ดวงดาวยังระยิบวาว
ก้อนเมฆสีขาวยังยิ้มอยู่บนฟ้า
ดอกไม้ยังเบ่งบานสายลมยังพัดพา
และน้ำตาก็ยังรินรดหัวใจ
ดวงดาวแอบหลบไปพักสายตา
ท้องฟ้าสีฟ้าไม่รู้ว่าก้อนเมฆหายไปไหน
ดอกไม้ร่วงโรยสายลมที่พัดโรยหายไป
แต่น้ำตาที่รินรดหัวใจ ยังไม่หยุดริน
" รักเท่าลมหายใจที่มี "
ประโยคแบบนี้เลี่ยนไปหรือเปล่า
"คงไม่อยากมีชีวิต ถ้าไม่เหลือเรา"
ประโยคเศร้าๆ ที่เราไม่เข้าใจ
ซึ่งฉัน...คงไม่พูดแบบนั้น
รักกันอยู่ ก็ดูแลกัน เท่าที่ทำได้
รักเท่ารัก ไม่ต้องรักเท่าลมหายใจ
และใช้ชีวิตด้วยกันไป....
วันข้างหน้าจะเป็นยังไง ไม่กังวล
ขอบคุณที่รักฉัน
ขอบคุณความอบอุ่นในหัวใจดวงนั้นที่มีให้เสมอ
ขอบคุณสำหรับความจริงใจที่มีให้ของเธอ
ขอบคุณสำหรับความรักที่มีให้ฉันเสมอในหัวใจ
ความรู้สึกของฉันคงไม่ต่างจากเธอ
คือรักและคิดถึงเสมอ..แม้ตอนที่หลับใหล
รู้หรือเปล่าวันไหนไม่เห็นหน้า..รู้สึกว่าเหงาใจ
รู้หรือเปล่า....ไม่มีนาทีไหน..ไม่รักเธอ
ฉันยังเจ็บจมอยู่กับความเหว่ว้า
ภาพเก่าๆ ที่เคยผุดพรายขึ้นมา..ยังไม่เลือนหาย
รินน้ำตา..ด้วยความร้าวปร่า เดียวดาย
จะมีใครเล่าที่เข้าใจในกัน
ร้องไห้จนหมอนเปียกชื้น
น้ำตารื้นข้างแก้มฉัน
ยิ่งมองสิ่งที่เธอ เคยให้กัน
หัวใจยิ่งระริกหวั่น ..ยิ่งมองมันยิ่งน้ำตาริน
ทุกคำที่เธอสารภาพกับฉัน
วันนี้เธอคงลืมมันจนหมดสิ้น
"ยังรักเธอนะ" พูดไปเธอก้อไม่ได้ยิน
คงมีแต่ฉันที่ยังอิน ...กับคำที่เธอลวง
ทุกครั้งที่รู้สึกท้อ.....
ที่รู้สึกว่าการเดินต่อ เป็นเรื่องเหนื่อยล้า
สิ่งที่ฉันทำในช่วงเวลา
คือแหงนหน้ามองท้องฟ้าไกล
ความกว้างทำให้ฉันรู้สึกดี
ไม่ว่าตอนนั้น ตอนนี้ ฟ้าจะเป็นสีไหน
ดังนั้น ถ้าในวันนี้ เธอท้อใจ
"แหงนหน้าขึ้นนะ"
เห็นไหม ฟ้ากำลังมองเธอ
ทุกครั้งที่รู้สึกท้อ.....
ที่รู้สึกว่าการเดินต่อ เป็นเรื่องเหนื่อยล้า
สิ่งที่ฉันทำในช่วงเวลา
คือแหงนหน้ามองท้องฟ้าไกล
ความกว้างทำให้ฉันรู้สึกดี
ไม่ว่าตอนนั้น ตอนนี้ ฟ้าจะเป็นสีไหน
ดังนั้น ถ้าในวันนี้ เธอท้อใจ
"แหงนหน้าขึ้นนะ"
เห็นไหม ฟ้ากำลังมองเธอ
ไม่รู้ท้องฟ้าเคยเบื่อดาวหรือไม่
ไม่รุ้เมฆเคยน้อยใจสายลมรึเปล่า
ไม่รู้มีกี่คนที่ชินชากับคำว่า "เรา"
จนไม่รุ้ว่าจะเหงา เมื่อไม่มี
ไม่รู้ว่าใครๆ จะตกหลุมรักกัน
เป็นบางวันหรือ ซ้ำๆ คงที่
ปัจจุบันที่ฉันรู้ คือ ทุกๆ นาที
ไม่เคยมี .. ที่ไม่ตกหลุมรักเธอ
ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก
ยังไม่อยากลุกจากเตียงไปไหน
เสียงนาฬิกาเหมือนจะเร่งให้ฉันนั้น ขาดใจ
เริ่มต้นเช้าวันใหม่....
...คงเป็นวันสุดท้ายจะได้พบเธอ
วันนี้แล้วใช่ไหม....
ที่คนคอยรักและคอยดูแลหัวใจฉันมาเสมอ
จะต้องลาร้างจากไปไม่อาจพบเจอ
นั่นคือความจริงที่ฉันและเธอต้องยอมรับมัน
จำใจลุกจากเตียง..
ปลอบตัวเองว่าเสียงนาฬิกาเป็นเพียงความฝัน
และเราสองคนจะไม่มีวันพรากจากกัน
แม้จะรู้อยู่เต็มใจว่าสิ่งเหล่านั้น..ฉันโกหกตัวเอง
..ดีใจจังที่เธอกลับมา
เธอคงซึ้งแล้วสิว่าฉันรักเธอแค่ไหน
เหนื่อยพอหรือยังกับการเดินทางของหัวใจ
บนเส้นทางที่ยาวไกลสุดสายตา
ฉันไม่ใช่จุดเริ่มต้น
เป็นเพียงร่มไม้ข้างถนนบนเส้นทางการค้นหา
เธออ่อนกำลังแล้วหยุดนั่ง พักสายตา
เพื่อที่จะมุ่งหน้า ค้นหาของเธอต่อไป
เธอย้อนกลับมาอีกครั้ง
ร่มไม้ที่เคยพักนั่ง ก็ยังมีร่มเงาให้
จะไม่ถามเธอหรอกนะว่า...กลับมาทำไม
พักเถอะ...พักให้สบาย
ความรักของ ต้นไม้จะโอบกอดเธอ
หัวใจลอยล่องไปในสายน้ำ
จินตนาการเวียนว่าย.. ในความฝัน
ยังระลึกอยู่ ผู้ชายของความผูกพัน
จึงปล่อยหัวใจร่อนเร่หาคนคนนั้น ..เรื่อยมา
คิดถึงอัศวินขี่ม้าขาว
ที่ปล่อยให้หญิงสาวขี้เหงาต้องเหว่ว้า
ยังจำได้ดี ... คำมั่น สัญญา
"ผมจะกลับมา" คำพูดนี้ยังซึ้งใจ
ข
หญิงสาวผู้ไร้ซึ่งความอดทน
ยังว้าวน เมื่อเธอไม่อยู่ใกล้
จึงวางหัวใจในเรือใบไม้ ..ให้ลอยไปหาคนไกล
ถ้าเขารู้จะกลับมาไหม ? ........
มาปลอบปะโลมผู้หญิงที่กำลังร้องไห้เพราะรักเธอ
อาจเป็นเพราะไม่เคยรักใครเท่านี้
ชีวิตที่มีจึงไม่เคยคิดถึงใครเท่าเธอมาก่อน
ไม่เคยคิดถึงใครจนร้องไห้ก่อนหลับตานอน
แต่การคิดถึงเธอก็สอนให้ฉันได้เข้าใจ
เพราะรักเธอมาก เมื่อต้องห่าง จึงเป็นอย่างนี้
อย่าหาว่าฉันอ่อนแอเลยนะคนดี ที่ร้องไห้
เฝ้ามองท้องฟ้า ส่งความคิดถึงไป
อย่างหวังให้ความคิดถึงเดินทางไกลจนถึงเธอ
อาจเป็นเพราะไม่เคยรักใครเท่านี้
ชีวิตที่มีจึงไม่เคยคิดถึงใครเท่าเธอมาก่อน
ไม่เคยคิดถึงใครจนร้องไห้ก่อนหลับตานอน
แต่การคิดถึงเธอก็สอนให้ฉันได้เข้าใจ
เพราะรักเธอมาก เมื่อต้องห่าง จึงเป็นอย่างนี้
อย่าหาว่าฉันอ่อนแอเลยนะคนดี ที่ร้องไห้
เฝ้ามองท้องฟ้า ส่งความคิดถึงไป
อย่างหวังให้ความคิดถึงเดินทางไกลจนถึงเธอ
คืนเหงา
ก้อนเมฆสีขาวยังยิ้มอยู่บนฟ้า
ดอกไม้ยังเบ่งบานสายลมยังพัดพา
และน้ำตาก็ยังรินรดหัวใจ
ดวงดาวแอบหลบไปพักสายตา
ท้องฟ้าสีฟ้าไม่รู้ว่าก้อนเมฆหายไปไหน
ดอกไม้ร่วงโรยสายลมที่พัดโรยหายไป
แต่น้ำตาที่รินรดหัวใจ ยังไม่หยุดริน
" รักเท่าลมหายใจที่มี "
ประโยคแบบนี้เลี่ยนไปหรือเปล่า
"คงไม่อยากมีชีวิต ถ้าไม่เหลือเรา"
ประโยคเศร้าๆ ที่เราไม่เข้าใจ
ซึ่งฉัน...คงไม่พูดแบบนั้น
รักกันอยู่ ก็ดูแลกัน เท่าที่ทำได้
รักเท่ารัก ไม่ต้องรักเท่าลมหายใจ
และใช้ชีวิตด้วยกันไป....
วันข้างหน้าจะเป็นยังไง ไม่กังวล
ขอบคุณที่รักฉัน
ขอบคุณความอบอุ่นในหัวใจดวงนั้นที่มีให้เสมอ
ขอบคุณสำหรับความจริงใจที่มีให้ของเธอ
ขอบคุณสำหรับความรักที่มีให้ฉันเสมอในหัวใจ
ความรู้สึกของฉันคงไม่ต่างจากเธอ
คือรักและคิดถึงเสมอ..แม้ตอนที่หลับใหล
รู้หรือเปล่าวันไหนไม่เห็นหน้า..รู้สึกว่าเหงาใจ
รู้หรือเปล่า....ไม่มีนาทีไหน..ไม่รักเธอ
ฉันยังเจ็บจมอยู่กับความเหว่ว้า
ภาพเก่าๆ ที่เคยผุดพรายขึ้นมา..ยังไม่เลือนหาย
รินน้ำตา..ด้วยความร้าวปร่า เดียวดาย
จะมีใครเล่าที่เข้าใจในกัน
ร้องไห้จนหมอนเปียกชื้น
น้ำตารื้นข้างแก้มฉัน
ยิ่งมองสิ่งที่เธอ เคยให้กัน
หัวใจยิ่งระริกหวั่น ..ยิ่งมองมันยิ่งน้ำตาริน
ทุกคำที่เธอสารภาพกับฉัน
วันนี้เธอคงลืมมันจนหมดสิ้น
"ยังรักเธอนะ" พูดไปเธอก้อไม่ได้ยิน
คงมีแต่ฉันที่ยังอิน ...กับคำที่เธอลวง
ทุกครั้งที่รู้สึกท้อ.....
ที่รู้สึกว่าการเดินต่อ เป็นเรื่องเหนื่อยล้า
สิ่งที่ฉันทำในช่วงเวลา
คือแหงนหน้ามองท้องฟ้าไกล
ความกว้างทำให้ฉันรู้สึกดี
ไม่ว่าตอนนั้น ตอนนี้ ฟ้าจะเป็นสีไหน
ดังนั้น ถ้าในวันนี้ เธอท้อใจ
"แหงนหน้าขึ้นนะ"
เห็นไหม ฟ้ากำลังมองเธอ
ทุกครั้งที่รู้สึกท้อ.....
ที่รู้สึกว่าการเดินต่อ เป็นเรื่องเหนื่อยล้า
สิ่งที่ฉันทำในช่วงเวลา
คือแหงนหน้ามองท้องฟ้าไกล
ความกว้างทำให้ฉันรู้สึกดี
ไม่ว่าตอนนั้น ตอนนี้ ฟ้าจะเป็นสีไหน
ดังนั้น ถ้าในวันนี้ เธอท้อใจ
"แหงนหน้าขึ้นนะ"
เห็นไหม ฟ้ากำลังมองเธอ
ไม่รู้ท้องฟ้าเคยเบื่อดาวหรือไม่
ไม่รุ้เมฆเคยน้อยใจสายลมรึเปล่า
ไม่รู้มีกี่คนที่ชินชากับคำว่า "เรา"
จนไม่รุ้ว่าจะเหงา เมื่อไม่มี
ไม่รู้ว่าใครๆ จะตกหลุมรักกัน
เป็นบางวันหรือ ซ้ำๆ คงที่
ปัจจุบันที่ฉันรู้ คือ ทุกๆ นาที
ไม่เคยมี .. ที่ไม่ตกหลุมรักเธอ
ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก
ยังไม่อยากลุกจากเตียงไปไหน
เสียงนาฬิกาเหมือนจะเร่งให้ฉันนั้น ขาดใจ
เริ่มต้นเช้าวันใหม่....
...คงเป็นวันสุดท้ายจะได้พบเธอ
วันนี้แล้วใช่ไหม....
ที่คนคอยรักและคอยดูแลหัวใจฉันมาเสมอ
จะต้องลาร้างจากไปไม่อาจพบเจอ
นั่นคือความจริงที่ฉันและเธอต้องยอมรับมัน
จำใจลุกจากเตียง..
ปลอบตัวเองว่าเสียงนาฬิกาเป็นเพียงความฝัน
และเราสองคนจะไม่มีวันพรากจากกัน
แม้จะรู้อยู่เต็มใจว่าสิ่งเหล่านั้น..ฉันโกหกตัวเอง
..ดีใจจังที่เธอกลับมา
เธอคงซึ้งแล้วสิว่าฉันรักเธอแค่ไหน
เหนื่อยพอหรือยังกับการเดินทางของหัวใจ
บนเส้นทางที่ยาวไกลสุดสายตา
ฉันไม่ใช่จุดเริ่มต้น
เป็นเพียงร่มไม้ข้างถนนบนเส้นทางการค้นหา
เธออ่อนกำลังแล้วหยุดนั่ง พักสายตา
เพื่อที่จะมุ่งหน้า ค้นหาของเธอต่อไป
เธอย้อนกลับมาอีกครั้ง
ร่มไม้ที่เคยพักนั่ง ก็ยังมีร่มเงาให้
จะไม่ถามเธอหรอกนะว่า...กลับมาทำไม
พักเถอะ...พักให้สบาย
ความรักของ ต้นไม้จะโอบกอดเธอ
หัวใจลอยล่องไปในสายน้ำ
จินตนาการเวียนว่าย.. ในความฝัน
ยังระลึกอยู่ ผู้ชายของความผูกพัน
จึงปล่อยหัวใจร่อนเร่หาคนคนนั้น ..เรื่อยมา
คิดถึงอัศวินขี่ม้าขาว
ที่ปล่อยให้หญิงสาวขี้เหงาต้องเหว่ว้า
ยังจำได้ดี ... คำมั่น สัญญา
"ผมจะกลับมา" คำพูดนี้ยังซึ้งใจ
ข
หญิงสาวผู้ไร้ซึ่งความอดทน
ยังว้าวน เมื่อเธอไม่อยู่ใกล้
จึงวางหัวใจในเรือใบไม้ ..ให้ลอยไปหาคนไกล
ถ้าเขารู้จะกลับมาไหม ? ........
มาปลอบปะโลมผู้หญิงที่กำลังร้องไห้เพราะรักเธอ
อาจเป็นเพราะไม่เคยรักใครเท่านี้
ชีวิตที่มีจึงไม่เคยคิดถึงใครเท่าเธอมาก่อน
ไม่เคยคิดถึงใครจนร้องไห้ก่อนหลับตานอน
แต่การคิดถึงเธอก็สอนให้ฉันได้เข้าใจ
เพราะรักเธอมาก เมื่อต้องห่าง จึงเป็นอย่างนี้
อย่าหาว่าฉันอ่อนแอเลยนะคนดี ที่ร้องไห้
เฝ้ามองท้องฟ้า ส่งความคิดถึงไป
อย่างหวังให้ความคิดถึงเดินทางไกลจนถึงเธอ
อาจเป็นเพราะไม่เคยรักใครเท่านี้
ชีวิตที่มีจึงไม่เคยคิดถึงใครเท่าเธอมาก่อน
ไม่เคยคิดถึงใครจนร้องไห้ก่อนหลับตานอน
แต่การคิดถึงเธอก็สอนให้ฉันได้เข้าใจ
เพราะรักเธอมาก เมื่อต้องห่าง จึงเป็นอย่างนี้
อย่าหาว่าฉันอ่อนแอเลยนะคนดี ที่ร้องไห้
เฝ้ามองท้องฟ้า ส่งความคิดถึงไป
อย่างหวังให้ความคิดถึงเดินทางไกลจนถึงเธอ