ผมบังเอิญได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งรู้ตั้งแต่เริ่มว่าน้องเค้ามีความเชื่อ ซึ่งนับถือพระเจ้าองค์เดียวและศึกษาพระคัมภีร์ สำหรับผมตามบัตรปชช เป็นพุทธ แต่ผมไม่กล้าเรียกตัวเองเป็นพุทธศาสนิก เพราะไม่ได้ศึกษาหลักธรรมคำสอนอะไรมากมาย ไม่บวช (ผมไม่เชื่อว่าการบวชเพียงอย่างเดียวจะทำให้พ่อแม่ขึ้นสวรรค์)

ผมเชื่อในการทำความดี ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน เป็นคนดีของสังคม ปฏิบัติตามกฏหมาย ผมมองเห็นพิธีกรรมและแนวปฏิบัติบางอย่างเป็นเพียงสัญลักษณ์ ผมไม่กลัวผี ไม่ใช่ไม่เคยเจอ เลยบอกว่าไม่กลัว แต่คิดว่า ไว้เจอก่อนค่อยกลัว จะไม่กลัวอะไรไปก่อน เสียเวลา

น้องเค้าก็มาแบบน่ารักนะครับ ถามว่าผมอยากศึกษาไม๊ มีหนังสือสอนพระคัมภีร์ เอกสารที่เป็นส่วนหนึ่งของพระคัมภีร์ ผมก็รับไว้ มีเวลาก็อ่าน แต่ผมยังไม่ตัดสินใจ แต่แม่ของน้องเค้ามาแรงมาก เค้นถามว่าผมคิดยังไง ตั้งแต่ ห้าทุ่ม ถึง ตีสาม ซึ่งผมยืนกรานคำตอบ "ผมจะศึกษาด้วยตัวเองก่อน ถ้าสงสัยจะถามเอง" ซึ่งผมย้ำหลายครั้ง แต่แม่เค้าก็จะโทรหาคนอื่นวุ่นวาย จะให้มาสอนผมให้ได้

คือจะบอกว่า จากความรู้สึกเป็นกลางในตอนแรก ผมรู้สึกต่อต้านแล้ว เพราะไม่ชอบวิธีการของเค้า เช่น จับเอาเรื่องบางอย่างมาติว่าศาสนาพุทธมีข้อความเป็นเท็จ เป็นไปไม่ได้ในชีวิตจริง ศีลมีหลายข้อปฏิบัติได้หรือไม่ มองว่าคนอื่นด้อยกว่า (อ่อนเยาว์ทางฝ่ายวิญญาณ) แต่ผมไม่ตอบโต้นะ คิดว่าไม่มีประโยชน์

ตอนนี้น้องเค้าก็บอกว่าแม่ไม่พอใจที่ผมไม่ยอมศึกษา เหมือนลืมไปว่า ผมทุ่มเทความรัก คอยช่วยเหลืองานทุกอย่าง ซึ่งเค้าก็รับรู้

คำถามคือ ทำไมเค้าถึงไม่เข้าใจและไม่ยอมรับในแนวคิดที่ต้องการศึกษาในแก่นของแต่ละศาสนา แล้วให้ผมเป็นคนตัดสินใจ ว่าความเชื่อใด เหมาะกับตัวผมเองที่สุด

ผมมีความเชื่อพื้นฐาน ณ ตอนนี้คือ เชื่อในความดี ความชั่ว ถึงแม้บางครั้งผลที่ได้จะสวนกับการกระทำ แล้วก็ไม่อยากให้ใครเป็นห่วงว่าตายไปจะไม่ได้ขึ้นสวรรค์ ก็ถ้าทำความดีมาตลอดแล้วต้องไปไม่ดี ก็ไม่เป็นไรครับผมยอมรับได้

ก็ไม่นึกนะว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ แต่ยังไงผมก็ไม่คล้อยตามแม่เค้าแน่นอน ยิ่งใช่วิธีการแบบนี้ ไม่มีทาง