วันมาฆบูชา กับสังขารขันธ์

เช้าวันนี้ ตื่นมาพร้อมกับความเจ็บป่วย เล็กๆน้อยๆ
คือเจ็บคอ คันคอมากมาย
เดิมตั้งใจว่าจะไปวัด ฟังธรรม เวียนเทียน ทำบุญสุนทาน
แต่กิเลสมาร สังขารมาร ชวนเลิก บอกว่า ขับรถไกลนะ อย่าไปเล๊ย เดี๋ยวง่วง
เราเลยมานึกว่า เออ ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต ไปแล้วจะตาย ไม่ไปก็จะตาย
เราจะไปวัดไหม?
มันก็ได้คำตอบว่า ตายตอนขับรถไปวัดอย่างไรก็คงได้บุญ
เลยฝืนสังขารมาร ไม่สนใจความเจ็บป่วย
พอเริ่มขับรถออกจากบ้าน ไข้ทั้งหลายก็เริ่มลด
ได้ไปวัดทำบุญฟังธรรม เวียนเทียนสมใจปรารถนา
กลับมาเริ่มไอแค๊กๆ
เออ ช่างมัน ไอก็ไอ ได้ไปทำบุญก็ดีแล้ว
พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ามืด ขับรถไปทำงานประมาณ ๒๐๐ กม.
ก็เตือนตนเองอีกทีว่า
ไม่แน่ พรุ่งนี้อาจตายกลางทาง
คืนนี้รีบภาวนาก่อนดีกว่า