วันนี้ระหว่างที่ผมกำลังรอรถประจำทางผ่านจะไปห้างโรบินสัน-ศรีราชา เพื่อต่อรถกลับบ้าน ฝนก็ดันปอยไม่หยุด พอดีมีรถตู้ พัทยา-หาดจอมเทียน-กทม. ผ่านมาแล้วแวะรับผู้โดยสารระหว่างทาง ก็มีผู้หญิงขึ้นไป4คน แล้วเด็กรถ(คนเก็บตัง ผมไม่รู้จะใช้ศัพท์ไหนเรียกขอเรียกเด็กรถแล้วกัน) ก็ตะโกนถามผมว่า ไปไหม ? ผมก็ถามเขากลับไปว่า ว่างหรอครับ ? เขาก็ตอบว่า ว่างๆ
ในใจผมก็คิดว่า ขึ้นไป4แล้ว ยังจะมีว่างอีกหรอ? พอผมเดินไปกำลังจะขึ้นรถ โอ้ !!แม่เจ้า มันแถบไม่เหลือที่แม้กระทั่งคนยืนแล้ว ตอนนั้นผมงงมากแต่ก็ตัดสินใจไปเพราะว่าถ้ารอรถก็ไม่รู้อีกนานเท่าไรกว่าจะมา ฝนก็ปอย ที่หลบฝนก็ไม่มี ถ้าไปช้าเดี๋ยวรถตู้กลับบ้านจะหมดซะก่อน พอผมขึ้นไปผมต้องยืนตรงประตูเลื่อนของรถเพราะมันไม่มีที่แล้วจริงๆ แถมเด็กรถมันยังตะโกนไปถาม ผญ อีก3คนว่า " ไปไหม ว่างๆ " ผมคิดในใจ โห!! ว่างบ้าน..ซิ ! ไม่มีแม้กระทั่งที่จะยืนอยู่แล้ว จากนั่้น คนขับก็พูดว่า ไม่แวะรับแล้วนะมันล้นล้ะ แต่ไอ้เด็กรถมันก็พูดอีกว่า "แวะๆรับให้หมด นานทีปีหนไม่เป็นไรหรก" ผมคิดว่าตอนนั้นว่าถ้ามันรับคนเพิ่มอีก ผมจะลงทันทีแล้วรอรถใหญ่(รถทัว) เสี่ยงดวงเอาว่าจะไปทันรถตู้กลับบ้านหรือไม่ แต่โชคดีทีี่มันไม่มีคนให้แวะรับ ระหว่างทางผมอึดอัดมาก ยังดีมีพี่ผู้หญิงคนที่นั่งเบาะข้างประตูช่วยผมถือกระเป๋า ไม่งั่้นรถออกตัว หรือ เบรคทีนึง ผมแถบหน้าทิ่ม มันไม่ใช่แค่ความอึดอัดเฉพาะพื้นที่จำกัดแต่มันน่า ลำคาญไอ้เด็กรถคนนี้ด้วย กลิ่นตัวก็แรง (มันยืนตรงประตูกับผม) พูดก็มาก พูดแซวคนนัั้นที คนนี้ที ผมรู้สึกว่าอยู่เฉยๆไม่ได้ มันอึดอัดมาก ผมเลยหยิบไอโฟนขึ้นมา ดูIG เรื่อยเปื่อย สยบความลำคาญ มือข้างนึงถือโทรสัพท์ อีกข้างก็ต้องจับเบาะไว้ หูก็ได้ยินแต่เสียงมันพูดไม่หยุด(มีพูดแทะโลมผู้หญิงอีกต่างหาก) จมูกก็ได้กลิ่นตัวมัน มันทรมานแบบสุดๆผมคิดอย่างเดียว เมื่อไรจะถึงซักที มันชั่งเป็นเวลา10นาทีที่ทรมานจริงๆ
พยายามจะถ่ายให้ชัด แต่ไอ้นั่นมันยืนอยู่ข้างๆ (ตอนนี้ลงไประหว่างทาง2คน แล้ว เหลือ19คน+เด็กน้อยอีก1คนบนรถ)
10นาที บนรถตู้ กับคน 21 คน
ในใจผมก็คิดว่า ขึ้นไป4แล้ว ยังจะมีว่างอีกหรอ? พอผมเดินไปกำลังจะขึ้นรถ โอ้ !!แม่เจ้า มันแถบไม่เหลือที่แม้กระทั่งคนยืนแล้ว ตอนนั้นผมงงมากแต่ก็ตัดสินใจไปเพราะว่าถ้ารอรถก็ไม่รู้อีกนานเท่าไรกว่าจะมา ฝนก็ปอย ที่หลบฝนก็ไม่มี ถ้าไปช้าเดี๋ยวรถตู้กลับบ้านจะหมดซะก่อน พอผมขึ้นไปผมต้องยืนตรงประตูเลื่อนของรถเพราะมันไม่มีที่แล้วจริงๆ แถมเด็กรถมันยังตะโกนไปถาม ผญ อีก3คนว่า " ไปไหม ว่างๆ " ผมคิดในใจ โห!! ว่างบ้าน..ซิ ! ไม่มีแม้กระทั่งที่จะยืนอยู่แล้ว จากนั่้น คนขับก็พูดว่า ไม่แวะรับแล้วนะมันล้นล้ะ แต่ไอ้เด็กรถมันก็พูดอีกว่า "แวะๆรับให้หมด นานทีปีหนไม่เป็นไรหรก" ผมคิดว่าตอนนั้นว่าถ้ามันรับคนเพิ่มอีก ผมจะลงทันทีแล้วรอรถใหญ่(รถทัว) เสี่ยงดวงเอาว่าจะไปทันรถตู้กลับบ้านหรือไม่ แต่โชคดีทีี่มันไม่มีคนให้แวะรับ ระหว่างทางผมอึดอัดมาก ยังดีมีพี่ผู้หญิงคนที่นั่งเบาะข้างประตูช่วยผมถือกระเป๋า ไม่งั่้นรถออกตัว หรือ เบรคทีนึง ผมแถบหน้าทิ่ม มันไม่ใช่แค่ความอึดอัดเฉพาะพื้นที่จำกัดแต่มันน่า ลำคาญไอ้เด็กรถคนนี้ด้วย กลิ่นตัวก็แรง (มันยืนตรงประตูกับผม) พูดก็มาก พูดแซวคนนัั้นที คนนี้ที ผมรู้สึกว่าอยู่เฉยๆไม่ได้ มันอึดอัดมาก ผมเลยหยิบไอโฟนขึ้นมา ดูIG เรื่อยเปื่อย สยบความลำคาญ มือข้างนึงถือโทรสัพท์ อีกข้างก็ต้องจับเบาะไว้ หูก็ได้ยินแต่เสียงมันพูดไม่หยุด(มีพูดแทะโลมผู้หญิงอีกต่างหาก) จมูกก็ได้กลิ่นตัวมัน มันทรมานแบบสุดๆผมคิดอย่างเดียว เมื่อไรจะถึงซักที มันชั่งเป็นเวลา10นาทีที่ทรมานจริงๆ
พยายามจะถ่ายให้ชัด แต่ไอ้นั่นมันยืนอยู่ข้างๆ (ตอนนี้ลงไประหว่างทาง2คน แล้ว เหลือ19คน+เด็กน้อยอีก1คนบนรถ)