ไปในทิศทางเดิม

O ริ้วภูษา, นวลลออเหมือนต่อเรื่อง ผ่านย่างเยื้องรูปโฉมล้อมโลมขวัญ ดั่งสายน้ำเลี้ยวไหลล้อมไพรวัลย์ โอบไอชื้นลูบพรรณร่วมกันมา O สายน้ำโอบสิงขรซอกซอนเลี้ยว อีกร่างเปรียววางรอยดั่งคอยท่า ขจีแห่งหิมวัลย์ล้

0 สุดทางรักเหลือชังไว้สั่งเชือด สยามรัฐฤาหยดเลือดจะเหือดหาย เหล่าแวดล้อมพร้อมมีดเริ่มกรีดกราย รอหยาดเลือดรวมสายที่ปลายคม 0 สุดเส้นทางสายรัก, ที่ปักขวาง คือกฎสร้างกำกับรอทับถม ปริยายถ่อยเถื่อนวางเงื่อน

O นิ้วเรียวในอุ้งมือราวยื้อยุด ตรึงภาพฉุดฉวยฝ่า-โศกาสมัย ก้าวย่างจึงปวดร้าวทุกก้าวไป ด้านชาที่ด้านในฝ่าได้ฤา O ปวงแวดล้อมคล้ายเฉพาะจะเยาะเย้ย ให้คุ้นเคยแรงพิโยคที่โลกสื่อ แขนคล้องแขนรูปประโลมยิ่งโหมกร