ความรู้สึก เขิลๆ ..... ของสลิ่ม

คนกลุ่มน้อยในประเทศกับการมีรัฐบาลที่ตัวเองไม่ได้เลือก  กับความรู้สึก เขิลๆ อายๆ  ที่พวกเขาไม่กล้าเอ่ยปากชมรัฐบาล

รู้สึกเขิลๆของแรงงานสลิ่ม                              เมื่อต้องรับค่าแรงขั้นต่ำ จากวันละ สองร้อยต้นๆ เป็นวันละ สามร้อยบาท

รู้สึกเขิลๆ ของผู้จบปริญญาสลิ่ม                       เมื่อต้องรับค่าตอบแทนถึงหมื่นห้าต่อเดือน

รู้สึกเขิลๆ ของมนุษย์เงินเดือนสลิ่ม                   เมื่อต้องใช้สิทธิ์ซื้อรถคันแรก  

รู้สึกเขิลๆ  ของครอบครัวสลิ่ม                         เมื่อต้องใช้สิทธิ์มีบ้านหลังแรก

รู้สึกเชิลๆ ของชาวนาสลิ่ม                              เมื่อเอาข้าวไปจำนำได้เกวียนละสองหมื่นบาท

รู้สึกเขิลๆ ของพ่อแม่สลิ่ม                               เมื่อได้ลูกที่ติดยากลับคืนสู่อ้อมอก

รู้สึกเขิลๆ ของผู้ป่วยสลิ่ม                               เมื่อเข้ารักษาที่โรงพยายบาลอย่างมีคุณภาพด้วยเงินแค่สามสิบบาท

รู้สึกเขิลๆ ของผู้ปกครองสลิ่ม                         เมื่อเห็นลูกใช้แท็บเล็ตได้คล่องมือ

รู้สึกเขิลๆ  ของนักธุรกิจใหญ่สลิ่ม                    เมื่อเงินในกระเป๋า โตขึ้น ๆ ค้าขายร่ำรวย

รู้สึกเขิลๆ  ของเหล่าบรรดาสลิ่ม                      เมื่อเห็นชาวโลก ต่าง ชื่นชมผู้นำไทย

รู้สึกเขิลๆ  ของพลพรรคสลิ่ม                          เมื่อ ประเทศไทยกลับมาเป็นผู้นำของภูมิภาคอีกครั้ง