เรื่องของคนสองคนที่อยู่ไกลกัน คนนึงไม่มีเพื่อน ไม่มีสังคม อีกคน มีกลุ่มเพื่อนที่ต้องพบปะ สังสรรค์เกือบทุกวัน

เราเป็นคนแรก ทำงาน เลิกงานกลับบ้านโทรหาแฟน
เขาเป็นอีกคน ทำงาน เลิกงาน เล่นกีฬา ทานข้าวกับเพื่อน

เป็นปกติ ทุกครั้งที่อยู่กับเพื่อน ก็โทรหาเราเป็นปกติ ไม่มีปัญหาเรื่องบุคคลที่สาม
แต่มีบางครั้งที่คนขี้เหงาอย่างเราก็เหงา น้อยใจ ไม่ใช่ไม่อยากให้ไปกับเพื่อน ถึงไม่ไปกับเพื่อน
ก็ไม่ได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี  เราก็พยายามไม่เหงาไม่งี่เง่า พยายามเข้าใจแล้ว บางทีมันก็อดเหงาไม่ได้
ไม่รู้จะทำยังไง