ผิดหวัง เสียใจ ท้อแท้ แต่ก็ต้องก้าวต่อไป...

วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่รู้สึกโหวงเหวงในหัวใจจริงๆ....

ขอพื้นที่ระบายหน่อยค่ะ
เรากับแฟนคบๆเลิกๆ กันมาสองปีกว่า ย่างเข้าปีที่สาม แต่ครั้งนี้เป็นอะไรที่เราผิดหวังและเสียใจมากที่สุด
สาเหตุที่ทะเลาะกันก็เป็นแค่เรื่องงี่เง่าเท่านั่น แต่เราเสียใจตรงที่ว่มเขากลับไม่แคร์เราเลยแม้แต่สักนิดเดียววว
และคำพูดโกหกไปวันๆ เป็นอะไรที่เรารับไม่ได้เลย เราเคยมีแฟนคนนึงที่โกหก และหลอกเรามาก่อน. ตอนนั้นเราต้องอยู่
กับการหวาดระแวงและต้องคอยมานั่งจับผิด ชีวิตมันไม่มีความสุขเลย. เราไม่อยากจะกลับไปเป็นแบบนั้นอีก เรารับไม่ได้

ความไว้ใจ มันต้องใช้เวลานานในการสร้างขึ้นมา แต่การทำลายมันนั้นง่ายและใช้เวลาแค่นิดเดียวเท่านั้น

เราเสียใจ ที่ผ่านมา ได้แต่รอเขามาตลอด รักและเชื่อใจไม่เคยมองคนไหน ถึงแม้ว่าจะมีใครเข้ามาแต่เราไม่เคยจะสนใจและให้ความสำคัญ
เพราะเราเชื่อว่า การที่เราจะรักใครสักคน การไว้ใจและความซื่อสัตย์เป็นสิ่งที่สำคัญ แต่สิ่งทีี่น่าเสียใจมากที่สุดคือ เขาอาจจะรักเราบ้าง แต่มันไม่มากพอ..
ไม่มากพอที่จะแคร์ความรู้สึกและให้ความสำคัญกับเราเป็นอันดับหนึ่ง..

พอกันทีกับการปิดกั้น ปิดโอกาสตัวเอง จมตัวเองอยู่กับความรักเน่าๆที่เขาไม่คยจะเห็นคุณค่าาาา