หลายวันมานี้ อ่านทู้ราชดำเนินแล้วรู้สึกแบบนี้จริงๆ

สิ่งที่เกิดขึ้นคือ มีคนอยู่ 2 ฝ่ายไม่ค่อยถูกกันนัก ทะเลาะกันไปทะเลาะกันมาหาจุดสิ้นสุดไม่ได้
มียกพวกตีกันบ้างประปราย(ตีกันทางความคิดและวาจา) มีขึ้นเวทีชกมวยบ้างเป็นบางคราว (ชกกันทางความคิดและวาจาเป็นคู่ๆ ไป)
แต่สิ่งที่สัมผัสได้เสมอคือ ฝ่ายหนึ่งมักจะได้เปรียบไปทุกเรื่องเลย เพราะบทสนทนาของพวกเขาคล้ายๆ แบบนี้



กริ๊ว กริ๊ว พวกแกถึงชกมวยชนะ ก็ไม่ชนะแบบขาวสะอาดหรอกหวะ เพราะฝั่งเราแต่งตัวดีกว่า


เอิ๊ก เอิ๊ก ถึงฝั่งเราจะเอาชนะด้านเหตุผลไม่ได้ แต่เราปากจัดกว่า แกไม่มีทางชนะเราหรอก


555 พวกแกไม่มีวันเถียงชนะพวกเราหรอก ถึงพวกเราคนจะน้อยกว่า แต่เรารวมหัวกันลบทู้ได้ 555


เอิ่ม คุณรู้มั้ย ในความฝันและจินตนาการของพวกเรา พวกคุณถูกประหารชีวิตไปหลายรอบแล้ว ยังไม่รู้ตัวกันอีกหรือ หึ หึ


เงิบมั้ยหล่ะ พวกแดง ต้องเงิบอยู่แล้ว เพราะท่าหัวเราะของพวกเรามีหลากหลายมากกว่า แม้เหตุผลของเราจะไม่มีก็เถอะ


นั่นแน่ พิมพ์ผิดพิมพ์ถูก พูดผิดพูดถูกตกไม้เอกไม้โท อย่างนี้ใช้ไม่ได้ นี่คือเหตุผลของพวกควายแดง พวกเราใช้ภาษาไทยได้คล่องเด๊ะ และไม่ตกหล่นเลย ไปเถียงที่อื่นเลยไป เหตุผลไม่ต้องมี ขอให้ใช้ภาษาไทยได้ถูกก็พอ ฮ่า ฮ่า ฮ่า



ฯลฯ



มันเยอะนะ สรุปว่า หาไม่เจอแก่นเลย สำหรับคนพวกนั้น อ่านไปสมเพชไป เหมือนอ่านข้อความของคนกลุ่มหนึ่งที่มันเป็นโรคติดต่อกันอยู่
หรือมันติดเชื้อมนุษย์หมาป่ากันแน่ จิกกัดทุกคนที่เป็นมนุษย์ แล้วคิดว่าตัวเองประเสริฐกว่าคนทั่วไป สงสารนะเนี่ย สงสารมากๆเลย เกลียดไม่ลงจริงๆ