แทนคนนั้นว่า P
คือลักษณะภายนอกเราดูเหมือนทอม ตัวสูงผอม ตัดผมสั้นแต่ไม่มาก นิสัยก็ห้าวๆลุยๆ เราเป็นพวกชอบเล่นกับเพื่อนผชเล่นแบบเตะต่อยตบตีกระทืบกันเลยบางที มันอาจจะเกินไปหน่อยกับความเป็นผญแต่ก็แค่เล่นเจ็บตัวไปบ้างแต่สนุก
แต่มีอยู่คนนึงเราเล่นกันบ่อยเป็นพิเศษนั่นก็คือP ไปรรเจอหน้ากันทะเลาะกันทุกวันกลับบ้านคุยกันในเฟสบุ๊คก็ทะเลาะกันอีก เราไม่รู้ว่าเราชอบมันไปได้ยังไง ไม่รู้ด้วยว่าชอบตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่สังเกตตัวเองได้ว่าคอยมองหาว่ามันอยู่ตรงไหนทำอะไรยังไง
เราพยายามเลิกชอบ เราไม่ได้อยากชอบมัน แต่ยิ่งทำก็ยิ่งชอบเพิ่มมากขึ้นๆ นานเข้าๆ จู่ๆก็คิดขึ้นว่าPต้องมีแฟนแน่เลย แล้วนั่นก็จริงๆ เมื่อเพื่อนคนนึงพูดขึ้นมาให้ได้ยิน เฮ๊ยPกับน้องNเป็นไงมั่ง Pไม่ตอบแต่ยิ้มเขินๆ ได้ยินตอนนั้นรู้สึกเหมือนมีอะไรตกไปที่ตะตุมขนาดพอรู้ๆมาหน่อยแล้วนะ เราก็คิดว่า

เอ๊ยน้องNมาตอนไหน แอบมองอยู่ทุกวันทำไมไม่รู้เลยวะ
พอPเริ่มมีแฟนเป็นตัวเป็นตนมันดูมีความสุขมาก ในขณะที่เราหงอยลงไปเรื่อยๆแล้วความรู้สึกชอบมันก็เพิ่มมากขึ้นๆ จนก่อนปิดเทอมภาคเรียนแรกของม.6เราเลยเล่าให้เพื่อนฟังว่าเราแอบชอบP เพื่อนก็บอกเฮ้ยจริงอ่ะ บางคนก็บอก

ถูกที่ผิดเวลา บางคนก็กูว่าแล้วเห็นเล่นด้วยกันบ่อยๆ
มีวันนึงนั่งเล่นกันในโรงอาหาร
มีรุ่นน้องคนนึงเดินมาขยิบตายิ้มแล้วชี้นิ้วมาที่เรา ซึ่งเราคุยกับเพื่ิอนก่อนที่จะเห็นน้อง ว่าเราสงสัยว่าน้องเขาจะชอบเรารึป่าวพอหันมา ป๊ะ!เลย พอน้องเขาเดินผ่านไปเพื่อนเรามันเลยตะโกนบอกเพื่อนคนอื่นที่เป็นผช พวกนั้นมันได้ยินเลยล้อเราซักพักมันหันไปหาP
'เอาแล้วไงมัวแต่กักไว้P' ได้ยินอย่างนั้นเราใจเต้นเลยแต่ไม่แสดงอาการมากเพราะตีหน้านิ่งเก่ง ส่วนPมันดูเหมือนจะเขินๆแต่เราก็ไม่แน่ใจมันทำเป็นเปลี่ยนเรื่องไปเรื่องอื่น
ช่วงนั้นสับสนกับPมันมากๆ ท่าทางของมันบางครั้งมันก็ดูเหมือนจะชอบเราแต่บางครั้งมันก็ไม่มีอะไร
แล้วมีช่วงนึงที่รรจัดติว
เพื่อนเราไม่มีใครมารรเลย มีเราแล้วก็กลุ่มของPบางคน เรารู้สึกว่าPพยายามเข้าหาเรามากเกินไป รู้สึกใกล้ชิดมากเกินความจำเป็น เรานั่งคุยเฟสทามกับเพื่อนPมันหยิบหูฟังอีกข้างไปฟังด้วย แต่ดึงมากไปหูข้างที่เราฟังหลุดมันจับผมเราทัดหูแล้วใส่หูฟังให้ ตอนนั้นตกใจปนเขินมากแต่ไม่แสดงออก แล้วเราก็นั่งช่วยเพื่อนคนอื่นๆทำงาน เราหันไปมองงานศิลปะของกลุ่มมันที่ยังทำไม่เสร็จหางตาเราเห็นว่ามันหันมามองเรา เราก็เลื่อนสายตามามองมันเนียนๆประมาณว่ามองทำไม แต่แทนที่มันจะหันกลับไปทำงานต่อมันดันสบตาเรานานมาก เราก็เฮ้ยไรวะคิดในใจ ทำตัวไม่ถูกไปซักพัก 5555
มันทำให้เราสับสนมาก ทำให้อยากตบหัว กระทืบมันเลย ด่ามันในใจว่า

มีแฟนอยู่แล้ว

มาให้ความหวังทำไมวะ
สายที่เราเรียนเป็นสายศิลป์ภาษาแล้วมีให้ทำละคร เราได้เล่าให้เพื่อนผญในห้องฟังเราก็ไม่ได้อะไร แต่พอจบงานละครเพื่อนผญคนนั้นมองเราแปลกๆ ซึ่งเราไม่คิดว่าเราคิดไปเองแน่เพราะว่าเจ้าตัวพยายามมองเราให้รู้ืตัวตลอด เรามาสังเกตทีหลังว่าเพื่อนผญคนนั้นพยายามคุยเล่นกับPแบบสนิทสนมมากจนผิดปกติ แต่เราคิดว่าเรากับเพื่อนผญนั่นมีสิทธิเท่าเทียมกัน Pมันก็มีแฟนของมัน เรากับเพื่อนผญนั่นก็ทำได้แค่แอบชอบ อีกอย่างพักหลังเราเริ่มไม่อยากชอบมันแล้ว ก็เลยไม่สนใจว่าเพื่อนผญนั่นมากนัก จะทำอะไรก็ทำไป ไม่สนไม่รับรู้ตอนนั้นเราไม่คุยไม่มองหน้าPเลย มันก็พยายามคุยกับเราแต่เราถามตอบคำแล้วพูดน้อยลง มันก็ดูไม่ค่อยสนใจอะไรเท่าไหร่ เราเล่าเรื่องเพื่อนผญนั่นให้กลุ่มเพื่อนเราฟัง พวกเพื่อนมันก็เริ่มสังเกตกันแล้วก็จริงชีแรงมากหลังจากงานละคร เรียกแทนตัวเองกับPว่าที่รักๆๆ มีชั่วโมงที่เรียนดนตรีแล้วต้องสอบประกอบเครื่องดนตรีชีดันสอบไปตอนที่Pมันยังไม่ขึ้นมา แต่พอPขึ้นมาเท่านั้นแหละชีพูดขึ้นมาว่า ที่รักขึ้นมาช้าไม่ทันดูเค้าสอบ เพื่อนเรามันหันมามองหน้าเราเลยว่าเราจะได้ยินมั้ยเพราะว่าเรานั่งเล่นเกมส์ในโทรศัพท์อยู่เพราะสอบไปแล้ว เราเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เพื่อนแล้วก็ก้มไปเล่นเกมส์ต่อ ตอนนั้นอยากร้องไห้มั้ยก็อยากนะ แต่ไม่เอาหรอกไม่อยากให้คนอื่นเห็นเราอ่อนแอ เราไม่ชอบให้ใครมาสงสารเรา
ยาวไปหน่อยขอโทษด้วย แต่เราแค่อยากระบาย
ชอบเพื่อนมา2ปี
คือลักษณะภายนอกเราดูเหมือนทอม ตัวสูงผอม ตัดผมสั้นแต่ไม่มาก นิสัยก็ห้าวๆลุยๆ เราเป็นพวกชอบเล่นกับเพื่อนผชเล่นแบบเตะต่อยตบตีกระทืบกันเลยบางที มันอาจจะเกินไปหน่อยกับความเป็นผญแต่ก็แค่เล่นเจ็บตัวไปบ้างแต่สนุก
แต่มีอยู่คนนึงเราเล่นกันบ่อยเป็นพิเศษนั่นก็คือP ไปรรเจอหน้ากันทะเลาะกันทุกวันกลับบ้านคุยกันในเฟสบุ๊คก็ทะเลาะกันอีก เราไม่รู้ว่าเราชอบมันไปได้ยังไง ไม่รู้ด้วยว่าชอบตอนไหน มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่สังเกตตัวเองได้ว่าคอยมองหาว่ามันอยู่ตรงไหนทำอะไรยังไง
เราพยายามเลิกชอบ เราไม่ได้อยากชอบมัน แต่ยิ่งทำก็ยิ่งชอบเพิ่มมากขึ้นๆ นานเข้าๆ จู่ๆก็คิดขึ้นว่าPต้องมีแฟนแน่เลย แล้วนั่นก็จริงๆ เมื่อเพื่อนคนนึงพูดขึ้นมาให้ได้ยิน เฮ๊ยPกับน้องNเป็นไงมั่ง Pไม่ตอบแต่ยิ้มเขินๆ ได้ยินตอนนั้นรู้สึกเหมือนมีอะไรตกไปที่ตะตุมขนาดพอรู้ๆมาหน่อยแล้วนะ เราก็คิดว่า
พอPเริ่มมีแฟนเป็นตัวเป็นตนมันดูมีความสุขมาก ในขณะที่เราหงอยลงไปเรื่อยๆแล้วความรู้สึกชอบมันก็เพิ่มมากขึ้นๆ จนก่อนปิดเทอมภาคเรียนแรกของม.6เราเลยเล่าให้เพื่อนฟังว่าเราแอบชอบP เพื่อนก็บอกเฮ้ยจริงอ่ะ บางคนก็บอก
มีวันนึงนั่งเล่นกันในโรงอาหาร
มีรุ่นน้องคนนึงเดินมาขยิบตายิ้มแล้วชี้นิ้วมาที่เรา ซึ่งเราคุยกับเพื่ิอนก่อนที่จะเห็นน้อง ว่าเราสงสัยว่าน้องเขาจะชอบเรารึป่าวพอหันมา ป๊ะ!เลย พอน้องเขาเดินผ่านไปเพื่อนเรามันเลยตะโกนบอกเพื่อนคนอื่นที่เป็นผช พวกนั้นมันได้ยินเลยล้อเราซักพักมันหันไปหาP
'เอาแล้วไงมัวแต่กักไว้P' ได้ยินอย่างนั้นเราใจเต้นเลยแต่ไม่แสดงอาการมากเพราะตีหน้านิ่งเก่ง ส่วนPมันดูเหมือนจะเขินๆแต่เราก็ไม่แน่ใจมันทำเป็นเปลี่ยนเรื่องไปเรื่องอื่น
ช่วงนั้นสับสนกับPมันมากๆ ท่าทางของมันบางครั้งมันก็ดูเหมือนจะชอบเราแต่บางครั้งมันก็ไม่มีอะไร
แล้วมีช่วงนึงที่รรจัดติว
เพื่อนเราไม่มีใครมารรเลย มีเราแล้วก็กลุ่มของPบางคน เรารู้สึกว่าPพยายามเข้าหาเรามากเกินไป รู้สึกใกล้ชิดมากเกินความจำเป็น เรานั่งคุยเฟสทามกับเพื่อนPมันหยิบหูฟังอีกข้างไปฟังด้วย แต่ดึงมากไปหูข้างที่เราฟังหลุดมันจับผมเราทัดหูแล้วใส่หูฟังให้ ตอนนั้นตกใจปนเขินมากแต่ไม่แสดงออก แล้วเราก็นั่งช่วยเพื่อนคนอื่นๆทำงาน เราหันไปมองงานศิลปะของกลุ่มมันที่ยังทำไม่เสร็จหางตาเราเห็นว่ามันหันมามองเรา เราก็เลื่อนสายตามามองมันเนียนๆประมาณว่ามองทำไม แต่แทนที่มันจะหันกลับไปทำงานต่อมันดันสบตาเรานานมาก เราก็เฮ้ยไรวะคิดในใจ ทำตัวไม่ถูกไปซักพัก 5555
มันทำให้เราสับสนมาก ทำให้อยากตบหัว กระทืบมันเลย ด่ามันในใจว่า
สายที่เราเรียนเป็นสายศิลป์ภาษาแล้วมีให้ทำละคร เราได้เล่าให้เพื่อนผญในห้องฟังเราก็ไม่ได้อะไร แต่พอจบงานละครเพื่อนผญคนนั้นมองเราแปลกๆ ซึ่งเราไม่คิดว่าเราคิดไปเองแน่เพราะว่าเจ้าตัวพยายามมองเราให้รู้ืตัวตลอด เรามาสังเกตทีหลังว่าเพื่อนผญคนนั้นพยายามคุยเล่นกับPแบบสนิทสนมมากจนผิดปกติ แต่เราคิดว่าเรากับเพื่อนผญนั่นมีสิทธิเท่าเทียมกัน Pมันก็มีแฟนของมัน เรากับเพื่อนผญนั่นก็ทำได้แค่แอบชอบ อีกอย่างพักหลังเราเริ่มไม่อยากชอบมันแล้ว ก็เลยไม่สนใจว่าเพื่อนผญนั่นมากนัก จะทำอะไรก็ทำไป ไม่สนไม่รับรู้ตอนนั้นเราไม่คุยไม่มองหน้าPเลย มันก็พยายามคุยกับเราแต่เราถามตอบคำแล้วพูดน้อยลง มันก็ดูไม่ค่อยสนใจอะไรเท่าไหร่ เราเล่าเรื่องเพื่อนผญนั่นให้กลุ่มเพื่อนเราฟัง พวกเพื่อนมันก็เริ่มสังเกตกันแล้วก็จริงชีแรงมากหลังจากงานละคร เรียกแทนตัวเองกับPว่าที่รักๆๆ มีชั่วโมงที่เรียนดนตรีแล้วต้องสอบประกอบเครื่องดนตรีชีดันสอบไปตอนที่Pมันยังไม่ขึ้นมา แต่พอPขึ้นมาเท่านั้นแหละชีพูดขึ้นมาว่า ที่รักขึ้นมาช้าไม่ทันดูเค้าสอบ เพื่อนเรามันหันมามองหน้าเราเลยว่าเราจะได้ยินมั้ยเพราะว่าเรานั่งเล่นเกมส์ในโทรศัพท์อยู่เพราะสอบไปแล้ว เราเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เพื่อนแล้วก็ก้มไปเล่นเกมส์ต่อ ตอนนั้นอยากร้องไห้มั้ยก็อยากนะ แต่ไม่เอาหรอกไม่อยากให้คนอื่นเห็นเราอ่อนแอ เราไม่ชอบให้ใครมาสงสารเรา
ยาวไปหน่อยขอโทษด้วย แต่เราแค่อยากระบาย