อบอุ่นใจจัง

อยากระบายความรู้สึกดีๆ แต่ไม่กล้าบอกเจ้าตัวให้รู้
ใครๆก็รู้ว่าเราเป็นคนเข้ากับคนอื่นยาก มีเรื่องให้เขม่นหน้ากับคนนู้น คนนี้อยู่เรื่อย ดื้อ ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง
   เรามีเมทคนหนึ่งรู้จักกันมาตั้งแต่ ม.4 อยู่ห้องข้างๆกัน เลยได้เข้าแถวติดกัน โรงเรียนเป็นโรงเรียนประจำ เทอมแรกเลยได้นอนห้องเดียวกัน
แต่ปีต่อๆมาก็แยกห้องนอนกันไป แต่ความที่เข้าแถวติดกัน เลยได้คุยกันเป็นระยะๆ
  พอเข้ามหาลัยก็ได้้ป็นเมทกัน แต่เราเป็นคนโรคส่วนตัวสูงไง ปีแรกๆเลยไปกินข้าวด้วยกันบ้าง แต่ก็มีระยะห่าง แต่ทำไมเค้าก็ไม่เคยน้อยใจ หรือโกรธเราเลย
ปีต่อๆมาก็ได้นอนห้องเดียวกันจนกระทั่งเรียนจบ น่าแปลกใจที่กับเธอ เราเป็นตัวเราอย่างที่เราเป็น เธอก็เป็นตัวเธออย่างที่เธอเป็น เธอบ้าดารา(เกาหลี) ชอบเที่ยวทะเล เดินห้าง เราชอบดูหนัง เที่ยวภูเขา เดินป่า เรากับเธอไม่เคยไปเที่ยวด้วยกัน เพราะชอบอะไรไม่ตรงกัน นอนห้องเดียวกัน แต่คุยกันด้วยวิธีการหันหลังให้กัน(ต่างคนต่างเล่นเน็ท)
เราไม่เคยรู้เลยว่าแต่ละวันที่เคยใช้เวลาอยู่ด้วยกัน จะกลายเป็นช่วงเวลาที่มีค่าสำหรับเรา ตอนที่จากกัน เพราะเรียนจบ ต่างคนต่างแยกย้ายไปมีชีวิตของตัวเอง
  วันแรกของการเริ่มต้นชีวิตทำงาน เราก็ยังเฉยๆ แต่ในสองเดือนแรกนี่เรารู้เลยว่า ชีวิตเราไม่เหมือนเดิมที่เคยมีเธออยู่ ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมาต้องเห็นหน้าเธอ(เอ๊ะ พิมพ์ไปก็เน่าไปแต่อย่าคิดมากนะคะ เราเป็นเพื่อนกัน)
  น่าแปลก ที่คนสองคนที่ lifestyle ไม่เหมือนกัน ไม่เคยบังคับใครว่าต้องทำอย่างที่อีกฝ่ายต้องการ เราไม่เคยปรับตัวว่าต้องชอบในสิ่งที่เธอชอบ เธอเองก็ไม่เคยปรับตัวมาชอบในสิ่งที่เราชอบ เราสองคนต่างมีกลุ่มเพื่อนที่ต่างกัน เราไปกับเพื่อนของเรา เธอไปกับเพื่อนของเธอ แต่ตอนนีิ้บางครั้งเราก็ยังคิดถึงเธอ เพราะทุกครั้งที่กลับมาห้อง เราต้องมีเธออยู่เสมอ เธอเป็นคนที่ยอมรับในสิ่งที่เป็นเรามากกว่าใคร เหมือนเพลง "ผูกพัน" ของบอยโกสิยพงษ์ ทุกครั้งเวลาที่เจอกันนานๆครั้ง สิ่งที่อยากทำคือกอดเธอให้มากๆ