เมื่อก่อน ตอนที่ผมยังเด็ก
พ่อกับแม่ผม เริ่มสร้างครอบครัว เริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยกัน
พ่อกับแม่มีผม และน้องชายอีก 1 คน ตามที่ได้วางแผนชีวิตไว้
ซื้อบ้าน 1 หลัง อยู่ลึกมากกกก กว่าจะขึ้นรถไปโรงเรียนได้ ต้องมี 4 ต่อ (ค่าโดยสาร 4 ต่อ ประมาณ 12 บาทต่อคน)
ด้วยความที่ท่านฐานะไม่ดี เลยไม่มีรถยนต์ขับ ทั้งครอบครัวมีมอเตอร์ไซค์อยู่ 1 คัน
เวลาจะออกไปเรียนก็ต้องซ้อน 4 ออกไปข้างนอกเพื่อความประหยัดเป็นอย่างนี้เรื่อยมา
จนกระทั่งมีตำรวจจราจรชั้นประทวนคนหนึ่ง มายืนดักเส้นทางที่ผมต้องเดินทางทุกวัน และก็จับข้อหาซ้อน 4
ดอนนั้นพ่อโดนค่าปรับไป 400 บาท (สมัยนั้นผมได้เงินไปโรงเรียนวันละ 2 บาท) จุกสิครับ
วันต่อต่อมาก็โดนอีก คราวนี้ตำรวจคนนั้นเสนอว่าให้ช่วยมั้ย ถ้าให้ช่วย ก็ยี่สิบ (ก็เอาตังแหละครับ)
แต่ด้วยความที่ 20 บาทก็เงิน พ่อผมก็พยายามหลบ แต่จนแล้วจนรอด วันไหนแกซุ่มหลังตู้โทรศัพท์ ก็โดนจนได้ (แกย้ายไปย้ายมาเรื่อยๆ)
พ่อก็คอยด่าตำรวจให้ฟังทุกวัน โดยไม่เคยคิดว่าตัวเองก็ผิด ผมเองก็เลยเกลียดมากกับอาชีพนี้
ตอนเด็กๆถึงขนาดอยากเป็นโจร จะได้ยิงตำรวจให้ตาย
"วัยเด็ก เป็นวัยที่ผมเกลียดตำรวจที่สุด"
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้จนกระทั่งชีวิตพลิกผัน โรงเรียนเตรียมทหารเปิดสอบ พ่อเขียนใบสมัครมาให้ เป็นเหล่าตำรวจ พร้อมให้ผมเซ็นต์ชื่อ ผมเถียงพ่อแทบขาดใจ
"จะให้ผมไปทำงานชั่วๆแบบนั้นได้ยังไง"
จากนั้นก็ไปสมัคร พ่อรู้ทางผมว่าผมเป็นคนไม่ยอมแพ้เพื่อน จึงซื้อใบสมัครให้เพื่อนผมด้วย
และก็สมัครเอนทรานส์ให้ผมเรียบร้อยเพราะกลัวผมไม่อ่านหนังสือ (ผมเรียน กศน. จบ ม.6 ตั้งแต่ผมเรียน ม.4)
ซึ่งก็ได้ผล ผมอ่านหนังสือทุกวัน เพราะผมอยากเป็นวิศวะ จนกระทั่งไปสอบ
ผลการสอบ ผมเอนทรานส์ติด และก็สอบตำรวจติดด้วย
พ่อยื่นคำขาด เอ็งต้องเรียนตำรวจ ถ้าไม่เรียน ก็ไม่ต้องเรียนต่อ ไม่ต้องมาเป็นพ่อลูกกัน
ตอนนั้น ผมหัวอ่อน จึงยอมทำตาม อดทนอยู่ 6 ปี จนเรียนจบ ผมไปเป็นตำรวจที่สุพรรณบุรี ตำแหน่งรองสารวัตร
ช่วงนั้นเป็นช่วงชีวิตที่ผมรู้สึกล้มเหลวที่สุดในชีวิต ผมต้องทำงานในอาชีพที่ตัวเองเกลียดที่สุดในวัยเด็ก
ยิ่งใครชื่นชมในความสำเร็จของผม ผมยิ่งเจ็บปวด วันไหนที่ผมต้องแต่งเครื่องแบบ มันตอกย้ำผมทุกวัน ว่าผมกำลังทำอาชีพที่รีดไถชาวบ้าน
นั่นทำให้ผมตั้งใจไว้ว่า "ผมจะไม่ทำแบบนั้น ผมจะไม่เป็นตำรวจที่รังแกประชาชนตาดำๆ"
ซึ่งผมก็ทำอย่างนั้นตลอดมา และทำให้ได้รู้ว่า รายได้ของตำรวจนั้น มันน้อยเหลือเกิน น้อยเกินกว่าที่จะดำรงชีวิตอยู่อย่างมีเกียรติ
ชีวิตผมมันสิ้นหวังลงทุกวัน เพราะคิดว่าผมทำอะไรกับระบบนี้ไม่ได้เลย จนกระทั่งพลาดการเลื่อนตำแหน่งเป็นสารวัตรที่สุพรรณบุรี
นั่นถือเป็นจุดพลิกผันในชีวิตผมเลยล่ะ ในวาระเดียวกันนั้นผมได้เลื่อนตำแหน่งเป็นสารวัตรที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติ
ผมได้เจอกับคนที่ผมอยากจะกราบเท้าท่านทุกวัน (ขอเรียกท่านว่าคุณพ่อป๋อม)
ท่านชี้ทางสว่าง และจุดไฟในชีวิตให้ผม ทำให้ผมรู้ว่า ถ้าผมมุ่งมั่น ผมจะทำได้ ไม่ว่าเรื่องนั้นมันจะใหญ่โตแค่ไหน ไม่ว่ามันจะหนักขนาดพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินแค่ไหน
ต่อไปนี้เป็นคำสัญญาครับ ผมจะทำอาชีพนี้ให้ดีที่สุด และจะทำให้ระบบการเรียกรับหรือยอมจะรับสินบนของข้าราชการตำรวจหมดไปให้ได้
ศัตรูที่รักของผม "ตำรวจ"
เล่าให้ฟังนิดหน่อย ทำไมผมเกลียดตำรวจ (บ่นเรื่องส่วนตัว)
พ่อกับแม่ผม เริ่มสร้างครอบครัว เริ่มสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยกัน
พ่อกับแม่มีผม และน้องชายอีก 1 คน ตามที่ได้วางแผนชีวิตไว้
ซื้อบ้าน 1 หลัง อยู่ลึกมากกกก กว่าจะขึ้นรถไปโรงเรียนได้ ต้องมี 4 ต่อ (ค่าโดยสาร 4 ต่อ ประมาณ 12 บาทต่อคน)
ด้วยความที่ท่านฐานะไม่ดี เลยไม่มีรถยนต์ขับ ทั้งครอบครัวมีมอเตอร์ไซค์อยู่ 1 คัน
เวลาจะออกไปเรียนก็ต้องซ้อน 4 ออกไปข้างนอกเพื่อความประหยัดเป็นอย่างนี้เรื่อยมา
จนกระทั่งมีตำรวจจราจรชั้นประทวนคนหนึ่ง มายืนดักเส้นทางที่ผมต้องเดินทางทุกวัน และก็จับข้อหาซ้อน 4
ดอนนั้นพ่อโดนค่าปรับไป 400 บาท (สมัยนั้นผมได้เงินไปโรงเรียนวันละ 2 บาท) จุกสิครับ
วันต่อต่อมาก็โดนอีก คราวนี้ตำรวจคนนั้นเสนอว่าให้ช่วยมั้ย ถ้าให้ช่วย ก็ยี่สิบ (ก็เอาตังแหละครับ)
แต่ด้วยความที่ 20 บาทก็เงิน พ่อผมก็พยายามหลบ แต่จนแล้วจนรอด วันไหนแกซุ่มหลังตู้โทรศัพท์ ก็โดนจนได้ (แกย้ายไปย้ายมาเรื่อยๆ)
พ่อก็คอยด่าตำรวจให้ฟังทุกวัน โดยไม่เคยคิดว่าตัวเองก็ผิด ผมเองก็เลยเกลียดมากกับอาชีพนี้
ตอนเด็กๆถึงขนาดอยากเป็นโจร จะได้ยิงตำรวจให้ตาย
"วัยเด็ก เป็นวัยที่ผมเกลียดตำรวจที่สุด"
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
ศัตรูที่รักของผม "ตำรวจ"