ผมไม่ใช่เกย์ แต่..

แนนอนครับผมไม่ใช่เกย์ หรืออะไรทำนองนั้น แต่เรื่องคือ
เมื่อย้อนกลับไป 3-4 ปีที่แล้วสมัยผมเรียนมัธยม4 ในเช้าวันหนึ่งขณะนั่งอยู่ในรถรับส่ง ผู้หญิงคนหนึ่งรุ่นน้องผม 1 ปี
เธอด่าน้องชายเธอในขณะที่กินข้าวกล่อง แต่กินไม่หมดแล้วโยนใส่ถังขยะ ว่า "แกกินข้าวให้หมดน่ะ แกรู้มัยว่าข้าวที่แกไม่กินหน่ะ
มันร้องไห้น่ะ" เท่านี้แหละคับ เสียงนี้เข้าที่หู ทะลุสมอง ผมชอบคำนี้มากเพราะตอนเป็นเด็กเล็กๆ ยายเคยสอนผมเสมอ
(ภาพผมตอนเด็กโผล่ขึ้นมาเลย) หลังนั้นผมก็หลงรักเธอ แต่เธอก็ไม่สนใจ บอกก็บอกไปแล้ว ก็ยังเหมือนเดิม รู้ว่าเธอชอบสีเหลืองก็ไปหาดอกไม้สีเหลืองสวยๆ มาให้ ผมทำทุกอย่างจริงๆ หลงรักเธอแบบหัวปักหัวปรำ จริงๆ พอหลายปีเข้า จบม6 ผมก็ไปเรียนมหาลัย ห่างไกลแต่ใจ
ก็ยังรักอยุ่  
แต่.... เมื่อ 6 เดือนที่แล้ว ผมกลับมาบ้าน และแน่นอนตอนเย็นๆก็ไปเล่นกีฬาที่โรงเรียนแถวบ้านตามประสาวัยรุ่นชายทั่วไป
ที่โต๊ะปิงปอง ณ ตอนนั้นและคู่เล่นของผมเป็นเด็กม3 ครับ ทุกครั้งที่ลูกปิงปองตกพื้นแล้วเวลาไอ้เด็กมันก้มเก็บ ภาพผมสมัยเด็กมันผุดขึ้นมาในหัว
...ภาพของเด็กน้อยคนหนึ่ง(ผมเองสมัยเด็ก)ที่ตัวเปียกโชกเก็บลูกเห็บ(ที่มันตกลงมาพร้อมฝน)กินอยู่ข้างถนนหน้าบ้าน(เด็กชอบกิน) โดนแม่ตีร้องให้จนตาแฉะ โกรธแม่ หนีมานั่งอยู่ข้างบ้านใช้ไม้ไอติมขุดหลุม คิดแค่ว่าจะขุดให้ลึกที่สุดแล้วจะไปอยู่ในนั้นไม่ให้ใครหาตัวเจอ... ประมาณนั้น พอจากหลังจากที่ทุกอย่างมันผุดขึ้นมาในหัว ผมอึ้งไปพักหนึ่ง แล้วขอตัวกลับบ้านทันที! (หลังจากนั้นผมไม่ไปเล่นอีกนะ) แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นั้น
ดิครับ แค่วันเดียวผมก็คิดถึงแต่ภาพไอ้เด็กนั่น ความรู้สึกเหมือนคิดถึงเหลือเกิน อยากอยู่ใกล้  และที่สำคัญมันเหมือนเข้า
มา takeover ผู้หญิงที่ผมแอบรักมาตั้งหลายปีออกไปจากหัวผม ในเวลาไม่กี่วัน และนี่ก็ผ่านมาเป็นเวลากว่า6 เดือนกว่าๆ คิดถึงตลอด ในหัวมีแต่
หน้ามัน ทั้งๆที่ผมไม่ได้ชอบชายด้วยกัน ผมไม่เคยมีอารมณ์ร่วมกับกับชาย รู้สึกขยาดด้วยซ้ำ แต่ทำไมผมชอบมัน อย่างเดียวที่ผมสงสัยคือ มัน
เข้ามาอยู่ในหัวผมได้ไง ผมคิดถึงมัน ผมคิดถึงตัวผมเองสมัยเด็กที่ไม่เคยมีความสุข หาทางหนีออกจากบ้านสมัยผม ม ต้น

ผมควรทำไง เหนื่อยและทรมานกว่าตอนที่ผมแอบรักผู้หญิงคนั้นอีก เอามันออกไปจากหัวผมที

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่