ธรรมมะเสวนาประจำสัปดาห์ ครั้งที่ 15

ในช่วงวันที่ผ่านมา ติดการ์ตูนอย่างหนัก ไม่ได้สนใจรู้ลมหายใจระหว่างวัน เพราะดูแต่การ์ตูนเมื่อมีเวลาว่าง พอไม่ว่างก็คือตอนทำงาน ซึ่งปกติเวลาเดิน จะทำอะไรเล็กน้อยซึ่งเป็นรอยต่อชั่วขณะ หรือว่าว่างแป็ปนึงก็จะต้องรู้ลมหายใจ ซักหน่อยก็ยังดี แต่ 2 วันนี้ กลับขี้เกียจไปซะดื้อๆ บ่อยครั้งรู้ตัวแต่ "ก็มิได้นำพา"

ผลที่ได้คือ ผมถูกลมหายใจทิ้งเวลานั่งสมาธิด้วยเหมือนกัน

เมื่อไม่สนใจกัน ไม่ใส่ใจกัน ก็ไปด้วยกันไม่ได้ ต่างคนต่างอยู่ สมาธิเลยไม่สงบ (ในแบบที่ควรจะเป็น) แต่ก็ยังได้สติในการกำกับลมหายใจอยู่ แต่มันไม่จับรวมกัน

เลยพอให้ได้คิดขึ้นมาบ้าง ว่าต้องปรับปรุงตัวให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม ใส่ใจ สนใจลมหายใจกันบ้าง ไม่งั้นพี่เค้าก็งอนเป็นเหมือนกันนะ