ผมไม่เคยใส่ใจหรอกครับ ที่มีคนบอกว่าเงิน 2.2 ล้านล้านบาท ถ้านำมาปูเรียงกันจะกินพื้นที่เท่ากับสนามบินดอนเมืองถึงสี่สนาม หรือถ้านำมาเรียงต่อกันจะยาวตั้งแต่เหนือจดใต้เป็นร้อยๆรอบ เพราะผมเห็นว่า มันเป็นเงินที่จะมาพลิกโฉมประเทศ ไม่ใช่เงินที่เขาโกงกันสักหน่อย ดังนั้นต่อให้เป็นสิบสนามบินดอนเมือง หรือยาวเท่ากับเส้นรอบวงของโลก ถ้ามันสามารถพลิกโฉมประเทศตามความตั้งใจ ผมไม่แคร์ครับ
ผมไม่หวั่นหรอกครับ ที่ใครต่อใครบอกว่ามันเป็นการกู้มากที่สุดของประเทศ เพราะการจะปรับเปลี่ยนประเทศที่ขาดการพัฒนามาเป็นเวลานาน ต้องใช้เงินมากเป็นธรรมดา เราจะใช้ “ปาก”อย่างเดียว คงไม่มีทางที่จะนำประเทศไปให้ถึงฝันได้หรอกครับ
ผมไม่กังวลหรอกครับว่า การกู้ครั้งนี้จะเป็นการกู้ตาม พรก.หรือพรบ.กู้เงินหรอกครับ ไม่ห่วงว่าจะยากต่อการตรวจสอบหรือไม่ เพราะไม่ว่าจะเป็นการกู้ พรก.กู้เงินของ ปชป. ก็กำลังถูกชี้มูลในหลายคดี หรือแม้แต่การใช้งบประมาณปกติ ผมก็เห็นมีการทุจริตกันเสียทุกครั้งไป ดังนั้นมัวพกแต่ความกังวล พอดีไม่ต้องทำอะไรให้ตามทันชาวบ้านชาวช่องเขาหรอกครับ ข้อสำคัญถ้าเป็นห่วงเรื่องการยากต่อการตรวจสอบ ทำไมไม่เสนอกฎหมายห้ามใช้ทั้ง พรก.และพรบ.ล่ะครับ ผมจึงมองว่าเป็นเพียงวาทกรรมทางการเมืองเท่านั้น
ผมไม่แปลกใจหรอกครับ ที่มีคนพยายามบอกว่า การกู้เงิน 2.2 ล้านล้านบาท แค่ดอกเบี้ยก็ไปถึง 3 ล้านล้านบาท รวมกันก็จะเป็นหนี้กันถึง 5 ล้านล้านบาทกันไปโน่น มันก็เป็นปกติของการกู้เงินอยู่แล้วนี่ครับ ยิ่งเป็นการกู้ระยะยาว ดอกเบี้ยยิ่งมาก ดังนั้นการกู้ถึง 50 ปี ดอกเบี้ยจะไม่สูงกว่าเงินต้นได้อย่างไร แต่อย่างน้อยมันยังมีความชัดเจนถึงกรอบเวลาของการกู้ ซึ่งต่างจากเงินกู้แปดแสนล้านของ ปชป.ที่ไม่เคยให้ความชัดเจนเลยว่า จะจ่ายเมื่อไหร่?
ผมไม่วิตกหรอกครับว่า ผมจะเป็นหนี้เพิ่มขึ้นอีกเท่าไหร่จากการกู้ครั้งนี้ เพราะตลอดชีวิตที่เกิดมา ผมก็เป็นหนี้อยู่แล้ว และเพิ่มมากขึ้นทุกทีไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลไหนก็ตาม แต่โอกาสที่รัฐบาลให้พร้อมกับก่อหนี้นั้น มีเพียงไม่กี่รัฐบาลเท่านั้นที่สร้างความหวังให้กับผม ซึ่งรัฐบาลนี้ก็เป็นอีกหนึ่งรัฐบาลที่ผมพอเห็นความหวัง หากต้องเป็นหนี้เพิ่ม เพื่อแลกกับอนาคตที่ผมและลูกหลานจะทำมาหากินได้คล่องขึ้นล่ะก้อ ผมยอมครับ
ผมไม่สงสัยหรอกครับ ถ้าการพลิกโฉมประเทศครั้งนี้ ยังมีหลายโครงการที่ยังไม่ครอบคลุมทั่วประเทศดั่งที่รัฐบาลวางแผนไว้ เพราะนี่เป็นเรื่องใหญ่ที่สุดของประเทศ ดังนั้นจึงต้องค่อยเป็นค่อยไป แล้วค่อยๆต่อยอดกันทีหลัง ขอเพียงประชาชนให้ความเชื่อมั่น ให้ความศรัทธา ช่วยกันผลักช่วยกันดัน ผมเชื่อว่า เราจะได้เห็นการพัฒนาครั้งยิ่งใหญ่ของประเทศเลยทีเดียว กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียวฉันใด การพลิกโฉมประเทศก็คงไม่ง่ายฉันนั้น และถ้าไม่เริ่มก็จะไม่เจอปัญหา ดังนั้นผมจึงอยากเห็นรัฐบาลแก้ปัญหา ดีกว่าไม่มีปัญหาเพราะไม่ทำอะไรเลยนะครับ
ผมไม่รู้สึกเหนือความคาดหมายหรอกครับ ที่ได้ยินคุณอภิสิทธิพูดถึง ถ้าไม่ใช้โครงการประชานิยม คงไม่ต้องกู้เงินมากมาย เพื่อพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน เพราะผมรู้เสมอมาว่า คุณอภิสิทธินั้นมีฉายา “ดีแต่พูด” ไม่ใช่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่เป็นภาพลักษณ์แสดงตัวตนของคุณอภิสิทธิ์ได้อย่างชัดเจนที่สุด เพราะตอนคุณอภิสิทธิ์เป็นนายกฯนั้น คุณอภิสิทธิ์นอกจากไม่ยกเลิกโครงการประชานิยมทั้งหลายแล้ว ยังกลายเป็นมหาประชานิยมด้วยซ้ำไป ส่วนเรื่องรถไฟความเร็วสูง ในสมัยคุณอภิสิทธิ์นั้น มันเป็นสุดยอดของนโยบายที่จะยกระดับคุณภาพชีวิตของคนไทย แต่พอเป็นโครงการของรัฐบาลอื่น กลายเป็นรถไฟขนผักไปซะงั้น ผมจึงไม่เคยใส่ใจกับคำพูดของคนพันธุ์นั้นเลยครับ
ผมไม่เคยกลัวหรอกครับที่จะเห็นโครงการยิ่งใหญ่ระดับนี้
จะมีแต่ตอม่ออย่างโฮปเวล ที่สุดท้ายยังต้องเสียค่าโง่
จะมีแต่เสาเข็มเหมือนสถานีตำรวจทั่วประเทศ
หรือแม้กระทั่งผู้บริหารต้องไปนอนเฝ้าก็ยังสร้างสนามเสร็จไม่ทันการแข่งขันฟุตซอลโลก
เพราะรัฐบาลที่จะอาสาทำงานนี้ ล้วนแต่เป็นบุคลากรที่เคยประสบความสำเร็จกับนโยบายมากมายที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นหน้าฉากหรือหลังฉากก็ตาม โดยเฉพาะนายกฯที่เคยเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทมหาชนที่ครอบคลุมระดับประเทศ อีกทั้งยังมีอดีตนายกฯที่เป็นที่ยอมรับของคนทั้งโลกคอยให้คำปรึกษา ผมจึงไม่กลัวว่าจะไม่สำเร็จตามเป้าหมายที่วางไว้
แต่ที่ผมเป็นห่วงกลับเป็นสถานการณ์ทางการเมือง
ผมเป็นห่วงฝ่ายค้านที่เน้นการเมืองมากกว่าผลประโยชน์ของประเทศ
ผมเป็นห่วงการตรวจสอบที่เน้นอคติมากกว่าหลักฐาน
ผมเป็นห่วงนักวิชาการที่เน้นโจมตีมากกว่าเสนอความเห็น
ผมเป็นห่วงฝ่ายไม่เห็นด้วยเน้นบิดเบือนมากกว่าเสนอความจริง
ผมเป็นห่วงองค์กรอิสระจะวินิจฉัยโดยเน้นสถานการณ์มากกว่ากฎหมาย
และสุดท้ายที่ผมเป็นห่วงก็คือ ลูกหลานของผมในอีก 50 ปีข้างหน้า ยังต้องมาต่อล้อต่อเถียงกัน ทะเลาะเบาะแว้งกันในเรื่องความไม่พร้อมของประเทศไทยกันอีกต่อไปหรือเปล่าก็ไม่รู้
เงินกู้ 2.2 ล้านๆในความคิดเห็นผม
ผมไม่หวั่นหรอกครับ ที่ใครต่อใครบอกว่ามันเป็นการกู้มากที่สุดของประเทศ เพราะการจะปรับเปลี่ยนประเทศที่ขาดการพัฒนามาเป็นเวลานาน ต้องใช้เงินมากเป็นธรรมดา เราจะใช้ “ปาก”อย่างเดียว คงไม่มีทางที่จะนำประเทศไปให้ถึงฝันได้หรอกครับ
ผมไม่กังวลหรอกครับว่า การกู้ครั้งนี้จะเป็นการกู้ตาม พรก.หรือพรบ.กู้เงินหรอกครับ ไม่ห่วงว่าจะยากต่อการตรวจสอบหรือไม่ เพราะไม่ว่าจะเป็นการกู้ พรก.กู้เงินของ ปชป. ก็กำลังถูกชี้มูลในหลายคดี หรือแม้แต่การใช้งบประมาณปกติ ผมก็เห็นมีการทุจริตกันเสียทุกครั้งไป ดังนั้นมัวพกแต่ความกังวล พอดีไม่ต้องทำอะไรให้ตามทันชาวบ้านชาวช่องเขาหรอกครับ ข้อสำคัญถ้าเป็นห่วงเรื่องการยากต่อการตรวจสอบ ทำไมไม่เสนอกฎหมายห้ามใช้ทั้ง พรก.และพรบ.ล่ะครับ ผมจึงมองว่าเป็นเพียงวาทกรรมทางการเมืองเท่านั้น
ผมไม่แปลกใจหรอกครับ ที่มีคนพยายามบอกว่า การกู้เงิน 2.2 ล้านล้านบาท แค่ดอกเบี้ยก็ไปถึง 3 ล้านล้านบาท รวมกันก็จะเป็นหนี้กันถึง 5 ล้านล้านบาทกันไปโน่น มันก็เป็นปกติของการกู้เงินอยู่แล้วนี่ครับ ยิ่งเป็นการกู้ระยะยาว ดอกเบี้ยยิ่งมาก ดังนั้นการกู้ถึง 50 ปี ดอกเบี้ยจะไม่สูงกว่าเงินต้นได้อย่างไร แต่อย่างน้อยมันยังมีความชัดเจนถึงกรอบเวลาของการกู้ ซึ่งต่างจากเงินกู้แปดแสนล้านของ ปชป.ที่ไม่เคยให้ความชัดเจนเลยว่า จะจ่ายเมื่อไหร่?
ผมไม่วิตกหรอกครับว่า ผมจะเป็นหนี้เพิ่มขึ้นอีกเท่าไหร่จากการกู้ครั้งนี้ เพราะตลอดชีวิตที่เกิดมา ผมก็เป็นหนี้อยู่แล้ว และเพิ่มมากขึ้นทุกทีไม่ว่าจะเป็นรัฐบาลไหนก็ตาม แต่โอกาสที่รัฐบาลให้พร้อมกับก่อหนี้นั้น มีเพียงไม่กี่รัฐบาลเท่านั้นที่สร้างความหวังให้กับผม ซึ่งรัฐบาลนี้ก็เป็นอีกหนึ่งรัฐบาลที่ผมพอเห็นความหวัง หากต้องเป็นหนี้เพิ่ม เพื่อแลกกับอนาคตที่ผมและลูกหลานจะทำมาหากินได้คล่องขึ้นล่ะก้อ ผมยอมครับ
ผมไม่สงสัยหรอกครับ ถ้าการพลิกโฉมประเทศครั้งนี้ ยังมีหลายโครงการที่ยังไม่ครอบคลุมทั่วประเทศดั่งที่รัฐบาลวางแผนไว้ เพราะนี่เป็นเรื่องใหญ่ที่สุดของประเทศ ดังนั้นจึงต้องค่อยเป็นค่อยไป แล้วค่อยๆต่อยอดกันทีหลัง ขอเพียงประชาชนให้ความเชื่อมั่น ให้ความศรัทธา ช่วยกันผลักช่วยกันดัน ผมเชื่อว่า เราจะได้เห็นการพัฒนาครั้งยิ่งใหญ่ของประเทศเลยทีเดียว กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียวฉันใด การพลิกโฉมประเทศก็คงไม่ง่ายฉันนั้น และถ้าไม่เริ่มก็จะไม่เจอปัญหา ดังนั้นผมจึงอยากเห็นรัฐบาลแก้ปัญหา ดีกว่าไม่มีปัญหาเพราะไม่ทำอะไรเลยนะครับ
ผมไม่รู้สึกเหนือความคาดหมายหรอกครับ ที่ได้ยินคุณอภิสิทธิพูดถึง ถ้าไม่ใช้โครงการประชานิยม คงไม่ต้องกู้เงินมากมาย เพื่อพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน เพราะผมรู้เสมอมาว่า คุณอภิสิทธินั้นมีฉายา “ดีแต่พูด” ไม่ใช่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่เป็นภาพลักษณ์แสดงตัวตนของคุณอภิสิทธิ์ได้อย่างชัดเจนที่สุด เพราะตอนคุณอภิสิทธิ์เป็นนายกฯนั้น คุณอภิสิทธิ์นอกจากไม่ยกเลิกโครงการประชานิยมทั้งหลายแล้ว ยังกลายเป็นมหาประชานิยมด้วยซ้ำไป ส่วนเรื่องรถไฟความเร็วสูง ในสมัยคุณอภิสิทธิ์นั้น มันเป็นสุดยอดของนโยบายที่จะยกระดับคุณภาพชีวิตของคนไทย แต่พอเป็นโครงการของรัฐบาลอื่น กลายเป็นรถไฟขนผักไปซะงั้น ผมจึงไม่เคยใส่ใจกับคำพูดของคนพันธุ์นั้นเลยครับ
ผมไม่เคยกลัวหรอกครับที่จะเห็นโครงการยิ่งใหญ่ระดับนี้
จะมีแต่ตอม่ออย่างโฮปเวล ที่สุดท้ายยังต้องเสียค่าโง่
จะมีแต่เสาเข็มเหมือนสถานีตำรวจทั่วประเทศ
หรือแม้กระทั่งผู้บริหารต้องไปนอนเฝ้าก็ยังสร้างสนามเสร็จไม่ทันการแข่งขันฟุตซอลโลก
เพราะรัฐบาลที่จะอาสาทำงานนี้ ล้วนแต่เป็นบุคลากรที่เคยประสบความสำเร็จกับนโยบายมากมายที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นหน้าฉากหรือหลังฉากก็ตาม โดยเฉพาะนายกฯที่เคยเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทมหาชนที่ครอบคลุมระดับประเทศ อีกทั้งยังมีอดีตนายกฯที่เป็นที่ยอมรับของคนทั้งโลกคอยให้คำปรึกษา ผมจึงไม่กลัวว่าจะไม่สำเร็จตามเป้าหมายที่วางไว้
แต่ที่ผมเป็นห่วงกลับเป็นสถานการณ์ทางการเมือง
ผมเป็นห่วงฝ่ายค้านที่เน้นการเมืองมากกว่าผลประโยชน์ของประเทศ
ผมเป็นห่วงการตรวจสอบที่เน้นอคติมากกว่าหลักฐาน
ผมเป็นห่วงนักวิชาการที่เน้นโจมตีมากกว่าเสนอความเห็น
ผมเป็นห่วงฝ่ายไม่เห็นด้วยเน้นบิดเบือนมากกว่าเสนอความจริง
ผมเป็นห่วงองค์กรอิสระจะวินิจฉัยโดยเน้นสถานการณ์มากกว่ากฎหมาย
และสุดท้ายที่ผมเป็นห่วงก็คือ ลูกหลานของผมในอีก 50 ปีข้างหน้า ยังต้องมาต่อล้อต่อเถียงกัน ทะเลาะเบาะแว้งกันในเรื่องความไม่พร้อมของประเทศไทยกันอีกต่อไปหรือเปล่าก็ไม่รู้