รบกวนเพื่อนๆช่วยแสดงความคิดเห็นหน่อยนะค่ะ

เรากับแฟนคบกันมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว  เราทั้งคู่ก็รักกันเข้าใจกันเกือบทุกเรื่อง ครอบครัวเราก็รักและยอมรับในตัวแฟนเรามากๆ

แต่เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวันจันทร์ที่ผ่าน คือเราไม่สบายเลยหยุดงานพักผ่อนอยู่บ้านคนเดียว ตกเย็นแฟนเรากลับมาจากทำงาน

ไลน์มาชวนเราไปงาน ในตอนแรกเราก็ปฏิเสธเพราะเราก็ไม่ค่อยไหว แต่แฟนเราก็อยากไปมากเราก็เห็นใจเลยให้ไปถามแม่เราก่อน

เพราะแม่เราดุมาก เมื่อแฟนเราไปถามแม่เรา แม่เราก็ไม่อนุญาติให้ออก ด้วยเหตุผลที่เราไม่สบายพอแม่เรากลับมาก็ถามว่าเราเป็นยังไงบ้าง

เราก็ตอบและเงียบไปในความรู้สึกเราคือ ถ้าเราพูดมากแม่จะโกรธที่เราทำเหมือนอยากจะออก แต่แม่เราเข้าใจว่าเราไม่พอใจที่ไม่ให้ออก กลายเป็นแม่เราโกรธเรา

พอวันรุ่งขึ้นเรากลับมาจากทำงานแม่เราก็ไม่พูดกับเรา เราก็พยายามง้อและพูดคุยด้วย จนแม่เรายิ่งโกรธเพราะคิดว่าเรารักแฟนมาก หลงแฟนมาก

จนถึงวันนี้แม่เราที่บอกว่าไม่โกรธเรา แต่ไม่คุยดีกับเราเหมือนก่อน (เรานอนร้องไห้ทุกคืนเลยเพราะเราเสียใจที่ทำให้แม่เราเสียใจ)

แฟนเราก็รับรู้เหตุการณ์ทุกอย่าง จากแม่เราที่คุยดีกับแฟน ก็เงียบเมินเฉยกับแฟนเกือบทั้งบ้าน จนเราได้คุยกับแฟนเราก็ปรึกษากันไป

แล้วได้มีคำพูดหลุดออกมาจากปาก

(เราห่างๆกันดีไหม? เหมือนตอนที่เราเพิ่งคบกันใหม่ๆ เรามั่นใจว่าเราจะแต่งงานกันนะ แต่เราห่างๆกัน คิดว่าเป็นทางออกที่คิดไว้)

ถ้าหากสมมุติว่า (คุณเป็นทั้งฝ่าย นั่นคือ : คนพูดประโยคนี้ / คนฟังประโยคนี้)

1. หากคุณเป็นคนพูด : คุณกำลังคิดอะไรอยู่?

2. หากคุณเป็นคนฟัง : คุณจะรู้สึกเช่นไร?

ขอบคุณทุกความคิดเห็นนะค่ะ (ขอโทษที่มันยาว จนทำให้รู้สึกขี้เกียจอ่าน)