วันนี้ผมกลับบ้านพร้องกับความล้าและเหนื่อยครับ คือวันนี้เป็นวันสุดท้ายของคอสร์สอนพิเศษของผม อยากจะบอกว่าวันนี้ผมผมก็ลองนึกย้อนตัวเองไปว่าผมทำดีหรือยัง ด้วยความที่อยากเป็นครูนะครับ สิ่งที่เล่าต่อไปนี้มันอาจจะเกินไปสำหรับตัวผมซึ่งเป็นแค่นักศึกษาตัวน้อยๆ แถมยังเป็นออทิสติกสเปคตรัมอีก เรื่องความวุ่นวายตามแบบของผมมีอยู่แล้วละครับ
เรื่องแรกความวุ่นวายก็คือ เด็กทะเลาะกันแล้ว ผมเป็นครูสอนพวกเค้าจะทำไงดีละ ผมก็อาจจะบอกว่าจะต้องแยกเด็กออกจากกันสิ แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นั้น เมื่อเด็กที่มีปัญหาด้วยเป็นเด็กที่มีอาการออทิสติกอ่อนแบบเดียวกับผม คือเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อผมสั่งให้ทำแบบฝึกหัดบนกระดาน เจ้ากลาสและโวลต์ 2ตัวแสบนี้ ชอบเล่นกันอยู่แล้ว ไม่สนใจการเรียนเลย ครูอย่างผมคือพูดนะ แต่ด้วยความที่เป็นคนใจดี ก็ไม่สำเร็จ จากนั้นก็เล่นกันไปโดนโฟลค์ ซึ่งเค้ามีอาการแบบเด็กพิเศษ ก็นะ เค้าไม่เข้าใจหรอกว่าอะไรคือลูกหลง ก็เอาคืนละสิครับ ปาปากกากลับ นั่นละงานเข้าแล้วไง ศึกระหว่างเด็กได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ครูอย่างผมก็ต้องเข้าไปห้ามนะครับ ก็ไม่ได้เข้าข้างใครนะ ผมก็ว่าทั่ง2 ฝ่าย แต่กับโฟลค์ผมต้องค่อยๆพูด เพราะเค้าเข้าใจอะไรยากมาก ก็เรื่องก็สงบลง แต่โฟลค์ละสิแบบว่างอแงมากเลยนะครับ กว่าจะเรียกให้กับมาทำแบบฝึกหัดต่อเล่นเอาเหนื่อนเลยละ
เรื่อง2 เป็นความวุ่นวายของพี่น้องทะเลาะกันมิสค์และกลาส แน่นอนมันคงเป็นเรื่องไม่ธรรมดาแน่เพราะกลาสตอนที่ทำแบบฝึกหัด เพราะทำไม่ได้ จึงขอให้พี่มิลค์ช่วย แต่พอมากๆเข้า มิลค์ก็รำคาญแล้วก็ก็ทะเลาะกันจนได้ มิลค์โกรธมากเลิกทำงานเลย ครูอย่างผมก็อึงละสิ แต่ก็พยายามจะเข้าไปปลอบ แต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะผมเป็นครูก็เลยต้องทำให้มิลค์หายโกรธ ผมพยายามทำให้บรรยากาศให้ห้องสนุกขึ้น สุดท้ายก็เลิกโกรธกัน มิลค์โดยปกติแล้วเป็นเด็กอารมณ์ดี มีความสุข เสียงหัวเราะ เด็กก็กลับมาเป็นดังเดิม หมดแรงเลย
เรื่อง3 วันนี้เอง เรื่องของโฟลค์ซึ่งเจอเรื่องยุ่งยากให้ผมอีกแล้ว วันนี้คือยิ่งผมรู้จักโฟลค์มากเท่าไร มันก็ทำให้โฟลค์รู้จักผมมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งผมก็เข้าใจเด็กพิเศษอย่างโฟลค์ แต่ทำให้โฟลค์กลายเป็นเด็กที่ติดครูอย่างผมไปเสียแล้ว ผมเข้าใจโฟลค์ดีเลยแหละครับ เค้าคิดอย่างไร เค้าต้องการอะไร แต่เนื่องจากผมก็มีเด็กในห้องเหมือนกันจะให้สนใจเค้าอย่างเดียวก็ไม่ได้ แต่โฟลค์ไม่เข้าใจละครับ ก็แบบว่าโกรธครูเชาว์ ทำไมครูเชาว์ไม่สนใจโฟลส์เลย โฟลค์พยายามเรียกร้องความสนใจครับ ซึ่งผมก็ให้ความสนใจอยู่แล้วนะครับ ซึ่งผมอาจจะดูแลไม่ดีบ้าง เพราะผมก็ไม่เก่งเท่าไรหรอก
ผมไม่รู้หรอกว่า ผมทำดีหรือยังผมก็ไม่รู้ รู้แต่เพียงว่านะปัจจุบัน ผมยังคุมเด็กให้เรียบร้อยไม่ได้ แค่พอคุมให้ทำแบบฝึกหัดได้เท่านั้นเอง เด็กบางคนก็ดื้อมากๆ บางคนก็มีปัญหาพฤติกรรมหลายอย่าง เช่น เด็กแก่แดด มีวัยที่เกินเด็กแต่วุติภาวะยังเด็ก การจะพิชิตใจเค้าค่อนข้างยาก นะครับ ผมก็นะ การดูแลเด็กของผมไม่รู้ว่าจะดีหรือเปล่าครับ ผมคืออยากดูแลเด็กถึงจิตใจ อยากรู้ว่าเค้าคิดอะไรบ้าง สนใจอะไรบ้าง ผมจะพยายามเข้าหาเด็กแต่ละคน ดูวิธีการเรียน ดูพฤติกรรมต่างๆแบบ full opption คือไม่กักไว้ละครับ และแก้ปัญหา ปรับการเรียนรู้ต่างๆให้ดีขึ้นนะครับ ผมก็เป็นแบบนี้ เด็กที่เป็นเด็กพิเศษ ผมถึงกับต้องไปบ้านเค้านะครับ ช่วยเหลือให้คำแนะนำ ซึ่งอาจจะไม่ดีก็ได้ ผมจะดูแลเด็กได้ดีหรือเปล่านะ
วันนี้ผมอาจจะไม่มีเสียง ร่างกายอ่อนล้า ผมก็ตัดสินใจเดินหน้าสอนต่อไป เส้นทางการเป็นครูของผมไม่รู้จะดีหรือเปล่าครับ แต่ผมเชื่อแค่ว่า ผมเป็นเด็กพิเศษ ผมอยากเป็นครูที่ให้เด็กรักและมีความสุข ผมบอกเด็กทุกคนว่า ครูเชาว์ไม่ได้เก่ง ไม่ได้เหมือนครูทั่วไป คนเราทุกคนมีความสามารถไม่เท่ากัน มีความบกพร่อง แม้ครูเองก็มีปัญหา ผมก็แค่อยากให้ทุกคนเห็นว่า ครูกับเด็กไม่ได้มีเส้นแบ่งแยก ผมเป็นครู เจ้าเป็นเด็ก เราก็แค่เรียนรู้ไปด้วยกันก็เท่านั้นเองนะครับ
หมดแล้วเสียง ร่างกาย ความเหนื่อยกับการสอนพิเศษวันสุดท้ายของคอสร์แรก
เรื่องแรกความวุ่นวายก็คือ เด็กทะเลาะกันแล้ว ผมเป็นครูสอนพวกเค้าจะทำไงดีละ ผมก็อาจจะบอกว่าจะต้องแยกเด็กออกจากกันสิ แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่นั้น เมื่อเด็กที่มีปัญหาด้วยเป็นเด็กที่มีอาการออทิสติกอ่อนแบบเดียวกับผม คือเรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อผมสั่งให้ทำแบบฝึกหัดบนกระดาน เจ้ากลาสและโวลต์ 2ตัวแสบนี้ ชอบเล่นกันอยู่แล้ว ไม่สนใจการเรียนเลย ครูอย่างผมคือพูดนะ แต่ด้วยความที่เป็นคนใจดี ก็ไม่สำเร็จ จากนั้นก็เล่นกันไปโดนโฟลค์ ซึ่งเค้ามีอาการแบบเด็กพิเศษ ก็นะ เค้าไม่เข้าใจหรอกว่าอะไรคือลูกหลง ก็เอาคืนละสิครับ ปาปากกากลับ นั่นละงานเข้าแล้วไง ศึกระหว่างเด็กได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ครูอย่างผมก็ต้องเข้าไปห้ามนะครับ ก็ไม่ได้เข้าข้างใครนะ ผมก็ว่าทั่ง2 ฝ่าย แต่กับโฟลค์ผมต้องค่อยๆพูด เพราะเค้าเข้าใจอะไรยากมาก ก็เรื่องก็สงบลง แต่โฟลค์ละสิแบบว่างอแงมากเลยนะครับ กว่าจะเรียกให้กับมาทำแบบฝึกหัดต่อเล่นเอาเหนื่อนเลยละ
เรื่อง2 เป็นความวุ่นวายของพี่น้องทะเลาะกันมิสค์และกลาส แน่นอนมันคงเป็นเรื่องไม่ธรรมดาแน่เพราะกลาสตอนที่ทำแบบฝึกหัด เพราะทำไม่ได้ จึงขอให้พี่มิลค์ช่วย แต่พอมากๆเข้า มิลค์ก็รำคาญแล้วก็ก็ทะเลาะกันจนได้ มิลค์โกรธมากเลิกทำงานเลย ครูอย่างผมก็อึงละสิ แต่ก็พยายามจะเข้าไปปลอบ แต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะผมเป็นครูก็เลยต้องทำให้มิลค์หายโกรธ ผมพยายามทำให้บรรยากาศให้ห้องสนุกขึ้น สุดท้ายก็เลิกโกรธกัน มิลค์โดยปกติแล้วเป็นเด็กอารมณ์ดี มีความสุข เสียงหัวเราะ เด็กก็กลับมาเป็นดังเดิม หมดแรงเลย
เรื่อง3 วันนี้เอง เรื่องของโฟลค์ซึ่งเจอเรื่องยุ่งยากให้ผมอีกแล้ว วันนี้คือยิ่งผมรู้จักโฟลค์มากเท่าไร มันก็ทำให้โฟลค์รู้จักผมมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งผมก็เข้าใจเด็กพิเศษอย่างโฟลค์ แต่ทำให้โฟลค์กลายเป็นเด็กที่ติดครูอย่างผมไปเสียแล้ว ผมเข้าใจโฟลค์ดีเลยแหละครับ เค้าคิดอย่างไร เค้าต้องการอะไร แต่เนื่องจากผมก็มีเด็กในห้องเหมือนกันจะให้สนใจเค้าอย่างเดียวก็ไม่ได้ แต่โฟลค์ไม่เข้าใจละครับ ก็แบบว่าโกรธครูเชาว์ ทำไมครูเชาว์ไม่สนใจโฟลส์เลย โฟลค์พยายามเรียกร้องความสนใจครับ ซึ่งผมก็ให้ความสนใจอยู่แล้วนะครับ ซึ่งผมอาจจะดูแลไม่ดีบ้าง เพราะผมก็ไม่เก่งเท่าไรหรอก
ผมไม่รู้หรอกว่า ผมทำดีหรือยังผมก็ไม่รู้ รู้แต่เพียงว่านะปัจจุบัน ผมยังคุมเด็กให้เรียบร้อยไม่ได้ แค่พอคุมให้ทำแบบฝึกหัดได้เท่านั้นเอง เด็กบางคนก็ดื้อมากๆ บางคนก็มีปัญหาพฤติกรรมหลายอย่าง เช่น เด็กแก่แดด มีวัยที่เกินเด็กแต่วุติภาวะยังเด็ก การจะพิชิตใจเค้าค่อนข้างยาก นะครับ ผมก็นะ การดูแลเด็กของผมไม่รู้ว่าจะดีหรือเปล่าครับ ผมคืออยากดูแลเด็กถึงจิตใจ อยากรู้ว่าเค้าคิดอะไรบ้าง สนใจอะไรบ้าง ผมจะพยายามเข้าหาเด็กแต่ละคน ดูวิธีการเรียน ดูพฤติกรรมต่างๆแบบ full opption คือไม่กักไว้ละครับ และแก้ปัญหา ปรับการเรียนรู้ต่างๆให้ดีขึ้นนะครับ ผมก็เป็นแบบนี้ เด็กที่เป็นเด็กพิเศษ ผมถึงกับต้องไปบ้านเค้านะครับ ช่วยเหลือให้คำแนะนำ ซึ่งอาจจะไม่ดีก็ได้ ผมจะดูแลเด็กได้ดีหรือเปล่านะ
วันนี้ผมอาจจะไม่มีเสียง ร่างกายอ่อนล้า ผมก็ตัดสินใจเดินหน้าสอนต่อไป เส้นทางการเป็นครูของผมไม่รู้จะดีหรือเปล่าครับ แต่ผมเชื่อแค่ว่า ผมเป็นเด็กพิเศษ ผมอยากเป็นครูที่ให้เด็กรักและมีความสุข ผมบอกเด็กทุกคนว่า ครูเชาว์ไม่ได้เก่ง ไม่ได้เหมือนครูทั่วไป คนเราทุกคนมีความสามารถไม่เท่ากัน มีความบกพร่อง แม้ครูเองก็มีปัญหา ผมก็แค่อยากให้ทุกคนเห็นว่า ครูกับเด็กไม่ได้มีเส้นแบ่งแยก ผมเป็นครู เจ้าเป็นเด็ก เราก็แค่เรียนรู้ไปด้วยกันก็เท่านั้นเองนะครับ