กึ๊ดเติงหาบ้านเกิด

ปีนี้ ผมไม่ได้กลับไปบ้านเกิด เช่นคนอื่นๆ เพราะกลัวกรุงเทพฯ หาย เอ๊ย...ไม่ใช่ครับ เพราะต้องพาแฟนไปดูแลแม่ยายที่สถานดูแลผู้สูงอายุที่ อ.สามพราน แต่ที่ทำงานวันนี้เงียบเหงา เพราะต่างคนต่างเหลียวซ้าย แลขวา พอปลอดสายตาผู้คน ก็แว่บกลับไปบ้าน ส่วนที่ใครจองตั๋วรถทัวร์ไว้ ก็เริ่มออกเดินทางคืนนี้ และมีตั๋วขากลับ ซึ่งจองล่วงหน้าเป็นเวลาเกือบสองเดือนทีเดียว ไม่ใช่กระหืดกระหอบมาซื้อตั๋ววันนี้ พรุ่งนี้ เพราะตั๋วเต็มตั้งแต่มะโว้แล้ว ต้องรอเสี่ยงโชคกับรถเสริมที่ บขส.เขาจัดไว้ให้นั่นแหละครับ

สำหรับช่วงสงกรานต์ ถึงแม้จะมีงานอยู่ทั่วประเทศ คงไม่มีที่ไหนสนุกเท่าเชียงใหม่ ถ้ายกเรื่องเครื่องดองของเมาออกไปนะครับ ถือในช่วงนี้ ถ้าใครออกบ้านโดยไม่เปียกเลย แสดงว่าอยู่ในรถแอร์ หรือถ้านั่งมอเตอร์ไซต์ไป ก็จะกลายเป็น "คนขึด" ในสายตาคนทั่วไปทีเดียว

เมื่อปีก่อนๆ มีภาพหลุดจากการสาดน้ำ โดยที่สาวเจ้าใส่ชุดแส็ค ผ้าบางๆ อยู่ในบ้าน พอดีมีธุระเร่งด่วน เลยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซต์ออกนอกบ้าน ลืมคิดไปว่าตัวเองอยู่ในชุดอะไร เจอด่านสาดน้ำบนถนนข้่งนอกเข้า ทำเอาบ่าวๆ หลายคน ขันหรือถังหลุดจากมือ  แต่บางราย รีบระดมเทน้ำพลางดูภาพเกือบเปิดเผยนั้นจนเป็นที่พอใจ ก่อนจะปล่อยไปเจอด่านสาดน้ำข้างหน้าต่อไป



ฟังแล้วอย่าคิดมากนะครับ เอาแต่ตลกๆ ขำๆ ก็พอ