ณ ขณะนี้เวลา สายัณต์ รถทัวร์ขนาดพิเศษที่ทุกที่นั่งเต็มไปด้วยผู้โดยสารมุ่งหน้าจากเมืองหลวง สู่หัวเมืองภาคใต้ ที่มีจุดหมายของการเดินทางครั้งที่เดียวกันคือ ภูเก็ต อาจเป็นเกาะทีีใครหลายคนฝันถึง ใครหลายๆคนคิดว่าสักครั้งนึงในชีวิตจะต้องมาที่ไข่มุกแห่งอันดามันแห่งนี้ให้ได้ แต่สำหรับผมแล้วเกาะแห่งนี้เป็นเพียงสถานที่ที่ผมจะได้ทำงานที่ฝัน งานที่ผมรักเท่านั้น ผมไม่เคยเรียกทีานี่ว่าบ้าน แต่ในทางกลับกันมันทำให้เค้าต้องทิ้งผมไป เพียงแค่เราห่างกัน....
ผมไม่รู้หอกว่า 32 วันที่ผ่านเค้าเจออะไรบ้าง เจอใครคนอื่นหรือป่าว สิ่งที่ผมรู้มาตลอดว่าเราสองคนรู้สึกเหมือนกันคือคำว่า"เหงา" คำนี้คำเดียวที่ทำให้เค้าเปลี่ยนไป คำนี้คำเดียวที่ผมสามารถให้ได้แค่เพียงข้อความทาง Line, Whatsapp และเสียงทางโทรศัพท์ มันคงจะไม่พอกับคำว่า "เหงา" ที่เค้ารู้สึก ผมไม่ได้โทษว่าใครผิด ถ้าจะผิดก็คงผิดด้วยกันทั้งคู่ ผิดที่ผมเลือกงานที่ผมรัก ผิดที่ผมเลือกทำเพื่อครอบครัว จนลืมคิดถึงความรู้สึกของอีกคน
สองข้างทางคราคร่ำไปด้วยรถรามากมายที่ทยอยออกนอกเขตเมืองหลวงแห่งนี้ แสงไฟจากริมถนนสาดส่องเข้ามารถรถเป็นระยะๆ จนผมมองเห็นเป็นเหตุการณ์ที่เราเคยผ่านมาด้วยกัน สิ่งที่เราทำร่วมกัน แต่ภาพเหล่านั่นค่อยๆเลือนลางจางหายไปเพียงม่านน้ำตาที่รื้อเอ่อ พร้อมที่จะใหลหยดอาบแก้มตลอดเวลา จนผมต้องเงยหน้า กระพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้คนข้างๆ เค้ารู้ว่าผมกำลังร้องไห้ ที่น้ำตามันใหลไม่ใช่เสียใจที่เค้าไม่รอ ไม่ใช่เสียใจที่เค้าทิ้งผมไป หรือเพราะเราเลิกกัน แต่เพราะ.....นึกถึงเหตุการณ์เก่าๆที่เราผ่านมาด้วยกันมันฉายออกมาเป็นฉากๆ ไม่ว่าทั้งสุข หรือทุกข์ เค้ายังยืนข้างผมตลอดเวลา ในวันที่ผมเหนื่อย ร้องไห้ ท้อแท้ เพราะกว่าเราจะได้คบกันไม่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย....ทุกครั้งที่ผมคิดถึงสิ่งเหล่านี้ มันก็อดคิดไม่ได้ว่าต่อไป ในห้องน้ำนั้นจะยังคงมีแปลงสีฟันที่ผมเคยใช้อยู่หรือป่าว น้ำยาแช่คอนแทคเลนส์ขวดนั้นเค้าจะทิ้งมันไปหรือยัง โซฟาลายดอกไม้สไตล์กึ่งโมเดิล กึ่งแอนทีคตัวนั้นที่เราเคยนั่งกินข้าวกัน ดูหนังด้วยกันจะมีคนอื่นมานั่งแทนที่หรือป่าว รถคันนั้นที่ผมนั่งหน้ามาตลอดต่อไปจะมีใครมานั่งแทนหรือป่าว ร้านไอติมหม้อไฟเค้าที่เรามักจะไปกินด้วยกัน และสั่งกลับบ้าน เค้าจะพาใครคนอื่นไปกินด้วยกันหรือป่าว คนขายก๋วยเตี๋ยวไก่ที่ถนนนางลิ้นจี่เค้ารู้หรือป่าวน่ะว่าต่อไปคนที่ไปกับเค้าคงไม่ใช่ผมอีกแล้ว แม้เราไม่ค่อยได้ถ่ายรูปด้วยกัน ไม่ค่อยมีใครรู้ว่าเราคบกัน ผมก็จะเก็บทุกอย่างระหว่าเราเอาไว้ แม้ว่าเพียงแค่ชั่วข้ามคืนมันจะกลายเป็นอดีตไปแล้ว จะไม่มีคำว่า"เรา" อีกต่อไปแล้วก็ตาม........จากนี้ต่อไป ผมขออยู่กับตัวเองสักระยะ แล้วกลับมาเป็น Bee No More คนเดิมของเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ แน่นอนคับ......ขอบใจแตงกวา ฝ้าย วา ปุ้ม และเพื่อนๆ Strawberry Infinity ทุกคน ขอบคุณพี่บี-พี่ชัย ที่มาส่ง และดูแลผมด้วยดีมาตลอด ~~~ TBC
(Y) เพียงเพราะเราห่างกัน
ผมไม่รู้หอกว่า 32 วันที่ผ่านเค้าเจออะไรบ้าง เจอใครคนอื่นหรือป่าว สิ่งที่ผมรู้มาตลอดว่าเราสองคนรู้สึกเหมือนกันคือคำว่า"เหงา" คำนี้คำเดียวที่ทำให้เค้าเปลี่ยนไป คำนี้คำเดียวที่ผมสามารถให้ได้แค่เพียงข้อความทาง Line, Whatsapp และเสียงทางโทรศัพท์ มันคงจะไม่พอกับคำว่า "เหงา" ที่เค้ารู้สึก ผมไม่ได้โทษว่าใครผิด ถ้าจะผิดก็คงผิดด้วยกันทั้งคู่ ผิดที่ผมเลือกงานที่ผมรัก ผิดที่ผมเลือกทำเพื่อครอบครัว จนลืมคิดถึงความรู้สึกของอีกคน
สองข้างทางคราคร่ำไปด้วยรถรามากมายที่ทยอยออกนอกเขตเมืองหลวงแห่งนี้ แสงไฟจากริมถนนสาดส่องเข้ามารถรถเป็นระยะๆ จนผมมองเห็นเป็นเหตุการณ์ที่เราเคยผ่านมาด้วยกัน สิ่งที่เราทำร่วมกัน แต่ภาพเหล่านั่นค่อยๆเลือนลางจางหายไปเพียงม่านน้ำตาที่รื้อเอ่อ พร้อมที่จะใหลหยดอาบแก้มตลอดเวลา จนผมต้องเงยหน้า กระพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้คนข้างๆ เค้ารู้ว่าผมกำลังร้องไห้ ที่น้ำตามันใหลไม่ใช่เสียใจที่เค้าไม่รอ ไม่ใช่เสียใจที่เค้าทิ้งผมไป หรือเพราะเราเลิกกัน แต่เพราะ.....นึกถึงเหตุการณ์เก่าๆที่เราผ่านมาด้วยกันมันฉายออกมาเป็นฉากๆ ไม่ว่าทั้งสุข หรือทุกข์ เค้ายังยืนข้างผมตลอดเวลา ในวันที่ผมเหนื่อย ร้องไห้ ท้อแท้ เพราะกว่าเราจะได้คบกันไม่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย....ทุกครั้งที่ผมคิดถึงสิ่งเหล่านี้ มันก็อดคิดไม่ได้ว่าต่อไป ในห้องน้ำนั้นจะยังคงมีแปลงสีฟันที่ผมเคยใช้อยู่หรือป่าว น้ำยาแช่คอนแทคเลนส์ขวดนั้นเค้าจะทิ้งมันไปหรือยัง โซฟาลายดอกไม้สไตล์กึ่งโมเดิล กึ่งแอนทีคตัวนั้นที่เราเคยนั่งกินข้าวกัน ดูหนังด้วยกันจะมีคนอื่นมานั่งแทนที่หรือป่าว รถคันนั้นที่ผมนั่งหน้ามาตลอดต่อไปจะมีใครมานั่งแทนหรือป่าว ร้านไอติมหม้อไฟเค้าที่เรามักจะไปกินด้วยกัน และสั่งกลับบ้าน เค้าจะพาใครคนอื่นไปกินด้วยกันหรือป่าว คนขายก๋วยเตี๋ยวไก่ที่ถนนนางลิ้นจี่เค้ารู้หรือป่าวน่ะว่าต่อไปคนที่ไปกับเค้าคงไม่ใช่ผมอีกแล้ว แม้เราไม่ค่อยได้ถ่ายรูปด้วยกัน ไม่ค่อยมีใครรู้ว่าเราคบกัน ผมก็จะเก็บทุกอย่างระหว่าเราเอาไว้ แม้ว่าเพียงแค่ชั่วข้ามคืนมันจะกลายเป็นอดีตไปแล้ว จะไม่มีคำว่า"เรา" อีกต่อไปแล้วก็ตาม........จากนี้ต่อไป ผมขออยู่กับตัวเองสักระยะ แล้วกลับมาเป็น Bee No More คนเดิมของเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ แน่นอนคับ......ขอบใจแตงกวา ฝ้าย วา ปุ้ม และเพื่อนๆ Strawberry Infinity ทุกคน ขอบคุณพี่บี-พี่ชัย ที่มาส่ง และดูแลผมด้วยดีมาตลอด ~~~ TBC