที่สนิทสนมกันมาทุกข์ไปด้วย (เขาทุกข์ที่เห็นเราทุกข์ และเราก็ไปรู้สึกผิดที่เขามาทุกข์กะเรา) เป็นคนทึ่ทำอะไรแล้วก็ทุ่มเททำให้คนอื่นมากๆ บางครั้งคนอื่นก็มองว่า...เป็นหน้าที่ที่คนๆนี้ต้องทำ (ตลกดี) แล้วก็มาน้อยใจ เจ็บปวด เวลาโดนว่า... (ทำให้เขาไม่ดี โดนตำหนิ พอไม่ทำ...ก็โดนว่าอีก ว่าถ้าเธอไม่ทำใครจะทำ) จนบางครั้ง...สุขภาพจิตเสีย...
ประเภทที่สอง...
เป็นคนที่เอาตัวรอด อยู่แบบรู้จักอยู่ หลีกเลี่ยงปัญหาตลอด อะไรที่รู้ว่าทำไปแล้วมีปัญหาแน่ ไม่ทำ ผลักภาระให้คนอื่นแบบเนียนๆได้โดยการเอาเหตุผลอื่นๆมาอ้าง... จนในบางครั้งกลายเป็นคนที่ไม่รู้สึกรู้สาในความคิดของคนอื่น ทั้งๆที่ก็รู้ตัวเองดีว่า ตัวเองสามารถช่วยคนอื่นได้ เพียงแต่ตัวเองต้องยอมเสียสละความสุขสว่วนตัว ลำบากเพื่อคนอื่นบ้าง แต่ก็ไม่ทำ นิ่งเฉย ถือว่าไม่ใช่ธุระ แต่ลึกๆกลับมีความรู้สึกผิดตลอดเวลา เพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่นิ่งดูดาย ทั้งๆที่ตัวเองช่วยได้ ทำได้แต่ก็ไม่ทำ...
.
.
.
หากคุณจำเป็นต้องเลือกที่จะเป็น 1 ในสองคนนี้ คุณจะเลือกเป็นแบบไหนคะ? เพราะอะไร?
ส่วนตัวมองว่า การเป็นผู้ใหญ่ที่ดี ควรจะมีความรับผิดชอบต่อตัวเองและคนอื่นด้วย และอยากรู้สึกถึงการรับผิดชอบตรงจุดนั้นให้ได้ แต่...มันยากเหลือเกินค่ะ ตลอดเวลาเราเคยคิดว่า เราต้องรับผิดชอบต่อตัวเอง พยายามทำแบบนั้นมาตลอด แต่พอถึงสถานการณ์ที่ต้องคิดเผื่อคนอื่น มองให้ลึกขึ้น มันเลยเหมือนเป็นทางเลือกของตัวเองค่ะ... ว่าฉันจะอยู่แบบรู้จักอยู่ และเป็นแบบคนประเภทที่สองดีไหม? แต่ลึกๆก็ไม่อยากจะเป็นแบบนั้นเลยจริงๆค่ะ...แต่จะให้ทำแบบคนแรก...บอกตรงๆว่าเราเองก็คงไม่ไหวแล้ว
ช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย...และนี่เป็นอีกจุดหนึ่งที่ต้องตัดสินใจให้ดีดี ว่าเราควรเลือกที่จะเป็นคนแบบไหน? จริงๆเราอยากเป็นคนดี ทำสิ่งที่ดีนะ และเราก็อยากทำดีแบบไม่หวังผลอะไรด้วยจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอะไร แต่พูดน่ะมันพูดง่าย ให้ทำจริงๆ เกิดเรื่องจริงๆ มันก็ยากที่จะทำค่ะ มันเลยถึงจุดที่ต้องตัดสินใจ
ถ้าเป็นพวกคุณ พวกคุณเลือกแบบไหนคะ?
ปล. อย่าบอกว่าถ้าเป็นแค่คนอื่นจะแคร์ทำไม...เพราะบางครั้ง คำว่าคนอื่นตรงๆนี้ มันหมายความถึงคำว่าครอบครัว แม้จะไม่ได้ผูกพันอะไรกันมากมาย แต่ครอบครัวก็ยังเป็นครอบครัวเสมอ เฮ้อออ~ เครียดมาก...แอบท้อจริงๆ
ระหว่างคนสองประเภทนี้ คุณเลือกที่จะเป็นแบบไหน เพราะอะไรคะ?
เป็นคนที่แคร์คนอื่น เลยทำเพื่อคนอื่น คิดตลอดเวลาว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างไรต่อการกระทำของตัวเอง (จริงๆมันคือความเห็นแก่ตัวแบบหนึ่งนะ คือกลัวว่าตัวเองจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ไม่มั่นใจในตัวเองอะไรแบบนี้) คนอื่นอยากได้อะไร ถ้าทำได้ก็จะพยายามทำให้ จนบางครั้ง เหมือนเนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง แถมเอากระดูกไปแขวนคอ และเพราะยังเป็นมนุษย์ พอทำดีแล้วคนอื่นไม่เห็นค่า ก็ได้แต่มานั่งเสียใจ ร้องไห้กับตัวเองคนเดียว บางทีก็เดือดร้อนคนรอบข้างที่สนิทสนมกันมาทุกข์ไปด้วย (เขาทุกข์ที่เห็นเราทุกข์ และเราก็ไปรู้สึกผิดที่เขามาทุกข์กะเรา) เป็นคนทึ่ทำอะไรแล้วก็ทุ่มเททำให้คนอื่นมากๆ บางครั้งคนอื่นก็มองว่า...เป็นหน้าที่ที่คนๆนี้ต้องทำ (ตลกดี) แล้วก็มาน้อยใจ เจ็บปวด เวลาโดนว่า... (ทำให้เขาไม่ดี โดนตำหนิ พอไม่ทำ...ก็โดนว่าอีก ว่าถ้าเธอไม่ทำใครจะทำ) จนบางครั้ง...สุขภาพจิตเสีย...
ประเภทที่สอง...
เป็นคนที่เอาตัวรอด อยู่แบบรู้จักอยู่ หลีกเลี่ยงปัญหาตลอด อะไรที่รู้ว่าทำไปแล้วมีปัญหาแน่ ไม่ทำ ผลักภาระให้คนอื่นแบบเนียนๆได้โดยการเอาเหตุผลอื่นๆมาอ้าง... จนในบางครั้งกลายเป็นคนที่ไม่รู้สึกรู้สาในความคิดของคนอื่น ทั้งๆที่ก็รู้ตัวเองดีว่า ตัวเองสามารถช่วยคนอื่นได้ เพียงแต่ตัวเองต้องยอมเสียสละความสุขสว่วนตัว ลำบากเพื่อคนอื่นบ้าง แต่ก็ไม่ทำ นิ่งเฉย ถือว่าไม่ใช่ธุระ แต่ลึกๆกลับมีความรู้สึกผิดตลอดเวลา เพราะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่นิ่งดูดาย ทั้งๆที่ตัวเองช่วยได้ ทำได้แต่ก็ไม่ทำ...
.
.
.
หากคุณจำเป็นต้องเลือกที่จะเป็น 1 ในสองคนนี้ คุณจะเลือกเป็นแบบไหนคะ? เพราะอะไร?
ส่วนตัวมองว่า การเป็นผู้ใหญ่ที่ดี ควรจะมีความรับผิดชอบต่อตัวเองและคนอื่นด้วย และอยากรู้สึกถึงการรับผิดชอบตรงจุดนั้นให้ได้ แต่...มันยากเหลือเกินค่ะ ตลอดเวลาเราเคยคิดว่า เราต้องรับผิดชอบต่อตัวเอง พยายามทำแบบนั้นมาตลอด แต่พอถึงสถานการณ์ที่ต้องคิดเผื่อคนอื่น มองให้ลึกขึ้น มันเลยเหมือนเป็นทางเลือกของตัวเองค่ะ... ว่าฉันจะอยู่แบบรู้จักอยู่ และเป็นแบบคนประเภทที่สองดีไหม? แต่ลึกๆก็ไม่อยากจะเป็นแบบนั้นเลยจริงๆค่ะ...แต่จะให้ทำแบบคนแรก...บอกตรงๆว่าเราเองก็คงไม่ไหวแล้ว
ช่วงนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย...และนี่เป็นอีกจุดหนึ่งที่ต้องตัดสินใจให้ดีดี ว่าเราควรเลือกที่จะเป็นคนแบบไหน? จริงๆเราอยากเป็นคนดี ทำสิ่งที่ดีนะ และเราก็อยากทำดีแบบไม่หวังผลอะไรด้วยจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอะไร แต่พูดน่ะมันพูดง่าย ให้ทำจริงๆ เกิดเรื่องจริงๆ มันก็ยากที่จะทำค่ะ มันเลยถึงจุดที่ต้องตัดสินใจ
ถ้าเป็นพวกคุณ พวกคุณเลือกแบบไหนคะ?
ปล. อย่าบอกว่าถ้าเป็นแค่คนอื่นจะแคร์ทำไม...เพราะบางครั้ง คำว่าคนอื่นตรงๆนี้ มันหมายความถึงคำว่าครอบครัว แม้จะไม่ได้ผูกพันอะไรกันมากมาย แต่ครอบครัวก็ยังเป็นครอบครัวเสมอ เฮ้อออ~ เครียดมาก...แอบท้อจริงๆ