เช้าตรู่ สาวกท้องร่องทั้งหลายลืมตาตื่นขึ้นมา เหลียวมองไปรอบห้อง กระพริบตา แล้วต้องอึ้ง เมื่อพบว่าตัวเองหลับซุกอกโกโบริอยู่ แถมหนุนแขนโกโบริอย่างสบายใจ   .... โอ๊ะ พิมพ์ผิด เอาใหม่ เอาใหม่  
      
     [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เช้าตรู่ อังศุมาลินลืมตาตื่นขึ้นมา เหลียวมองไปรอบห้อง กระพริบตา แล้วต้องอึ้ง เมื่อพบว่าตัวเองหลับซุกอกโกโบริอยู่ แถมหนุนแขนโกโบริอย่างสบายใจ
      
       อังศุมาลินขยับ แต่กลัวโกโบริตื่นเลยชะงักค้าง และนอนนิ่งอยู่เช่นนั้น แล้วในที่สุด ก็หลับไปใหม่
       โกโบริยิ้มพรายทั้งที่ตายังหลับ นอนท่าเดิมไม่กระดิกกระเดี้ย
      
       เวลาผ่านไป ช่วงตอนกลางวัน อังศุมาลินนั่งมองปลาในโหลของโกโบริ ใจลอย คิดมาก โกโบริยืนไพล่หลัง ส่องดูหนังสือ ขุนช้างขุนแผน เล่มใหญ่และหนังสือเรียนกับหลายๆ เล่ม ในตู้หน้าห้องยายศร
       ส่วนยายนั่งตำหมากอยู่
       “หนังสือพวกนี้ คืออะไรครับ”
       “อ๋อ..หนังสือวรรณคดีไทย”
       “วรรณคดี อา..วรรณคดี..สนุกไหมครับ”
       “สนุกสิ” ยายว่า
       โกโบริเมียงมอง “เรื่องไหน...สนุกที่สุดครับ”
       ยายศรมองไป ขำๆ พลางบอก “สนุกที่สุด..ก็ต้องขุนช้างขุนแผน”
       “อา..ขุนช้าง ขุนแผน เป็นยังไงครับ”
       “ก็มี...ขุนช้าง เป็นคนรวย หัวล้าน นิสัยขี้โกง...กับขุนแผน เจ้าชู้ รูปหล่อ มีเมียเยอะ แต่สองคนนี้ เขารักผู้หญิงชื่อนางพิมพิลาไลย”
       โกโบริทวน “โอ...พิมพิลาไลย”
       “อัง...ยัยอัง..มาเล่าให้พ่อดอกมะลิฟังหน่อยสิ”
       อังศุมาลินหันมา “ยุ่งจริง...” งอแงสุดฤทธิ์ “จะอยากรู้ไปทุกสิ่งทุกอย่างเลยใช่ไหม”
       “ใช่!” โกโบริยิ้มแฉ่ง แก้มแทบแตก
       อังศุมาลินค้อนขวับ แล้วก็ลุกมา ถามขึ้น
       “จะฟังเรื่องขุนช้างขุนแผนหรือคะ”
       โกโบริหยิบหนังสือออกมา ทำแขนตรง ยื่นมาตรงหน้าอังสุมาลิน “ฮื่อ..สอนหน่อยครับ” พลางทำท่าโค้ง
       อังศุมาลินหันมามองหน้ายายศร หัวเราะร่วน “สอนเรื่องนี้..ตายพอดี..เล่มออกใหญ่โตมโหฬาร”
       “อ่านให้แกฟังหน่อยสิ แกจะได้รู้ว่ากลอนของไทยมันไพเราะขนาดไหน” ยายศรบอก
       “แต่ต้นจนจบเลยหรือคะ...” อังศุมาลินทำหน้าทดท้อ
       “เอาตรงที่ยายเคยคั่นๆ ไว้สิ ยายคั่นบทกลอนที่ยายชอบ ที่เพราะๆ ไว้หลายอันเลย หนูอ่านอันไหนก็ได้ให้แกฟัง” ยายว่า
       โกโบริโค้ง ทำหน้ามีชัย “ได้โปรดครับ”
       อังศุมาลินทำหน้าหมั่นไส้ แกมเอ็นดู
      
       ที่ศาลานั่งเล่น ยามเย็น ลมพัดมาเบาๆ โกโบรินอนเล่นพังพาบอยู่ พลางพับกระดาษโอริกามิ ที่เอากระดาษที่ตัดๆ เป็นสี่เกลี่ยมจัตุรัส มาพับเป็นนกบ้าง เป็นดอกไม้บ้างรอฟัง
       อังศุมาลินนั่งพิงเสามุมหนึ่ง ถือหนังสืออยู่ในมือ
       “อ่านสิครับ คุณยายบอกแล้ว...ให้คุณอ่านให้ผมฟัง” โกโบริเร่งในมือพับอะไรไปตามเรื่อง
       อังศุมาลินสัพยอก “ถ้าไม่อ่าน จะฟ้องคุณยายใช่ไหม”
       โกโบริยิ้มแฉ่ง “แน่นอนเลย”
       อังศุมาลินยื่นมาให้ “เอ้า เลือกที่มีกระดาษคั่นไว้ จะให้อ่านตรงไหน เลือกเองเลย”
       โกโบริเอาไปดู แต่ในสถาพกลับหัว แล้วพลิกมา หน้าที่คั่นไว้ ยื่นมา
       “หน้านี้”
       อังศุมาลินยิ้มขำ แล้วพลิกอ่าน
       “โอ้พ่อพลายสายสวาทของน้องเอ๋ย”
       โกโบริฉงน “พ่อพลาย...คืออะไร”
       “พ่อพลาย..เป็นชื่อคน...” อังศุมาลินอ่านใหม่ “โอ้พ่อพลายสายสวาทของน้องเอ๋ย”
       โกโบริซักอีก “สายสวาท แปลว่าอะไร”
       “สุดที่รัก…” อังศุมาลินบอก
       โกโบริยิ้ม ทำหน้าชอบอกชอบใจ จำไว้ “ขอบคุณ...”
       อังศุมาลินมองจับสังเกต ว่าโกโบริมีเล่ห์อะไรหรือเปล่า โกโบริหันมา มองตอบ หน้าซื่อใส
       อังศุมาลินอ่านต่อ “มิเคยจะห่างเหสิเน่หา นอนหอด้วยน้องสองเวลา”
       โกโบริตั้งใจฟังมาก
       “พ่อเคยพาพิมพูดพิไรวอน
       นั่น นี่ ซี้ซิกสัพยอก
       ยั่วหยอกมิใคร่ให้ไปไกลหมอน
       แขนซ้ายเคยให้เมียหนุนนอน...”
       ระหว่างนั้นภาพตอนอังศุมาลินตื่นขึ้นมา พบว่าตัวนอนหนุนแขนโกโบริผุดขึ้นในหัวแว้บๆ
       อังศุมาลินนึกแล้วอึ้งไป
       อังศุมาลินพยายามอ่านต่อ
       “เห็นเมียร้อน...พ่อก็พัด...กระพือลม”
       ภาพเหตุการณ์ตอนที่โกโบริพัดวีให้ตน ตอนตนเล่นขิม ผุดขึ้นมาอีก
       อังศุมาลินอึ้ง ส่วนโกโบริทำหน้าซึ้ง อ่อนโยน ยิ้มหวานสุดๆ
       อังศุมาลินรู้สึกทนอ่านต่อไปไม่ได้ จี้ใจดำสุดๆ ในที่สุด ปิดหนังสือลง รีบลุก
       “อ้าว..ทำไมล่ะ” โกโบริงวยงง
       “ชั้นเหนื่อยแล้วอยากไปเดินเล่น”
       พูดจบอังศุมาลินก็ลุกเดินหนีไป
      
       โกโบริมองกระดาษที่ตัวเองพับเป็นดอกไม้ แล้วเหลียวมองตามอังศุมาลินไปแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ยังคงนิ่งอยู่ในท่านั้น