ตั้งใหม่ 5555 กระทู้เก่า เขาหาว่า ผม tag มั่ว ดูสิว่า จะโดนอีกไหม
สวัสดีครับ
ก็เรื่องมีอยู่ว่า ว่า ว่า ว่า
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ผมก็เป็น คนนึง ที่อะไรส่งชิงโชคได้ผมก็เอาหมด
คือ บางทีกินแล้วก็เสียดาย ก็ส่ง ๆ ไป มาม่านี่เมื่อก่อนบ่อย
และเดี๋ยวนี้วิธีการชิงโชคก็แสนง่าย อย่างที่เราเห็น ๆ กัน
ผมก็เอาสิ ส่ง ๆ ๆ ๆ งวดที่ผ่านมา โออิชิ เกือบร้อยฝา print ชื่อก็ที่ทำงาน
สก็อตเทปก็ของที่ทำงาน แล้วเราก็ไปหย่อนใส่กล่อง
อิชิตัน คราวที่แล้วส่งครบทุกวัน แทบจะดื่มแทนน้ำเปล่า
เพราะดูจากปริมาณขวดที่เก็บไว้ (บ้านผมจะเก็บขวดไว้ขาย)
กับปริมาณหลอด 7-11 (ดื่มไม่ใช่หลอด)
หลัง ๆ เริ่มรู้สึกตัวเองว่า ไม่ได้อยากดื่ม แต่จะเอาฝาไปส่งชิงโชค
เช่น เวลาจะซื้อน้ำอยากกินน้ำเต้าหู้ ตรานางพยาบาล แต่ทำไม เราหยิบโออิชิ กับ อิชิตัน มาฟระ
ยิ่งเห็นใน supermarket ราคาถูกกว่า แทบเหมามาเลย
(กล่าวถึงทั้ง 2 ยี่ห้อจะได้ไม่น้อยใจ)
ตอนนี้ ผมปรับใหม่คือ กินก็ต่อเมื่ออยากกินดีกว่า หรือมีคนเลี้ยง และขอฝาคนเลี้ยงด้วย
มีฝาก็ส่ง ไม่มีก็ไม่ดิ้นรนออกไปซื้อหากิน
เพราะลองคิดดูนะครับ โอกาสที่มันจะได้ ผมว่าน้อยกว่าซื้อสลากกินแบ่งอีก
ผมก็ไม่รู้หรอกว่า วัน ๆ นึงเขาส่งกันขนาดไหน แต่ผมว่าเยอะ
สมมติส่งสัก 10 ล้านฝา (อันนี้ผมคิดแบบขั้นต่ำเลยนะ)
ของที่เราอยากได้มี 1250 ชิ้น (แจกเยอะที่สุดในโลกกกกก) คุณต้องเป็น 1 ใน 8000 คน
(คิดถูกไหมเนี่ยยิ่งโง่ ๆ คณิตศาสตร์อยู่ tag ห้องหว้ากอช่วยดีไหม)
ก็คิดเอานะครับ เพราะเงินใครเงินมัน
ผมก็แค่อยากจะสนทนา แลกเปลี่ยนความคิดเห็น ในฐานะอดีตผู้บริโภครายใหญ่
แต่ผมว่า การโฆษณาและการตลาด
นี่ได้ผลจริง ๆ นะ ก็ต้องยอมว่าเขาเก่ง ( tag โฆษณาและการตลาดได้ ไม่ผิด ๆ )
และผมก็คิดว่า คนหลาย ๆ คน ก็อยู่ด้วยความหวัง ที่ดูเหมือนลม ๆ แล้ง ๆ แบบนี้แหละ
มันก็ช่วยให้เขายังประคองชีวิตให้อยู่ได้
เพราะผมก็เป็นคนนึงที่ประคองชีวิต ด้วยความหวังจากสลากกินแบ่งงวดละใบ
ในสายตาผม ผมว่ามันเหมือน ซื้อ หวยแถมน้ำ
มันมีกฎหมายควบคุมอะไรไหมครับ (tag กฎหมายชาวบ้านอีกหนึ่ง)
ปล. ตั้งแต่ผมชิงโชคมา ไม่รวมสลากกินแบ่ง ผมได้ โก๋แก่กินฟรีตลอดปี ครั้งนึง กับอีกครั้งเป็นแลก หมอนหมีแพนด้ามา 2 อัน
กินเพื่ออยู่ ไม่ใช่กินเพื่อรวย
สวัสดีครับ
ก็เรื่องมีอยู่ว่า ว่า ว่า ว่า
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ผมก็เป็น คนนึง ที่อะไรส่งชิงโชคได้ผมก็เอาหมด
คือ บางทีกินแล้วก็เสียดาย ก็ส่ง ๆ ไป มาม่านี่เมื่อก่อนบ่อย
และเดี๋ยวนี้วิธีการชิงโชคก็แสนง่าย อย่างที่เราเห็น ๆ กัน
ผมก็เอาสิ ส่ง ๆ ๆ ๆ งวดที่ผ่านมา โออิชิ เกือบร้อยฝา print ชื่อก็ที่ทำงาน
สก็อตเทปก็ของที่ทำงาน แล้วเราก็ไปหย่อนใส่กล่อง
อิชิตัน คราวที่แล้วส่งครบทุกวัน แทบจะดื่มแทนน้ำเปล่า
เพราะดูจากปริมาณขวดที่เก็บไว้ (บ้านผมจะเก็บขวดไว้ขาย)
กับปริมาณหลอด 7-11 (ดื่มไม่ใช่หลอด)
หลัง ๆ เริ่มรู้สึกตัวเองว่า ไม่ได้อยากดื่ม แต่จะเอาฝาไปส่งชิงโชค
เช่น เวลาจะซื้อน้ำอยากกินน้ำเต้าหู้ ตรานางพยาบาล แต่ทำไม เราหยิบโออิชิ กับ อิชิตัน มาฟระ
ยิ่งเห็นใน supermarket ราคาถูกกว่า แทบเหมามาเลย
(กล่าวถึงทั้ง 2 ยี่ห้อจะได้ไม่น้อยใจ)
ตอนนี้ ผมปรับใหม่คือ กินก็ต่อเมื่ออยากกินดีกว่า หรือมีคนเลี้ยง และขอฝาคนเลี้ยงด้วย
มีฝาก็ส่ง ไม่มีก็ไม่ดิ้นรนออกไปซื้อหากิน
เพราะลองคิดดูนะครับ โอกาสที่มันจะได้ ผมว่าน้อยกว่าซื้อสลากกินแบ่งอีก
ผมก็ไม่รู้หรอกว่า วัน ๆ นึงเขาส่งกันขนาดไหน แต่ผมว่าเยอะ
สมมติส่งสัก 10 ล้านฝา (อันนี้ผมคิดแบบขั้นต่ำเลยนะ)
ของที่เราอยากได้มี 1250 ชิ้น (แจกเยอะที่สุดในโลกกกกก) คุณต้องเป็น 1 ใน 8000 คน
(คิดถูกไหมเนี่ยยิ่งโง่ ๆ คณิตศาสตร์อยู่ tag ห้องหว้ากอช่วยดีไหม)
ก็คิดเอานะครับ เพราะเงินใครเงินมัน
ผมก็แค่อยากจะสนทนา แลกเปลี่ยนความคิดเห็น ในฐานะอดีตผู้บริโภครายใหญ่
แต่ผมว่า การโฆษณาและการตลาด
นี่ได้ผลจริง ๆ นะ ก็ต้องยอมว่าเขาเก่ง ( tag โฆษณาและการตลาดได้ ไม่ผิด ๆ )
และผมก็คิดว่า คนหลาย ๆ คน ก็อยู่ด้วยความหวัง ที่ดูเหมือนลม ๆ แล้ง ๆ แบบนี้แหละ
มันก็ช่วยให้เขายังประคองชีวิตให้อยู่ได้
เพราะผมก็เป็นคนนึงที่ประคองชีวิต ด้วยความหวังจากสลากกินแบ่งงวดละใบ
ในสายตาผม ผมว่ามันเหมือน ซื้อ หวยแถมน้ำ
มันมีกฎหมายควบคุมอะไรไหมครับ (tag กฎหมายชาวบ้านอีกหนึ่ง)
ปล. ตั้งแต่ผมชิงโชคมา ไม่รวมสลากกินแบ่ง ผมได้ โก๋แก่กินฟรีตลอดปี ครั้งนึง กับอีกครั้งเป็นแลก หมอนหมีแพนด้ามา 2 อัน