เรื่องมันเกิดขึ้นตอนเราอยู่ม.5(ประมาณ ม.ค.55) เช้าวันหนึ่งเราก็เดินไป รร. ตามปกติ (คือ รร. เราไม่ได้อยู่หน้าถนนใหญ่อ่ะ ต้องเข้าไปอีกแต่ไม่ไกลจากถนนใหญ่เท่าไร เลยพอเดินได้) ระหว่างทางที่เดินก็ไปเจอเพื่อนของเพื่อนเราสมมติว่าชื่อ "A" ล่ะกัน ก็เลยทักกันไปตามภาษาคนรู้จักกันซึ่งวันนี้ A ก็เดินมา รร. กับเพื่อนคนนึงสมมติว่าชื่อ "B" A ก็เลยบอกว่านี้ B นะ (แบบแนะนำให้รู้จัก) B ก็เลยถามเราว่าชื่ออะไรเราก็ตอบไป แล้ว B ก็ถามต่อว่าไปกินโจ๊กด้วยกันไหม(แถว รร. มีร้านโจ๊ก)เดี๋ยวเลี้ยง เราก็เกรงใจเพราะเพิ่งจะรู้จักกันเอง
ต้องเล่าก่อนว่าเรากับ B เคยรู้จักกันตอน ม.3 เพราะไปเข้าค่ายลูกเสือ เรากับ B ตอนม.3 อยู่คนละห้องกัน แต่ที่ค่ายลูกเสือทหารเค้าจัดหมู่ให้ใหม่คือจัดแบบสุ่มๆหมู่นึงประมาณ 8 คน เราได้อยู่หมู่เดียวกัน เลยพอรู้จักบ้างแต่ไม่สนิท
วันรุ่งขึ้น A ก็มาบอกเราว่า B อ่ะ ชอบเรา คือเราพอรู้สึกได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว(ไม่ได้หลงตัวเองนะมันเป็นsence จริงๆ >< ผู้หญิงทุกคนก็น่าจะรู้สึกได้อยู่แล้วแหละ จริงไหม) บอกตามตรงตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับB เลย ก็เฉยๆ แต่ก็เป็นคนที่อยู่ในสเปคมากๆ เรียนเก่งอีกตังหาก พอเพื่อนเรารู้ก็เชียร์กันใหญ่ ถ้าถามว่ารู้สึกดีไหม ก็ดีนะ แต่เฉยๆยังไม่ใช่คนที่ใช่จริงๆ พอถึงวันวาเลนไทม์ B ซื้อดอกกุหลาบมาให้ 3 ดอกใหญ่ ความรู้สึกตอนนั้นปลื้มมากเพราะมันคือ 3 ดอกแรกในชีวิตจริงๆ แต่ก็ยังไม่ชอบอยู่ดี B ก็ขอเบอร์เรา แต่เราบอกว่าคุยในเฟสกันก่อนก็ได้เพราะตอนนั้นเราไม่ได้ชอบเลยไม่ได้ให้เบอร์ไป
เราคุยเฟสกันมาเรื่อยๆ จนเรารู้สึกชอบจริงๆ แต่Bก็ไม่เคยขอเบอร์เราอีกเลย เราเข้าใจนะเคยขอไปแล้วไม่ให้เลยไม่กล้าขออีกเพราะดูแล้ว B เป็นคนขี้อาย พอเพื่อนสนิทเรารู้ว่าเราชอบก็เลยแอบไปให้เบอร์เรากับ B ตอนแรกที่เรารู้ก็แอบไม่พอใจแต่พอคิดอีกทีก็ดีเหมือนกันขอบคุณเพื่อนคนนี้จริงๆ เราได้แต่นั่งรอสายจากB ทุกวันๆ แต่ก็ไม่เคยโทรมาเลย เพื่อนสนิทเราก็เลยไปถามกับBว่าทำไมไม่โทรมาBตอบว่า โทรไปแล้วกลัวเราจะไม่อยากคุยด้วย เรากับBเลยได้แต่คุยกันในเฟสเจอกันก็ทักกัน
แต่ความรู้สึกของB กับเราพอนานๆเข้าเหมือนค่อยๆสวนทางกันเราสังเกตได้ตั้งแต่ประมาณ ก.ย.55 คือ ตอนแรกBเป็นฝ่ายที่ชอบเราก่อนจีบเราก่อนในแชทเฟสก็ทักเราก่อนเสมอ แต่พักหลังๆBเหมือนแค่คุยเฉยๆเหมือนเพื่อนปกติ เพื่อนเราก็เลยไปถามAว่าตอนนี้Bมีคนอื่นแล้วใช่ไหม A ก็บอกว่าไม่ได้มีใครเลย ในทางกลับกันขณะที่ B เหมือนจะค่อยๆรู้สึกเฉยๆกับเรา เรากลับค่อยๆชอบB มากขึ้นเรื่อยๆ พักหลังBไม่ทักเฟสเราก่อนเลยมีแต่เราทักก่อนพอคุยก็ถามคำตอบคำไม่เหมือนแต่ก่อน เหมือนเราเป็นฝ่ายจีบBด้วยซ้ำ แต่เราก็แปลกใจนะบางครั้งBเหมือนยังจีบเราอยู่แต่บางครั้งก็เฉยๆเราก็แอบงงเหมือนกันว่าตกลงแล้วยังชอบเราอยู่หรือเปล่าเวลาเจอที่ รร. ก็เดินเข้ามาหาเราแล้วก็คุยกันตามปกติก็ยังยิ้มให้กันอยู่
วันนึงเราสงสัยมากๆว่าที่เราคุยกันในแชทกับBอ่ะBรำคาญเราหรือเปล่า B ก็ตอบอย่างจริงใจว่าไม่ได้รำคาญแต่ช่วงนี้งานที่ห้องเยอะจริงๆอย่าคิดมากๆ เราก็เลยพิมเบอร์ของBที่เอามาจากหนังสือรุ่นตอนม.3ไปแล้วถามว่านี้เบอร์ใครหน่อออออ B ก็ตอบกลับมาว่า ถ้าอยากรู้ก็โทรมาสิ แล้วใส่ emo ยิ้มๆ แต่ยังไงเราก็ไม่กล้าโทรเพราะ 1.เขิน 2.เรามัวแต่คิดว่าเป็นผู้หญิงโทรหาผู้ชายก่อน มันจะดีหรอ แล้วทุกครั้งที่เราถามว่าทำไมไม่โทรมาสักทีBก็จะเปลี่ยนเรื่องคุยตลอด
ประมาณปลายเดือน ม.ค.56 วันหนึ่งเราคุยกับBในแชทเฟส เราตัดสินใจถามBไปตรงๆว่า ถ้าเราโทรมาจะคุยด้วยไหม B พยายามเปลี่ยนเรื่อง แต่เราก็ทวนถามให้ตอบ แล้วBก็ตอบว่า
B : คืองี้น้า โทรก็โทรได้ เค้าอะขอโทษนะ เค้าอยากเป็นเพื่อนกับ(ชื่อเรา)มากกว่า [บอกตามตรงเลยประโยคนี้จุกเลย แบบน้ำคลอ เราก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องร้องไห้ แต่ก็พยายามจะกลั้น]
เรา : ขอบคุณนะ B ที่พูดตรงๆ
B : คือตรงอีกหน่อยนะ เค้าก็เคยชอบ(ชื่อเรา)อะ แต่เค้าว่า(ชื่อเรา)ยังเด็กไปอะ ไม่ดีหรอกที่จะมารู้จักเค้ามากๆอะ เพราะเค้าอยากเจอคนที่พร้อมและเข้าใจเค้า เราโตแล้วเรื่องความรัก มีแฟนมาหลายคนแล้ว เค้าว่า(ชื่อเรา)ยังไม่ถึงเวลาจริงๆ นะ ขอโทษด้วย
เรา : (ชื่อเรา)ขออย่างนึงได้ไหม อย่าตีห่าง(ชื่อเรา)เลย อย่างน้อยก็เปนเพื่อนกัน
B : อือ ขอบใจนะ เราเป็นเพื่อนกันได้ๆ เวลาของเรายังไม่ตรงกันนะ อาจจะมีซักวันๆ
คืนนั้นนอนไม่หลับเลยจริงๆ นอนร้องไห้ทั้งคืนไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะต้องมาเสียน้ำตาให้ผู้ชาย เราพยายามหาธรรมะมาท่องอยู่ในหัวแล้วก็มีประโยคนึงที่ใช้ได้จริงๆ คือ "ทุกสิ่งในโลกล้วนอนิจจัง ไม่มีความเที่ยงแท้แน่นอน" วันนี้รักพรุ่งนี้ อาจไม่รัก ปีที่แล้วชอบปีนี้ อาจกลายเป็นแค่คนที่เคยชอบ (ใครอกหักลองท่องไว้นะ แล้วก็ไปอ่านพวกธรรมะ มันดีขึ้นเยอะจริงๆ)
เช้าวันรุ่งขึ้นเราเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็ปลอบใจ เพื่อนเราถามว่า"ถ้าBกลับมาขอคืนดีจะคบกับBไหม" เราตอบอย่างมั่นใจเลยว่าไม่เพราะ ตอนนั้นเสียใจมากจริงๆ
แต่พอเมื่อคืนที่ผ่านมานี้เอง B เข้ามาทักเราในเฟสหลังจากไม่ได้คุยกันเลยตั้งแต่วันนั้น ความรู้สึกดีๆของเรามันกลับผุดขึ้นมาอีกเราพยามยามเตือนตัวเองเสมอว่าให้ตัดใจแต่มันทำได้ยากจริงๆ
สรุปแล้วเรื่องทั้งหมดเราว่ามันเหมือนทางที่สวนกันไปเฉยๆ อย่างน้อยก็ต้องขอบคุณBที่ทำให้เราโตขึ้นอีก1ก้าวถึงจะยังโตไม่พอสำหรับBก็ตาม ตอนนี้เราทำใจได้แล้ว แต่ก็ยังชอบBมากๆอยู่ดี
ที่อยากจะถามก็คือ ถ้าเราคุยกันไปเรื่อยๆแบบนี้เป็นเพื่อนไปเรื่อยๆแบบนี้ มันพอมีหวังไหมที่จะได้เป็นมากกว่าเพื่อนกัน บอกตามตรงตอนนี้ก็ยังแอบหวังอยู่ แปลกใจตัวเองเหมือนกัน เจ็บแล้วไม่จำ หรือเราควรตัดใจไปตั้งแต่ตอนนี้เลย เลิกหวังไปเลย
ขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาอ่านจนจบ นะค่ะ
เราควรจะตัดใจดีไหม ??
ต้องเล่าก่อนว่าเรากับ B เคยรู้จักกันตอน ม.3 เพราะไปเข้าค่ายลูกเสือ เรากับ B ตอนม.3 อยู่คนละห้องกัน แต่ที่ค่ายลูกเสือทหารเค้าจัดหมู่ให้ใหม่คือจัดแบบสุ่มๆหมู่นึงประมาณ 8 คน เราได้อยู่หมู่เดียวกัน เลยพอรู้จักบ้างแต่ไม่สนิท
วันรุ่งขึ้น A ก็มาบอกเราว่า B อ่ะ ชอบเรา คือเราพอรู้สึกได้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว(ไม่ได้หลงตัวเองนะมันเป็นsence จริงๆ >< ผู้หญิงทุกคนก็น่าจะรู้สึกได้อยู่แล้วแหละ จริงไหม) บอกตามตรงตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับB เลย ก็เฉยๆ แต่ก็เป็นคนที่อยู่ในสเปคมากๆ เรียนเก่งอีกตังหาก พอเพื่อนเรารู้ก็เชียร์กันใหญ่ ถ้าถามว่ารู้สึกดีไหม ก็ดีนะ แต่เฉยๆยังไม่ใช่คนที่ใช่จริงๆ พอถึงวันวาเลนไทม์ B ซื้อดอกกุหลาบมาให้ 3 ดอกใหญ่ ความรู้สึกตอนนั้นปลื้มมากเพราะมันคือ 3 ดอกแรกในชีวิตจริงๆ แต่ก็ยังไม่ชอบอยู่ดี B ก็ขอเบอร์เรา แต่เราบอกว่าคุยในเฟสกันก่อนก็ได้เพราะตอนนั้นเราไม่ได้ชอบเลยไม่ได้ให้เบอร์ไป
เราคุยเฟสกันมาเรื่อยๆ จนเรารู้สึกชอบจริงๆ แต่Bก็ไม่เคยขอเบอร์เราอีกเลย เราเข้าใจนะเคยขอไปแล้วไม่ให้เลยไม่กล้าขออีกเพราะดูแล้ว B เป็นคนขี้อาย พอเพื่อนสนิทเรารู้ว่าเราชอบก็เลยแอบไปให้เบอร์เรากับ B ตอนแรกที่เรารู้ก็แอบไม่พอใจแต่พอคิดอีกทีก็ดีเหมือนกันขอบคุณเพื่อนคนนี้จริงๆ เราได้แต่นั่งรอสายจากB ทุกวันๆ แต่ก็ไม่เคยโทรมาเลย เพื่อนสนิทเราก็เลยไปถามกับBว่าทำไมไม่โทรมาBตอบว่า โทรไปแล้วกลัวเราจะไม่อยากคุยด้วย เรากับBเลยได้แต่คุยกันในเฟสเจอกันก็ทักกัน
แต่ความรู้สึกของB กับเราพอนานๆเข้าเหมือนค่อยๆสวนทางกันเราสังเกตได้ตั้งแต่ประมาณ ก.ย.55 คือ ตอนแรกBเป็นฝ่ายที่ชอบเราก่อนจีบเราก่อนในแชทเฟสก็ทักเราก่อนเสมอ แต่พักหลังๆBเหมือนแค่คุยเฉยๆเหมือนเพื่อนปกติ เพื่อนเราก็เลยไปถามAว่าตอนนี้Bมีคนอื่นแล้วใช่ไหม A ก็บอกว่าไม่ได้มีใครเลย ในทางกลับกันขณะที่ B เหมือนจะค่อยๆรู้สึกเฉยๆกับเรา เรากลับค่อยๆชอบB มากขึ้นเรื่อยๆ พักหลังBไม่ทักเฟสเราก่อนเลยมีแต่เราทักก่อนพอคุยก็ถามคำตอบคำไม่เหมือนแต่ก่อน เหมือนเราเป็นฝ่ายจีบBด้วยซ้ำ แต่เราก็แปลกใจนะบางครั้งBเหมือนยังจีบเราอยู่แต่บางครั้งก็เฉยๆเราก็แอบงงเหมือนกันว่าตกลงแล้วยังชอบเราอยู่หรือเปล่าเวลาเจอที่ รร. ก็เดินเข้ามาหาเราแล้วก็คุยกันตามปกติก็ยังยิ้มให้กันอยู่
วันนึงเราสงสัยมากๆว่าที่เราคุยกันในแชทกับBอ่ะBรำคาญเราหรือเปล่า B ก็ตอบอย่างจริงใจว่าไม่ได้รำคาญแต่ช่วงนี้งานที่ห้องเยอะจริงๆอย่าคิดมากๆ เราก็เลยพิมเบอร์ของBที่เอามาจากหนังสือรุ่นตอนม.3ไปแล้วถามว่านี้เบอร์ใครหน่อออออ B ก็ตอบกลับมาว่า ถ้าอยากรู้ก็โทรมาสิ แล้วใส่ emo ยิ้มๆ แต่ยังไงเราก็ไม่กล้าโทรเพราะ 1.เขิน 2.เรามัวแต่คิดว่าเป็นผู้หญิงโทรหาผู้ชายก่อน มันจะดีหรอ แล้วทุกครั้งที่เราถามว่าทำไมไม่โทรมาสักทีBก็จะเปลี่ยนเรื่องคุยตลอด
ประมาณปลายเดือน ม.ค.56 วันหนึ่งเราคุยกับBในแชทเฟส เราตัดสินใจถามBไปตรงๆว่า ถ้าเราโทรมาจะคุยด้วยไหม B พยายามเปลี่ยนเรื่อง แต่เราก็ทวนถามให้ตอบ แล้วBก็ตอบว่า
B : คืองี้น้า โทรก็โทรได้ เค้าอะขอโทษนะ เค้าอยากเป็นเพื่อนกับ(ชื่อเรา)มากกว่า [บอกตามตรงเลยประโยคนี้จุกเลย แบบน้ำคลอ เราก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องร้องไห้ แต่ก็พยายามจะกลั้น]
เรา : ขอบคุณนะ B ที่พูดตรงๆ
B : คือตรงอีกหน่อยนะ เค้าก็เคยชอบ(ชื่อเรา)อะ แต่เค้าว่า(ชื่อเรา)ยังเด็กไปอะ ไม่ดีหรอกที่จะมารู้จักเค้ามากๆอะ เพราะเค้าอยากเจอคนที่พร้อมและเข้าใจเค้า เราโตแล้วเรื่องความรัก มีแฟนมาหลายคนแล้ว เค้าว่า(ชื่อเรา)ยังไม่ถึงเวลาจริงๆ นะ ขอโทษด้วย
เรา : (ชื่อเรา)ขออย่างนึงได้ไหม อย่าตีห่าง(ชื่อเรา)เลย อย่างน้อยก็เปนเพื่อนกัน
B : อือ ขอบใจนะ เราเป็นเพื่อนกันได้ๆ เวลาของเรายังไม่ตรงกันนะ อาจจะมีซักวันๆ
คืนนั้นนอนไม่หลับเลยจริงๆ นอนร้องไห้ทั้งคืนไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะต้องมาเสียน้ำตาให้ผู้ชาย เราพยายามหาธรรมะมาท่องอยู่ในหัวแล้วก็มีประโยคนึงที่ใช้ได้จริงๆ คือ "ทุกสิ่งในโลกล้วนอนิจจัง ไม่มีความเที่ยงแท้แน่นอน" วันนี้รักพรุ่งนี้ อาจไม่รัก ปีที่แล้วชอบปีนี้ อาจกลายเป็นแค่คนที่เคยชอบ (ใครอกหักลองท่องไว้นะ แล้วก็ไปอ่านพวกธรรมะ มันดีขึ้นเยอะจริงๆ)
เช้าวันรุ่งขึ้นเราเล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็ปลอบใจ เพื่อนเราถามว่า"ถ้าBกลับมาขอคืนดีจะคบกับBไหม" เราตอบอย่างมั่นใจเลยว่าไม่เพราะ ตอนนั้นเสียใจมากจริงๆ
แต่พอเมื่อคืนที่ผ่านมานี้เอง B เข้ามาทักเราในเฟสหลังจากไม่ได้คุยกันเลยตั้งแต่วันนั้น ความรู้สึกดีๆของเรามันกลับผุดขึ้นมาอีกเราพยามยามเตือนตัวเองเสมอว่าให้ตัดใจแต่มันทำได้ยากจริงๆ
สรุปแล้วเรื่องทั้งหมดเราว่ามันเหมือนทางที่สวนกันไปเฉยๆ อย่างน้อยก็ต้องขอบคุณBที่ทำให้เราโตขึ้นอีก1ก้าวถึงจะยังโตไม่พอสำหรับBก็ตาม ตอนนี้เราทำใจได้แล้ว แต่ก็ยังชอบBมากๆอยู่ดี
ที่อยากจะถามก็คือ ถ้าเราคุยกันไปเรื่อยๆแบบนี้เป็นเพื่อนไปเรื่อยๆแบบนี้ มันพอมีหวังไหมที่จะได้เป็นมากกว่าเพื่อนกัน บอกตามตรงตอนนี้ก็ยังแอบหวังอยู่ แปลกใจตัวเองเหมือนกัน เจ็บแล้วไม่จำ หรือเราควรตัดใจไปตั้งแต่ตอนนี้เลย เลิกหวังไปเลย
ขอบคุณทุกคนที่สละเวลามาอ่านจนจบ นะค่ะ