สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 4
คุณเจ้าของกระทู้ ฝึกแบบนั้นถูกต้องแล้ว อย่าสงสัยลังเล...การฝึกแบบนั้น เรียกตามตำราว่า เมตตาภาวนา (หรือ เมตตาอัปปมัญญา ถ้าแผ่ให้สัตว์ทั่ววัฏฏะสงสาร) คือ แผ่ความสุขให้คนอื่นๆ แบบที่ทำนั่นแหละ ซึ่งเป็นการฝึกกรรมฐานที่สำคัญที่สุดวิธีหนึ่งที่ควรฝึกไว้ประจำใจ ฝึกให้ชำนาญยิ่งๆขึ้นไปอีก
สมาชิกหมายเลข 5282334 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 1476906 ถูกใจ, BlueDelphi ถูกใจ, จบแล้ว ถูกใจ, เมฆน้อยคอยดาว ถูกใจ, chantibha ถูกใจ, กันดั้มตัวนี้สีชมพู ถูกใจ, feroda ถูกใจ
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
เพิ่งเริ่มหัดนั่งสมาธิได้ 3-4 วัน...มีคำถามสงสัยค่ะ
การนั่งสมาธิของเรา คือ เริ่มนั่งหลับตาในท่าที่ถูกต้อง โดยให้ใจคิดถึงแต่ความสุข นั่งยิ้มเล้กน้อย ส่งความสุขมอบให้คนที่รู้จัก เช่น ขอให้พ่อแม่มีความสุข ขอให้กระรอกที่ผ่านมากินผลไม้ที่บ้านเรามีความสุข คือเราจะนึกถึงสรรพสิ่งทั่วไปแล้วขอให้สิ่งเหล่านั้นมีความสุข ซึ่งการนั่งสมาธิวิธีนี้ก็เป็นสิ่งที่เรามีความสุขด้วยเช่นกัน เราสามารถนั่งได้นานและไม่เมื่อยเลยค่ะ รู้สึกอยากนั่งให้พรให้ความสุขคนทั่วไปแบบนี้ เหมือนเราสามารถนั่งยิ้มเพล้อไปได้ตลอดว่าทุกคนรอบข้างมีความสุข
แต่จากการอ่านเพิ่มเติม (จากที่อื่นๆ) กลายเป็นว่าการนั่งสมาธิคือการทำใจให้นิ่ง ไม่คิดขอสิ่งใดๆ เพราะจะเป็นการสร้างกิเลส ให้นั่งถึงดวงจิตดวงแก้ว และลมหายใจ ในขณะที่สิ่งที่เราปฏิบัติมา 3-4 วันนั้นมันผิดวิธี มันเหมือนการส่งกะแสจิตออกไป
เราเลยเริ่มสับสนว่าจริงๆ แล้ว ในระหว่างนั่งสมาธิ คือไม่ควรคิดถึงสิ่งใด นอกจากจังหวะของลมหายใจอย่างเดียวใช่มั๊ยคะ
ขอบคุณค่ะ