กลอนไร้ชื่อ ช่วยวิจารณ์ด้วยครับ

กลอนที่ 1                                                                                                      
                                                                         
ค่ำนี้หนอ มีเพียงเรา ผู้เดียวดาย   มีเพียงสาย สายลมพา ใจให้หวั่น               
เหตุใดหรือ  ชีวิตต้อง มาผกผัน      คงเพราะมัน ความชั่ว ในตัวเรา


กลอนที่ 2

ใจฉันเหมือปุยเมฆที่ล่องลอย วันวันคอยหาใครมาเป็นเพื่อน
หรือเมืองนี้อาจมีคนที่แชเขือน ที่ไม่เหมือนตัวเราเฝ้าหาคู่
  

กลอนที่ 3

มีสิมีถ้าเราออกตาม..ถึงเธอไม่มีจริง
เราจะสรร..เราจะสร้าง..สรรพสิ่ง
เพื่อให้เธอ...ก้าวออกมา...
จากที่เธอเร้นกาย ให้ใครหา...